Mahallemizde camiye gelip giderken tanıştığımız bir abi var, bir kaç senedir kanser hastalığı ile imtihan oluyor. Hastalığı bazen ilerliyor, bazen iyiye yakın oluyor. Camiye gelebilecek duruma geldiğinde namazlarını camide kılmaya çalışıyor.
Dün yatsı namazında yan yanaydık. Maske ile gelmişti. Ezan okunmaya başlayınca ellerini kaldırdı (çok yüksek olmayan bir sesle fakat ben duyabiliyordum) Ramazana kavuşturduğu için Allah Teala'ya (gerek duruşuyla, gerek ses tonuyla, söyleme biçimiyle) öyle can-u gönülden şükür etti ki, hayran kaldım.
Yatsıyı kılıp teravihe geçiş esnasında da aynı şekilde teravih namazını kılmasını nasip ettiği için şükür etti.
Düşündüm de, psikolojik olarak kendisini ölüme çok yakın hissetmek, acaba "önümüzdeki Ramazana kavuşur muyum" diye düşünmek, sonra o güzel günlere camiye gelebilecek kadar da olsa sağlıklı olarak ulaşmak ne kadar farklı bir duygudur... Rabbimiz abimize hayırlı şifalar ihsan eylesin.
Kendimize verilen nimetler konusunda ne kadar gaflette olduğumuzu bir kez daha anladım.
Rabbimiz cümlemizi gafletten uyandırsın. Nimetlerin farkına varmayı, bize verilen fırsatları en güzel biçimde (rızasına uygun olarak) değerlendirmeyi nasip eylesin.
19/02/2026 Ali USLU - TAVŞANLI
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder