KENDİMDEN UTANDIM. (HATIRALARIMDAN)

    Beş yıllık fakülte hayatımın ilk yarısı  Erzurum'da, ikinci yarısı Ankara'da geçti.

Ankara'daki son iki yılımızda okuldan eve giderken genelde o zamanki otogara kadar yürür oradan tek otobüsle mahallemize giderdik..Bazen otogarın hemen önünden geçer, bazen de vaktimiz müsait olunca otogarın içine de uğrardık.

Hemen her gün gördüğümüz manzaralardan biri sürekli aynı yöntemle para isteyen aynı dilenciler olurdu.

Mesela: "Hastaneden yeni çıktım abi, Çoruma gideceğim bilet paramdan elli liram eksik."diyerek dilenirdi bir tanesi.

 Doğal olarak otogara binlerce insan girip çıkıyor ve bunlar devamlı değişiyor. Değişmeyenler orada çalışanlar ve bizim gibi oradan geçenler. Bu sebeple yolcuların kahir ekseriyeti o dilenciyi ilk kez görüyor..

Dilenci bilet parasının tamamını istese verilmeyeceğini bildiğinden cüzi bir miktarını istiyor. Durumu iyi olan merhametli yolcuların bir kısmı bu ihtiyacı karşılarken bir kısmı şu on lirayı al gerisini de başkalarından tedarik edersin gibi sözlerle veya düşüncelerle yardım ediyorlardı. Daha değişik metotlarla dilencilik yapanlar da vardı.

 Bir de güya iyilik yapmak istiyormuş gibi yapıp para koparmaya çalışanlar vardı. Mesela itiraz edemeyecek tipteki yolcunun valizinden tutup "yardım edeyim abi" deyip  yok teşekkür ederim cevabını aldığı halde "İnsanlık öldü mü abi" gibi sözlerle icabında 10-20 metrelik yere valizi taşıyıp bir çorba parası isteyenler gibi değişik insan tipleri de vardı. Bizler bu ve buna benzer kişileri her defasında görüyorduk.

1985 yılında fakülte bitti. 1986 nı ilk aylarında Tarsus'a atamamız yapıldı.

Orada daha önce çalışmış bir öğretmen abimiz Kırkkaşık denilen yerde Hasan abinin  adresini verdi ve  bana yardımcı olabileceklerini söyledi.

Tarsus'a indiğimde sabah saat 6.30 civarıydı. Ortalık yeni ağarıyor fakat hayat erken başlamış. Yanımda fazla ağır olmayan bir valizim var. 18-20 yaşlarındaki bir genç geçiyordu. Ona selam verdim ve adresi gösterdim. Onun tarifine göre yakınlık durumuna göre yayan veya taksiyle gideceğim. O genç arkadaş valizimi kaptı ben de o tarafa gidiyorum abi dedi ve yürümeye başladı.

 Benim aklımda deli sorular.???

Bu delikanlı benim valizimi niye taşıyor? Çünkü ben de o zamanlar 23-24 yaşlarındayım.Fakat taşıması da hoşuma gidiyor. Bir ay önce orta düzeyde bir ameliyat geçirmiştim valizi taşırken dikkatli hareket ediyordum.

Para istemek için olabilir mi?. Bu durum problem değil. Hakkı neyse veririz.

Acaba valizimi kapıp kaçacak mı? Ortalık daha tam aydınlanmamış. O durumda ne yapabilirim.? (Ameliyat yerimin tam iyileşmemiş olmasından dolayı arkasından koşmam imkansız) Çaktırmadan delikanlının tipini kaydediyorum zihnime. Polise gidecek olursam eşkal verebileyim mantığıyla.

Hiç konuşmadan bana göre hızlı sayılabilecek tempoda yürüdük. Sonra delikanlı sağa  döndü biraz daha gittik. "Abi işte burası" dedi. Valizimi bırakıp iyi günler dileyip hızla uzaklaştı. Anlaşılan genç işine yetişmek için biraz acele ediyordu. O an hem rahatladım hem de yumruk yemiş boksör gibi hissettim kendimi.

Bir o gençle ilgili düşündüklerim geçti zihnimden, bir de o gencin yaptıkları. O gençle ilgili düşüncelerimden dolayı o an kendimden utandım. Büyük bir vicdan azabı çektim.

Ankara'daki otogarda gördüğümüz olumsuz örnekler biz farkına varmadan bir nevi paranoyak  yapmıştı anlaşılan özellikle tanımadığımız kimselere karşı.

İnsanın yaşadığı çevrenin  insanın düşünce dünyasında ne kadar da etkisi varmış. Onu anlıyorum...

Ali USLU        03/07/2021 - TAVŞANLI

 

DÜĞÜN YEMEĞİNDE...

   Yıllar önce, samimiyetimiz olan bir genç kardeşimiz düğününe çağırdı. O zamanlar gelin alma pazar günleri olurdu. 

Oğlan evinde veya belirlenen yerde saat 10-11 arası toplanılırdı.

 Gelin almaya davul-zurna veya ilahiler eşliğinde erkekler topluca yaya olarak giderler, konvoy arabalarına oğlan evinin bayanları binerler, gelin alınıp tekrar oğlan evine gelinir ve dualar eşliğinde gelin damadın evine indirilirdi. Sonra damadın yakınları tebrik edilip yemeğe geçilirdi. 

Yemek için yakınlarda uygun mekanlar varsa oralar, yoksa genelde yemek ve kına geceleri için oluşturulmuş salonlar tercih edilirdi. Düğün salonları pek yoktu.

O gün, öğretmenlerin katılması zorunlu bir tören vardı.

Genç kardeşime törene katılacak olmamız hasebiyle düğüne iştirak edemeyeceğimi bildirip mutluluklar diledim.

 Genç kardeşimiz; "yemeğe kadar tören bitmiş olur, mutlaka yemeğe beklerim hocam" diye ısrar etti. Biz de bu ısrar üzerine törenden sonra gencin davet ettiği bir kaç öğretmenle yemeğin yenileceği salona gittik.

Vardığımızda davetlilerin bir kısmı yemeklerini yemişler çıkıyorlardı. Neyse yeni donatılan bir masa bulup oturduk.

Görevliler (Genelde damadın arkadaşları ve akraba çevresinden olur) yemekleri getirdiler. Biz yemeğimizi yerken damadın babası geldi. Onunla da tanışıklığımız  ve sohbetimiz vardı. Yüz ifadesinde biraz alay, biraz kırgınlık biraz espri ifadesi vardı, Yani yüz ifadesindeki manayı tam anlayamadım. Anlasam sözünü ona göre değerlendirirdim. dedi ki:

"Ali hoca! bektaşiye sormuşlar. Yahu sen oruç tutmuyorsun ama sahura kalkıyorsun. Bu ne iştir?

Bektaşi demiş ki: Farzı yerine getirmiyorsak sünneti de mi terk edelim. Bari sünneti yerine getirelim." dedi ve masadan ayrıldı.

Yani demek istedi ki:

“Ali hoca  sen, gelin almaya gidip- gelirken  (esas adam lazım olacak kalabalık görünecek  yerde yoktun ama yemeği kaçırmıyorsun?)

Bu söz üzerine bir şey diyemedim. Kalkıp gitmesini de beceremedim devam etmesini de. Ayıp olmasın kabilinden yemeği yer gibi yaptım. Fakat ben mi yemeği yedim, yemek mi beni yedi Allah bilir...

O abimiz öyle çiğ birisi de değildi. O sözü orada hangi niyetle (şaka mı, iğnelemek mi veya başka bir sebeple mi) söyledi sormadım da.

Bu meseleyi anlatmaktan maksadım geçmiş bir olayı anlatmak değil. Maksadım, konuşmalarımıza dikkat çekmek. Şaka bile söylesek sözün nereye gidebileceğini hesap ederek söylemek. 

Sen söyleyip rahatlıyorsun belki ama ya muhatabın??? 

Hem işin iç yüzü senin düşündüğün gibi olmayabiliyor.

Bu olaydan sonra düğününe yetişemediğim düğünlerin yemeğini de yemedim. Sadece tebrik edip çıktım. (Düğün sahibi çok ısrar ettiyse başka)

Sonradan düğün salonları çoğalınca düğünlerle yemek aynı mekanda olmaya başlandı.

Sabri Tandoğan merhum diyor ki:

İnsan her bildiğini söylememeli, fakat her söylediğini bilmeli.

Bahsi geçen abimiz aslında iyi bir insandı. Müminlerin derdiyle dertlenen diğergam bir kimseydi.Uzun süre önce vefat etti. Allah Teala rahmet eylesin. Mekanı Cennet olsun inşaallah.

 

ANAM AVR...M OLSUN

 İki hafta kadar önce havaların iyi olduğu bir gün çarşıda yürüyordum.

Bir çay ocağının önüne oturan iki kişi dikkatimi çekti. Dikkat çekmeyecek gibi de değil. Çünkü bir tanesi,  çevredekilerin duyacağı şekilde hararetli hararetli konuşuyor/bağırıyor, elini tehditkar bir ifade haline getirip, üstüne basa basa "anam avradım olsun şöyle şöyle yapacağım" Veya şöyle yapmazsam anam......olsun"  diyordu.

Ben oradan geçene kadar o aşağılık cümleyi en az üç kez söyledi. Tabii çok kötü oldum. Zira çoktandır böyle iğrenç cümleleri duymuyordum.

 Sonra düşündüm ki bizim çevremiz bu konularda hassas olan kimselerden oluştuğundan böyle cümleleri duymamışım.

Çocukluğumda ve ilk gençlik yıllarımda çevremde bu tip cümleleri daha çok duyardım ve o zamanlar anlamı üzerinde pek düşünmezdim. 

İki hafta önce üstüne basa basa bu cümleyi söyleyen şahsı duyunca gerçekten irkildim ve tiksindim. 

Sonra düşündüm: "Acaba bunu söyleyen şahıs ne söylediğini biliyor mu? Veya söylediği cümlenin gerçek manada anlamını düşünmüş müdür?"

Ne olur çevremize karşı daha duyarlı olalım. Tanıdıklarımızdan bu tür şeyler işitirsek tatlı bir biçimde ikaz edelim. Özellikle gençlere bu cümlenin ne kadar iğrenç olduğunu anlatıp iğrençliğin farkına varmasına çalışalım.

Rabbimiz bu tür cümleleri kullanmaktan nefsimizi, neslimizi ve Ümmet-i Muhammed'in (sallalahu aleyhi ve sellem) çocuklarını muhafaza eylesin.

 

HAZIR MISIN?

 Tavşanlı’mızda istisnalar hariç hemen her gün cenaze ilanları yapılıyor.

Bu ilanlar vefat eden kişiyi yakınlarına, tanıdıklarına haber veriyor. Bunun yanında bir şeyleri daha haber veriyor aslında bizlere. Şöyle diyor adeta:

"Hiç kimsenin kaçamayacağı mutlak gerçek (ölüm) ile bir gün sen de karşılaşacaksın.

Bu olayın senin için ne zaman vuku bulacağı meçhul, fakat belki de çok yakın.

Bu duruma hazırlığın var mı? veya hazır mısın?    

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَۜ اِنَّ اللّٰهَ خَب۪يرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ 

"Ey iman edenler! Allah'a karşı gelmekten sakının ve herkes, yarın için önceden ne göndermiş olduğuna baksın. Allah'a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan hakkıyla haberdardır." (Haşr : 18) 

SONUN BAŞLANGICI

Genel bir kuraldır...

Bir kişi (veya grup) haddi aşmaya, çevresine haksızlık yapmaya başlamışsa veya eline geçirdiği imkanları haksız kazanç (veya başkalarına zarar verme) vesilesi yapmaya başlamışsa sonun başlangıcına gelmiş demektir.

Düşüş süreci uzun zaman içerisinde olabildiği gibi bazılarında bir anlık da olabilir.

Siz de bu konuda çevrenizi gözlemleyebilirsiniz.

 

MUTLU MU YOKSA HAKLI MI OLMAK İSTİYORSUN?

Hocam!

Ben bir kaç yıllık evliyim. Eşim küçük şeyleri problem yaparak tartışma

başlatıyor. Tartışmanın sonunda birbirimize küsüyoruz.

Barıştığımızda aynı mevzular açıldığında yine tartışıyoruz yine küsüyoruz.

*-Sana bir soru sorayım kardeşim. Samimi olarak cevap ver.

-Buyurun sorun hocam!

*-Mutlu mu olmak istiyorsun, haklı mı olmak istiyorsun?

-Tabi ki mutlu olmak istiyorum hocam.

*-O zaman meseleyi uzatma. Eşine hak ver mesele bitsin. Mutlu bir şekilde yaşarsınız inşaallah.

KİME NE DİYEYİM???

 Ben kime ne diyeyim!

Akıllı - uslu bildiğimiz kimseler mahremlerinin fotoğraflarını (hem de sadece ailenin görmesi gereken fotoğrafları)sosyal medyada na-mahremlere servis ediyorlar.

Yapmayınız beyler, bayanlar...

Kötü örnek oluyorsunuz.

Bunlar düğünde, nişanda caiz mi oluyor yoksa?

Galiba ben çok gerilerde kaldım.