Kardeşim! şunu çok rahat iddia edebilirim:
Oruç tutmanın hazzı (verdiği manevi lezzet) yeme-içmenin verdiği hazdan çok daha fazla oluyor.
Bu durum, orucun dünyalık faydalarından sadece bir tanesi. Elbette başka faydaları da var.
Ahiretteki kazancı ise elbette çok daha fazladır.
RAMAZAN GECELERİNİ İHYA ETMENİN EN KOLAY YOLU
Osman İbni Affân radıyallahu anh'den rivayet edildiğine göre Peygamber efendimiz şöyle buyurmuştur:
“Yatsı namazını cemaatle kılan kimse, gece yarısına kadar namaz kılmış gibidir. Sabah namazını (da) cemaatle kılan kimse ise bütün gece namaz kılmış gibidir.” (Müslim, Mesâcid 260)
Hadisi şerifin Tirmizi'de geçen rivayet şöyledir:
“Yatsı namazında cemaatte bulunan kimseye, gecenin yarısına kadar namaz kılmış gibi sevap vardır. Yatsı ve sabah namazlarında cemaatte bulunan kimseye ise, bütün gece namaz kılmış gibi sevap vardır.” (Tirmizî, Salât 165.Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Salât 47)
Çocuklarınızın,
ileride size karşı merhametli olmasını istiyorsanız,
Onlara,
Yaşlılara,
kimsesizlere, yetimlere, yoksullara, çaresizlere karşı merhametli olmayı öğretin.
Hayvanlara karşı
merhametli olmayı öğretiniz.
Bitkilere
karşı merhameti olmayı öğretin. En önemlisi bütün bunların uygulamasını onlara göstererek öğretiniz.
Ve merhametli
bir kişinin nasıl olması gerektiği konusunda onlara örnek olunuz.
Dervişin
çocukluğunda en çok sevdiği etkinlik arkadaşlarıyla saklambaç oynamaktı. O
zamanlar köylerde güvenlik sorunu olmadığından ay ışığı olduğu yaz akşamları
bile geç vakitlere kadar saklambaç oynarlardı.
Bir kış akşamı babası,
çocuklarına Cennet'i ve Cennet nimetlerini anlatmıştı. Cennet'e gidenler için
orada arzu ettikleri her güzel şeyin olacağını anlatmıştı.
Derviş, en sevdiği oyunu uzun
zamandan beri arkadaşlarıyla oynayamadığını düşündü. Çünkü kış ayları bu işe
uygun değildi. “Babacığım Cennete gidersek orada saklambaç oyununu her gün
oynayabilir miyiz” diye sordu. Babası gülümseyerek cevap verdi:
-İsterseniz olur tabi ki...
Aradan yıllar geçti. Derviş, sohbetine gelen liseli gençlere Kur'an'dan Cenneti anlattı. Orada
arzuladıkları her güzel şeyin olacağını söyledi.
Gençlerden birisi sordu:
Hocam! Orada yarış motorları
var mı? Ben motor hastasıyım, hayalim iyi bir motor yarışçısı olmak.
Derviş, çocukluğunda
babasına sorduğu soruyu ve babasının cevabını hatırladı. Biraz gülümseyerek
babasının kendisine söylediği sözü söyledi.
-İsterseniz olur tabi ki.
Sonra ilave etti. "İsteyeceğinizi hiç sanmam."
"Aynı anahtar kapıyı hem kilitler hem de açar" diye bir söz okumuştum.
Üzerinde biraz düşününce şunlar oluştu zihnimde:
*Aynı ağız ve dil ile çevremizi hem kırabiliriz, hem de hoşnut edebiliriz.
Söz ve davranışlarımızla kendimizden hem nefret ettirebiliriz, hem de sevdirebilirsiniz.
*Aynı
akılla kişi, Allah Teala’ya iman da edebilir; inkar da edebilir.
*Aynı akıl kişiyi hayra da götürür, şerre de.
*Aynı ayaklar ile camiye de gidebiliriz
meyhaneye de.
*Aynı dil ile dua da edebiliriz, beddua da.
*Aynı el ile birilerine yardım da
edebiliriz, zarar da verebiliriz.
*Aynı gözler ile helal şeylere de bakabiliriz, harama da.
*Aynı kalemle aynı kağıda faydalı şeyler
de yazabiliriz, zararlı şeyler de.
*Aynı araba ile hayır işlerine de gidebiliriz,
pislik işlere de.
*Aynı bıçakla karpuz da kesilebilir, insan da.
*Misalleri çoğaltabiliriz. Fakat gerek
yok… Önemli olan anahtarı hangi yöne çevirdiğimizdir.
*Eğitimin en önemli amacı anahtarı iyi yönlerde kullanmayı öğretmek ve benimsetmeye çalışmaktır.
Ali USLU
91-93 yılları arasında Tavşanlı cezaevine haftada bir gün mahkumlara Din
Kültürü Dersi vermeye gidiyordum.
O dönemde çok farklı tecrübeler elde ettim.
Mahkumları zorla cezaevi dershanesine getirtip ders işlemenin verimli
olmayacağını düşündüğümden, koğuşlara girmeyi ve oradaki gönüllülerle ders
işlemeyi tercih ederdim..
Bir defasına koğuşa girip selam verdim ve ortadaki masaya oturdum. Masanın
etrafına toplananlar oldu. İlk defa gördüğüm bir şahıs da karşıma oturdu.
Hal-hatır faslından sonra, sonradan tutuklu olduğunu öğrendiğim karşımdaki
şahıs başladı başından geçenleri bana anlatmaya.
Özetle şunları söyledi:
"Abi ben ".... " kurumunda çalışıyordum. Ailecek birbirimize
gidip geldiğimiz bir arkadaşım vardı. Birbirimize gidip geldiğimizde
hanımlarımızla beraber oturur, çay içer sohbet ederdik.
Bir gün saat 10.00 civarı eve gitmem gerekti. Eve girdim, odanın kapısını
açtığımda bizim o arkadaşla hanımımı başbaşa oldukça samimi bir durumda gördüm.
Bir anda sinirlenip mutfaktan kaptığım bıçakla arkadaşı bıçakladım. .. Sonra
buraya düştüm.
Meğer o arkadaş dediğimiz şahıs bizim hanıma hediyeler almış, bizim hanımın
gönlünü çelmiş ve ..."
İçimden bir “la havla... “ çektim. Teselli edici bir kaç cümle söyledim.
Masaya gelenlerle birlikte dersimizi yaptık. Çayımızı içtik.
Tabi ben "bu yeni gelen arkadaş başından geçen şeyleri bana niye
anlatma ihtiyacı duydu" diye düşünüyorum.
Sonradan öğrendim ki. Bazı mahkumlar benim o gün dersim olduğunu
bildiklerinden "Bu gün savcı bey koğuşa gelecek derdini ona anlatırsan
senin için iyi olur" demişler. Yani onunla kafa bulmuşlar. Garibim de bizi
resmi kıyafetle görünce başlamış anlatmaya...
Bu arkadaşın anlattıklarından çıkarılacak dersler olduğu için bu olayı
anlattım. Okuyan herkes kendine göre dersler çıkaracaktır elbette.
ALİ USLU
PEYGAMBER EFENDİMİZİN HELALLEŞMESİ
Resûl-i Ekrem, hastalığının en şiddetli olduğu bir günde ashabıyla helâlleşmeyi
arzu etti.
Yine bir taraftan Hz. Ali’ye, diğer taraftan da Fadl b. Abbas Hazretlerine
dayanarak güçlükle ayağa kalktı ve mescide gitti. Minbere çıkıp oturdu.
Hz. Bilâl’e de (r.a.) şu emri verdi:
“Halka nidâ et; mescide toplansınlar. Onlara vasiyet etmek isterim. Bu, benim
son vasiyetim olacaktır!”
Hz. Bilâl, emri yerine getirdi. Bir anda toplanan halkı, mescit almaz oldu.
Resûl-i Kibriya Efendimiz, Allah’a hamd ve senâdan sonra ashab-ı kirama
şöyle hitap etti:
“Ey insanlar! Sizden ayrılma vaktim oldukça yaklaşmıştır! Sizden birine
vurmuşsam, işte sırtım, gelsin vursun! Birinizin malını almışsam, gelsin, hakkını
alsın! Sakın hak sahibi, şayet kısas talebinde bulunursam, ‘Resûlullah bana
darılır’ diye düşünmesin! Bilmelisiniz ki benden hakkını isteyene darılmak,
benim fıtratımda yoktur. Benim yanımda en sevimliniz, hakkı varsa, gelip benden
onu isteyen kimsedir veyahut helâl edendir. Ben, Rabbimin huzuruna, üzerimde
kul hakkı olmadan varmak istiyorum!”[1]
Bir anda ortalığa hazin bir sükût çöktü. Resûl-i Ekrem Efendimiz, sözlerini
tekrarladı: “Ey insanlar! Kime vurmuşsam, işte sırtım, gelsin vursun! Her kimin
benden alacağı varsa, işte malım, gelsin alsın!”[2]
Cemaat içinden biri ayağa kalktı: “Yâ Resûlallah! Sizden üç dirhem alacağım
var!”
Peygamber Efendimiz, “Ben bu hususta hiç kimseyi yalanlamam ve hiç kimseye
‘Yemin et’ diye teklif de etmem; ancak bu üç dirhemin zimmetime nasıl
geçtiğini öğrenmek isterim!” dedi.
Adam, “Yâ Resûlallah! Bir defasında huzurunuza bir fakir gelmişti. Bana,
fakire üç dirhem vermemi emrettiniz. Ben de verdim. İşte, istediğim, bu üç
dirhemdir!” dedi.
Resûl-i Ekrem Efendimiz, “Doğru söylüyorsun!” dedikten sonra, “Ey Fadl!
Buna üç dirhem ver!” buyurdu.[3]
-------------------------------------
[1]İbn Sa’d, a.g.e., c. 2, s. 255; Taberî, a.g.e., c. 3, s. 191; İbn Kesir,
Sîre, c. 4, s. 457.
[2]İbn Kesir, a.g.e., c. 4, s. 457.
[3]İbn Sa’d, a.g.e., c. 2, s. 255; Taberî, a.g.e., c. 3, s. 191.
NOT Bu yazıyı epeyce önce kaydetmiştim.Fakat alıntı yaptığım yeri şimdi hatırlayamadım.(A.U)
En büyük yanılgıları, her şeyin bu şekilde sürüp gideceğini düşünmeleri / hayal etmeleriydi. Bir gün acı gerçeklerle karşılaşana kadar bu ...