Çok eskilerden beri, yokluk zamanında istikamet sahibi olanların bir kısmı, varlık zamanında yolunu şaşırmışlardır.
Çünkü yokluk zamanında (kişi az da olsa kendi kendine yetebiliyorsa) insanın fazla bir seçeneği yoktur, imkanları sınırlıdır.
Bu durumda olanların pek çoğu sabreder ve ayağını yorganına göre uzatır, o kadar.
Varlık zamanında ise helalinden haramına kadar çok değişik alternatifler çıkar kişinin karşısına.
Yoklukta yapamaya imkan bulamadığı bazı gayri meşru şeyler de çıkar kişinin karşısına. İşte bazıları bu durumda yavaş yavaş istikametten sapmaya başlarlar. Başlangıçtaki bir milimlik sapma ileride kilometrelerce farklı noktaya götürür insanı.
Bizim köyde bu tip kimseler için "susuzluktan yayılamıyormuş" tabiri kullanır.
Suya kavuştuğunda haram - helal demeden yayılmaya başlarlarmış. Sonra da (sonradan görme oldukları için) pek çokları midesine hesapsızca indirdiklerinin hazımsızlığı sebebiyle perişan olurlarmış.
Yani demem o ki, varlıkla imtihan yoklukta imtihandan biraz daha zordmuş. Herkes kaldıramazmış.
Bir de işin şeytan faktörü var ki hiç göz ardı etmemek lazım. Çünkü şeytan, insanın önünden gider gider ona yol açar, sonra da arkasına geçer onu rezil edermiş.
Nefis iç düşman, şeytan dış düşman... Bu ikisi bir araya geldiği zaman insanı perişan edermiş.
Şeytanı yola getiremeyiz lakin nefsimizi terbiye edebiliriz. Bir de yolumuza (istikametimize) ve yol arkadaşlarımıza dikkat ederek ve Allah Teâlâ'ya sığınarak şeytanın şerrinden korunabiliriz.
Ali USLU -TAVŞANLI
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder