ANADOLU İRFANI

 ANADOLU İRFANI

Geçen salı günü çok hürmet ettiğim, ağzı dualı bir yakınımız (Havva teyze diye hitap ettiğimiz yaşlı muhtereme bir büyüğümüz) vefat etti.

Onu ne zaman görsem (İnsani ihtiyaçlar haricinde) ya namaz kılarken, ya Kur'an okurken, ya da tesbih çekerken bulurdum.

"Havva teyze nasılsın" diye hatırını sorduğumda, yüzüme bakar, gülümseyen bir çehreyle "çook şükür Allah'ıma" derken "çok" kelimesine özel bir vurgu yapardı. Çok küçük iyiliklere bile büyük dualarla mukabele ederdi. Bu sebeple olsa gerek çocukları ve torunları tarafından çok sevilirdi.

Küçük oğluyla annesi hakkında konuşurken dedi ki:

"Annem bize biz küçükken hep şunu tembih ederdi:

"Sakın ha komşuların veya başkasının ağaçlarından dişlerinizi kurcalamak için bile olsa bir şey almayın."

Bu sözleri bize o kadar tesir etti ki, gerek küçüklüğümüzde gerek gençliğimizde başkasına ait en küçük şeyleri bile almadık."

Anlattığı başka bir şey de şuydu:

"Çocukluğumuzda "Keşke bizim de şunlarımız olsa" dediğimde derdi ki:

Oğlum, Allah elimizdekilerini kullanmayı nasip etsin."

Evet bu büyüğümüzün tahsili çok azdı. Dini tahsili de ailesinden, köy hocasından öğrendiği kadardı. Yani ilmi fazla yoktu, fakat konuşmaları, tavırları ve öğretim metodu tam bir irfan kokuyordu.

Biz buna Anadolu irfanı diyoruz. Bu, mekteplerde öğrenilen bir şey değil, kuşaktan kuşağa yaşayarak aktarılan bir kültürdür.

Allah Teala Havva teyzemize ve tüm geçmişlerimize rahmet eylesin.

Ali USLU - 31 Ağustos 2025 - TAVŞANLI