ÜÇ TİP ÖĞRENCİ VELİSİ VARDIR

 ÜÇ TİP ÖĞRENCİ VELİSİ VARDIR

35 yıllık öğretmenlik hayatımda velilerle ilgili tesbitlerim şunlardır:

Eğitim konusunda öğrenci velilerini üç gruba ayırabiliriz.

1-Eğitim konusunu bilenler.

Bu tür veliler meseleyi bildikleri için öğretmen ve öğrenci açısından problem çıkarmazlar.

2-Eğitim konusunu bilmeyenler. Bilmediklerinin farkında olanlar.

Bunlar bilmedikleri için öğretmenin görüşüne saygılıdırlar. Bunlarla da problem çıkmaz.

3-Eğitim konusunu bilmedikleri veya yarım bildikleri halde bildiklerini zannedenler.

Özellikle ilk öğretimde öğretmenlerin en fazla problem yaşadıkları veliler bunlardır. Bazıları öğretmene öğretmenlik öğretmeye kalkarlar. Çocuklara nasıl ödev verilmesi gerektiğini öğretmeye çalışırlar. Hatta sınıf oturma düzenine karışanlar bile olur. İstedikleri olmayınca da değişik yerlere şikayette bulunanları da vardır.

SALAĞA YATMAK

Ankara'da fakültede öğrencilik yıllarımda bir vakfın organize ettiği öğrenci evinde kalıyordum. O dönemler hem bizim hem de vakıfların maddi imkanları kısıtlı olduğundan kaldığımız yerler lüks yerler değildi.

Mesela biz Güzelyaka semtinde bir caminin alt katında kalırdık. Caminin alt katı suntalarla bir kaç bölüme ayrılmıştı. Ortada büyük bir soba vardı.

Kaldığımız yerin yanındaki müştemilat mutfak olarak düzenlenmişti. Düzenleme deyince aklınıza fayanslı tezgahlı bir yer gelmesin. Duvara bir kaç çeşme takılıp yere suyun sıçramaması için dikdörtgen biçiminde 40 cm kadar yükseklikte tuğla örülmüş ve sıvanmış. Yemek pişirmek ve bulaşık kapamak için de iki masa. tezgah olarak kullanılıyordu.

Lavabo ve diğer ihtiyaçlarımız için caminin ortak kullanımı olan yerleri kullanıyorduk. Bizim o günkü memleketteki hayatımız da basit, ihtiyaç gidermeye yönelik olduğundan bu durumları çok anormal görmüyor idare ediyorduk.

Yemeklerimizi, bulaşığımızı ve evdeki diğer görevleri nöbetleşe yapardık.

Soba sırası kimde ise kömürlükten odunları getirir, sobayı yakar, soba iyice tutuşunca da kömür getirip sobaya atardı.

Bir arkadaş vardı. Ona sıra geldiğinde kalın odunları sobaya atar sonra onu alt kapaktan tutuşturmak için bir-iki deneme yapar. Tabiki soba yanmaz. "Pen peceremedum"(ben beceremedim demek istiyor) diyerek kenara çekilirdi.

Canı sıkılan bir arkadaş kolları sıvar onun attığı kalın odunları çıkartır, alt tarafa ince odunları koyar. Onun üstüne biraz daha kalınlarını, en üste kalınları koyar ve alt kapaktan yakardı.

Buraya kadar gayet normal değil mi? İnsan soba yakmasını bilmeyebilir.

Fakat O arkadaşın öbür nöbetinde de aynı şeyler olurdu. Yine aynı şeyleri yapar yine soba yanmaz yine "pen peceremedum..." yine başkası duruma müdahale eder.

İşte burada iyi niyet devreden çıkıyor. Bir insan bir şeyi beceremiyorsa bilene sorar ve ona göre yapar. Bilmiyorsa öğrenir. Neticede bu kişi fakültede okuyacak kadar zekaya sahip birisi.

Fakat "ben beceremedim" ben yapamıyorum" demek bazılarının işine geliyordu.

Bu durum sadece o arkadaşla sınırlı değil elbet. Daha sonraki hayatımda da buna benzer akıllılık(!) yaptığını sanan tabiri caiz ise salağa yatan tiplerle karşılaştım.

Dünya'da yaptıkları akıllılık(!) Ahirette de işe yara mı acaba?

ALİ USLU

DERVİŞİN DUASI

 ...

Misafir dedi ki:

Derviş! benim için de dua eder misin?

Derviş:

"Allah Teala, hepimize, mahşerde ve sonrasında "keşke" lerin az olacağı, hatta hiç olmayacağı bir hayat ve hayat tarzı nasip eylesin" dedi ve sustu.

HIRSIZ FOBİSİ

 Dün, odalarında yalnız kalamayan çocuklarla ilgili yazmıştım. Çocukların korku sebeplerinden bir tanesi de odaya hırsız girme korkusuydu. Bu  gün bu madde üzerinde yazacağım inşaallah.

Hırsızlık sadece kişilerin malına zarar vermekle kalmıyor, hane halkından birisiyle karşılaşıldığında sonuç bazen yaralama ve cinayete kadar gidebiliyor.

Ayrıca, sadece o evde değil o mahallede bu haberi duyan kişilerde özellikle çocuklarda değişik psikolojik travmalar oluşturabiliyor.

Kızım 6-7 yaşlarında iken bizim mahallede de hırsızlık olayı olmuştu. Doğal olarak bayanların beraber oturdukları yerlerde bu durum konuşulmuş ki daha önce karanlıktan korkmayan, akşamları öbür odalara rahat gidebilen kızım, akşamları yalnız başına öbür odalara gidememeye başlamıştı. Bana da hırsız ve hırsızlıkla ilgili sorular soruyordu.

Anladığım kadarıyla bilinç altına bir hırsız fobisi yazılmıştı. Bilgisayar tabiriyle bu yazılımı değiştirmek istedim.

Hırsızlık ve hırsızla ilgili sorular sorduğu bir akşam Onu yanıma oturtup dedim ki:

"Benim orta okulda okuttuğum zayıf, çelimsiz, herkesin rahatlıkla dövdüğü, kızlardan bile dayak yiyen bir öğrencim vardı... Sonra okuldan mezun olmuştu ne  yaptığını bilmiyordum.

Ben haftada bir gün cezaevine  mahkumlara ders vermeye gidiyordum. Bir gün yine gittiğimde o çelimsiz çocuğu orada görünce şaşırdım. Neden cezaevine girdiğini öğrendiğimde hayret ettim. Meğer o çocuk bir bakkal dükkanını geceleyin soymaya kalkmış sonra da yakalanmış, ve cezaevine koymuşlar... (Bu parağraf gerçek idi)

Bu hırsızlar çok korkak, güçsüz kimselerdir. Zannedersem dışarıda bir iş yapmaya güçleri yetmediği için hırsızlık yapıyorlar." Gibi cümlelerle kızımın zihnindeki hırsız imajını zayıflatmaya çalışıyordum.

Kızım dedi ki: baba evimize hırsız gelse ne yaparsın?

Sesimi biraz kalınlaştırıp biraz da yüksek sesle dedim ki:

"Kulağından tuttuğum gibi kaldırır doğru dışarı atarım."

Kızım çok rahatladı gülümsedi ve dedi ki:

"Baba kolunun kuvvetini görebilir miyim?

Şöyle pazumu biraz şişirerek kolumu gösterdim. Kızım kolumu tuttu ve 

"Aslan babam, güçlü babam..." gibi şeyler söyledi. Bu günden sonra kızımdaki hırsız korkusu gitti ve fabrika ayarlarına geri döndü.

ALİ USLU

ODASINDA YALNIZ KALAMAYAN ÇOCUKLAR

 (EĞİTİM YAZILARI)

ODASINDA YALNIZ KALAMAYAN ÇOCUKLAR

İlk öğretimde derse girdiğim zamanlarda  bir kaç öğrenci velisi çocuğunun tek başına odasında yatamadığını hatta yalnız kalamadığını söyleyip bana çare sormuşlardı.

Bu olay üzerine dersine girdiğim 4. ve 5. sınıfların bazılarında:

"Evinde kendi özel odası olduğu halde geceleyin tek başına yatamayanlar parmak kaldırsın"  dediğimde tahminimin ötesinde parmak kalktığını sınıflardaki öğrencilerin yarısından fazlasının  odasında çeşitli korkulardan dolayı yalnız yatamadıklarını öğrendim.

Bu durumun hangi sebeplerden meydana geldiğini öğrenmek için bazı öğrencilerle özel veya grup halinde görüşmeler yaptığımda korkunun  sebep olduğu en belirgin şeyler şunlardı:

1-İzledikleri bir korku filminden etkilenmeleri.

2-Arkadaşlarının anlattığı abartılı/çoğu gerçek dışı cin hikayelerinden etkilenmeleri.

3-Mahallelerinde meydana gelmiş hırsızlık olayından etkilenmeleri. (Hırsız gece eve girdiği için kendi odasına da girme korkusu hissetmesi)

Bunlar haricinde bireysel sebepler de vardı. Fakat en önemlileri bunlardı.

Burada dikkat edilmesi gereken şey çocukların korku filmlerinden uzak tutmak, abartılı cin hikayelerine karşı çocukları önceden bilinçlendirmektir.

3. Madde ile ilgili önerilerimi inşaallah başka yazımda paylaşacağım.

“Yalnız yatamıyorsanız kiminle ve nerede yatıyorsunuz?” sorusunu sorduğumda kardeşi veya abisi/ablası olanlar, onlarla aynı odada yattıklarını söylediler.

Kardeşi olmayanlar veya kardeşi çok küçük olanlar, anne babalarının yanında yattıklarını söylediler. Bazıları anne babalarının yataklarında yattıklarını söylediğinde iyice hayret etmiştim. Çünkü 4 ve 5. sınıfa giden çocukların anne babalarının yaş ortalaması 30 ile 45 arasındaki yaşlardır. Bu durumun çocukta ileride ne gibi travmalara yol açacağını bilemeyiz. Buna çok dikkat etmek lazım. Çocuk yalnız yatamıyorsa anne veya babanın birisi onun odasında yatması daha uygun olur.

ALİ USLU

BABASINDAN NEFRET EDEN ÇOCUK (EĞİTİM YAZILARI)

Yıllar önce yaşadığım eğitim ile ilgili ilginç bir anımı sizlerle paylaşmak istedim ki aynı hatalar tekrarlanmasın diye... 

Biraz psikolojiye merakımdan, biraz da yapım gereği öğrencilerin dertlerine çare olmaya çalıştığımdan olsa gerek, bazen öğrenciler bazen de öğrenci velileri, öğrencileri ile ilgili sıkıntılarını bize danışırlardı. Biz de imkanımız ölçüsünde yardımcı olmaya çalışır, ciddi problemlerde ilgili yerlere yönlendirir idik.

Bir gün mühendis bir baba 8. sınıfa giden çocuğunun problemlerinin çözümü için bana gelmişti. Babaya göre çocuk yeterince ders çalışmıyordu.

Çocukla özel görüşme istedim. Çocuğu dinlediğimde anlattığı şeyler çok dikkatimi çekti. Çocuğun anlattıkları özet olarak şöyleydi:

Hocam! Biz saat üçte okuldan çıkıyoruz bazen arkadaşlarla takılıp sohbet ediyoruz. Zaten dersten yeni çıkmışız beynimiz yorgun. Yarım saat veya kırk dakika sonra eve geldiğimde babam bana matematik hesabı yaparak nasihate başlıyor. Mesela diyor ki.

Bak oğlum! saat üçte okuldan çıktın. Eğlene eğlene gelsen bile on dakikada eve gelebilirdin. Ama sen yarım saatte geldin. yirmi dakika geciktin. Yirmi dakikada 15-20 soru çözerdin. Bu, on günde 150 -200 soru, otuz günde 450 -600 soru yapar. Şu kadar ayla çarpınca şu kadar soru yapar. Bu da liselere giriş sınavında şu kadar kişinin önüne geçmen demektir v.s.

Hocam! Hemen her gün buna benzer konuşmalar, nasihatler... Bu da benim moralimi bozuyor ders çalışmaya odaklanamıyorum.

Anladığım kadarıyla çocukta bir problem yoktu.Karşımda gayet normal ve mantıklı konuşan fakat her gün aynı nasihatları dinlemekten bıkan fakat babasına da bir şey diyemeyen 14 yaşlarında bir ergen vardı.

Konuşmalarından babasının iyi niyetle de olsa her gün yaptığı nasihatlerin onda psikolojik anlamda allerji yaptığı belliydi. Çocuğun babasına karşı neler hissettiğini anlamak için ona ismiyle hitap ederek dedim ki:

 "......... baban vefat etse ne yaparsın?"

Çocuk hiç düşünmeden cevap verdi:

"Vallahi sevinirim hocam."

Böyle bir durumun yaşanması durumunda çocuk hangi duyguları yaşardı bilemem. Fakat çocuğun babasının ölümüne sevinecek dereceye gelmesi ve babasından nefret etmesi gerçekten çok üzücüydü.

Tabi çocuğa onun anlayacağı seviyede örneklerle nasihatler vermeye çalıştık. Babasına olan bakış açısını değiştirmeye çalıştık. Babasına da çocuğun düşüncelerini söylemeden o yaşların psikolojisini ve davranışlarını anlatarak bazı önerilerde bulunduk. Zihni dinlendirmenin ve moralli bir çalışmanın verimi artırdığını anlatmaya çalıştık.

 Allah Teala, aileye güzel ahlaklı, sağlıklı ve en az ortalama zekaya sahip bir çocuk ihsan ediyor. Fakat ebeveynin yanlış tutum ve davranışları, haddinden fazla nasihatleri hem çocuğun moralini bozuyor, motivasyonunu azaltıyor hem de ailesine karşı sevgisini azalıyor. Ayrıca ailenin tamamı boşu boşuna huzursuz ve mutsuz oluyorlar.

Atalarımız ne güzel söylemişler:

"Vusulsüzlüğümüz (amaca ulaşamamamız) usulsüzlüğümüzdendir"

ALİ USLU

 

 

ŞİRK KONUSUNA ÇİFT YÖNLÜ BAKIŞ ...

   "Şirk" konusu İslamın en fazla üzerinde durduğu konulardandır.

Allah'a inandıkları halde O'na şirk koşarak ölenlerin affedilmeyeceği Kur'anda belirtilmiştir.

Bu sebeple şirk konusunu (hem açık hem gizli şirk) iyi öğrenip bizi şirke düşürecek inanç, söz ve davranışlardan şiddetle kaçınmalıyız. Kişiyi şirke düşürecek şeyler konusunda çevremizi bilinçlendirmeliyiz.

Fakat bu mevzunun iki yönü vardır:

Birinci yön kendimize bakan yönü:

 Kendimizle alakalı olarak yukarıda belirttiğimiz gibi, bizi şirke düşürme ihtimali olan en küçük şeylerden bile uzak durmalıyız.

İkinci yön ise başkalarına bakan yönü:

Başkalarını değerlendirirken bu konuda daha temkinli olmalıyız. Açık şirk hariç kendi kaçındığımız şirk ihtimali olan şeyleri başkalarında gördüğümüzde ( bu kişilerde iman alameti şeyler varsa, mesela, namaz kılıyorsa, veya kelime-i şehadeti söylüyorsa) müşriklikle itham etmemeliyiz.

 Bu ithamın bize ve topluma faydası olmadığı gibi fitneye ve düşmanlıklara da sebep olabilir. Biz kişinin hangi sözü hangi düşünceyle söylediğini tam manasıyla bilemeyiz. Zaten bizim bir kimseye mümin veya müşrik dememizle Allah Teala indinde o kişinin durumu değişmez. Fakat mümin bir kişiye müşrik, münafık veya kafirlikle itham etmek bizi itikadi olarak sıkıntılı duruma düşürebilir.

Allah Teala bizleri şirkin her türlüsüne düşmekten muhafaza eylesin.

Üzerinde iman alameti olan kişileri müşriklikle itham etmekten de muhafaza eylesin.

ALİ USLU