İngiltere'de, yaşlıların kaldığı bir
huzur evindeki gönüllülerle aynı sayıda dört yaş grubu çocuklar üç aylık bir
sürede gündüzleri beraber oluyorlar.
Beraber etkinlik yapıp, beraber öğle
yemeği yiyorlar .Kısa sürede çocuklar ile büyükler kaynaşıyorlar, birbirlerini
seviyorlar.
Üç ayın sonunda yaşlıların fiziksel ve ruhsal durumlarında gözle görülür biçimde iyileşmeler oluşuyor. Ayrıca çocuklarda da empati duygularının artması,sosyalleşmeleri, kendine güvenlerinin artması gibi olumlu gelişmeler tesbit edildi.
Programı izlediğimde eski aile yapımızı
düşündüm. Üç-dört neslin aynı ortamı paylaştığı evlerimizi.
Kuşakların tecrübe aktarımının olduğu,
çocukların bakıcıya bırakılmadığı, dede ve ninelerin torunlarıyla mutlu olduğu
kültürümüzü.
Yaşlılarla beraber olmak torunları mutlu
ederken, onlar farkına varmadan torunlar da yaşlıları terapi ediyorlarmış
meğer.
Geldiğimiz noktada eskiye dönüş imkansız. Zaten gerek de yok. Çünkü o yapının da bazı sorunları vardı. Fakat dede-nine ile torunların sıkça beraber olabileceği, birlikte vakit geçirebilecekleri formüller bulmalıyız. (En azından imkanı olanlar için)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder