UNUTAMADIĞIM HATIRALARDAN...
(DUANIN BEREKETİ)
12 Eylül 1980 askeri darbesinin
üzerinden henüz bir kaç hafta geçmişti. (Üniversiteyi kazanmış, fakültenin
açılmasını bekliyordum)
Bir iş için köyümden (Şahmelek)
Kütahya'ya gitmek üzere yola çıktım
Tavşanlı-Kütahya arası FİLİZ
kooperatifine bağlı, muhtemelen 12 -15 kişilik küçük ford minübüsler çalışırdı.
Onlardan birisine bindim.
Giderken jandarmanın yolda arabaları
çevirdiğini gördük. Yaklaştığımızda bir er arabamızı sağa çekmemiz için işaret
verdi. Önümüzde birkaç tane daha araba vardı.
O sıralar yollarda sık sık kimlik
kontrolü yapılırdı. Kimliği olmayanların hele gençlerden ise sıkıyönetim
komutanlığına götürüldüğünü, kapalı spor salonuna toplandığını, mahkemeye
çıkıncaya kadar günlerce orada bekletildiklerini, dayak atıldığını duymuştum.
Sıramızı beklerken kimliğimi kontrol
için elimi ceketimin iç cebine attım, kimlik yok... Öbür cebime baktım orada da
yok. Sırtımdan sıcak su yürüdü. Tekrar baktım, pantolonumun cebine baktım
yok... Her zaman ceketimin cebinde duran kimliğim yok. Evden çıkarken de
kontrol etmemiştim.
O anki psikolojimi anlayabilirsiniz. İçimden öyle samimi dualar ediyorum ki, bir çıkış yolu istiyorum Rabbimden. O’na sığınıyorum…
Sıra bizim arabaya geldiğinde jandarma
kimlik kontrolü yapılacağını söyledi ve arka taraftan kontrole başladı. Minübüs hem dar, hem de alçak olduğundan jandarma minübüse binmeden bir ayağını arabaya
koyup boynunu uzatarak kimlik kontrolü yapıyordu. Benim arkamdaki şahsa sıra
geldiğinde, kimliğinde mi bir problem vardı yoksa şahsın kimlik gösterme
şeklinde mi problem vardı bilmiyorum, jandarma şahsa çıkıştı. O da bir şeyler
söyleyerek kendini savundu falan derken iş biraz uzadı. Sonra durum sakinleşti.
Jandarma kafa karışıklığıyla bana kimlik sormadan öbür koltuktakilere yöneldi.
Ve beni atladı.
Tabii biraz rahatladım ama kontrol
bitinceye dek tedirginliğim devam etti. Kontrol bitip “iyi yolculuklar”
denildiğinde öyle rahatlamıştım ki…
Arabadan ininceye kadar bütün
samimiyetimle duama icabet eden Rabbime hamd ve şükür ettim.
O hatıram duanın gücünü bizzat hissettiğim çok önemli anlarımdan birisidir.
09/04/2021 Ali USLU/ TAVŞANLI
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder