YOLA ÇIKIYORUZ/ UMRE HATIRALARI (2)

 Birinci dönemin son haftası umre için öğrencilere ve bize okuldan izin  verildi. Bu sebeple sömestre tatilinden bir hafta önce yola çıktık. Yolculuğumuz sabahleyin Tarsus'ta olmak üzere planlandığından ikindiden sonra yola çıktık. Akşam namazlarını Kütahya'da, yatsı namazımızı Konya'da kıldık. gece olduğu için ziyaret yerlerine gidemedik. Geceyi otobüste hem yolculuk yaparak hem uyuyarak geçirdik. Sabahleyin Tarsus'a vardık.

Tarsus'ta ilk önce, önceki yıl görev yaptığım ve geleceğimizi telefonla haber verdiğim  EML ye vardık. Sağ olsunlar okul idaresi bizim öğrencilere bir jest yaptılar ve okulun yemekhanesinde iki otobüsteki tüm öğrencilere kahvaltı ikram ettiler. Biz de öğretmen arkadaşlarla görüşmüş olduk. Bu arada ben de Tarsus'taki diğer arkadaşlara okuldan telefon edip yerimizi bildirdim. Onlarla da görüşüp hasret giderdik.

Oradaki s
amimi arkadaşlarımızdan birisi "Medine'deki Mustafa'ya selam söyle" deyince bir anda anlayamadım. Önce "Peygamber Efendimizi mi kasdediyor acaba?" diye düşündüm. Fakat Efendimiz ile ilgili arkadaşından bahseder gibi lakayt biçimde konuşacak bir arkadaş değildi. Medine'deki Mustafa derken kimi kasdettiğini sordum. Arkadaşımız "Mustafa varya? bizim arkadaş grubundandı Medine'ye çalışmaya gitti." diye izah etti. Fakat yine tanıyamayınca mesele anlaşıldı. Meğer benim tayinim Tarsus'a çıkmadan önce o arkadaş Medine'ye gitmiş. "Görürsen selam söyle" dediler. Ben de "aleykümselam" dedim. (Bu meseleye Medine bölümünde tekrar döneceğim inşaallah) Sonra ashab-ı kehf ziyareti ve Tarsus'un önemli bir kaç yerini gezdikten sonra hareket ettik. 

Yolculuğumuz sırasında sık sık ihtiyaç ve namaz molası veriyorduk. Şoförümüz de dinlenmiş oluyordu. Her binişte öğrencileri tek tek kontrol etmek vakit aldığından oturma durumuna göre beşer kişilik gruplar oluşturdum. Grubun içindeki büyük olanı da grup başkanı seçtim. Otobüse binince yoklamayı birinci grup tam mı? İkinci grup tam mı?şeklinde yaptım. Bunu her moladan sonra bunu yaptık. Adana, Osmaniye ve Gaziantep'in içerisinden geçtik fakat otobüsten inip dolaşmadık.  Yollarda küçük molalar vererek akşama doğru  Urfa'ya vardık. Kendimize güzel bir ziyafet çektik. Sonra otele gittik. (Oteli Diyanet mi ayarlamıştı, yoksa tecrübeli arkadaş mı ayarlamıştı unuttum)

Sabahleyin Balıklıgöl civarını, oradaki camileri ve Hz. İbrahim'in ateşe atıldığı yeri simgeleyen mancınıkların olduğu yerleri gezip yolumuza devam ettik.

Kızıltepe sonra Cizre'den Silopi'den geçtik. Irak sınırına sınıra yakın bir yerde Diyanetin Hac konaklama tesisi vardı orada dinlenip yemeklerimizi yedik ve Habur sınır kapısına vardık. Orada çok beklemeden pasaportlarımıza çıkış damgasını vurdurduk. Memleketimizden çıkışı yapıp Hemen yakındaki Zaho'da bulunan Irak gümrüğüne vardık.

İran -Irak savaşı birkaç yıldan beri devam ediyordu. Muhtemelen bu sebepten, gümrükte dürbün, ve bazı elektronik malzemelerin girişinin yasak olduğu söylendi. Fakat arama yapılmadı. Orada pasaportlarımıza mühür vurdurmak için biraz bekleyip İşimiz bitince devam ettik.

Irak'ta dikkatimizi en çok çeken şeyler şunlar oldu:

Petrol bize göre çok ucuzdu. Savaş sebebiyle her yerde askerler ve askeri araçlar görüyorduk. Önce Musul'a varıp Hz. Yunus Peygambere ait olduğu söylenen türbeyi ziyaret ettik. (Fotoğraf Hz Yunus Peygambere ait olduğu türbe ve Hz. Yunus Camii)

Fazla eğlenmeden Bağdat'a doğru yola çıktık. Bağdat'a vardığımızda saat muhtemelen 22-23 civarıydı.

Bağdat maceramız biraz uzun olduğu için o bölümü bir sonra yazalım inşaallah.

devam edecek inşaallah...

UMREYE HAZIRLIK/ UMRE HATIRALARI (1)

ÖĞRENCİLERLE UMRE YOLCULUĞUMUZ- (1) (UMRE HATIRALARI)

1987-88 öğretim yılında yılında Tarsus'tan Tavşanlı Atatürk Lisesine tayinim yapıldı. İki -üç ay kadar sonra müdürümüz çağırdı. Diyanet İşleri Başkanlığının bir kaç yıldan beri sömestre tatilinde öğrenciler için umre organizasyonu yaptığını, umreye gitmek isteyen öğrencilerin başında görevli olarak umreye gidip gidemeyeceğimi sordu. Bu konudaki cahilliğimizden midir? yoksa öz güven yüksekliğinden midir? veya ikisinin karışımı mıdır? bilmiyorum, görevi hemen kabul ettim. Henüz iki yıllık öğretmendim.

Öğrencilere duyurularımızı yaptık, şartları söyledik. Bizimle görüşmek isteyen öğrenci ve öğrenci velileriyle görüştük.Umre için kayıt yaptıran öğrencilerin vekaletlerini alarak pasaportlarını çıkarttık. Paralarını bankaya yatıranların dekontlarını aldık. Diğer evrakları da tamamlayıp Kütahya Müftülüğüne teslim ettik. DİB vizelerimizi aldı. Çıkış günümüzü bize bildirdi. Bizim okuldan otobüsümüz dolmadığı için İHL den de öğrenci kaydetmiştik. Onların da işlemlerini yaptık. Üç hafta yetecek biçimde kahvaltılık yiyecekler aldık. Önceki sene umreye giden müdürümüzün tavsiyesiyle epeyce doğranıp / kurutulmuş ekmekler hazırladık. "Oranın ekmeklerini yiyemedik" demişlerdi. Sanki sadece suyu bulunan yiyecek namına hiç bir şey bulunmayan bir ormana gidiyormuşcasına yiyecek hazırladık.

Neler götürmemiz gerektiğini önce giden arkadaşlardan öğrenip öğrencilerle ve velilerle paylaşmıştık. Herkes ihram ve terliklerini valizlerinde hazırlamıştı. Paralarının çalınmasına karşıda alınacak tedbirleri söyledik.

Umreye otobüs ile gidip gelinecekti. Gidecek otobüste aranan şartları da DİB belirlemişti. İdareyle birlikte şartları tutan bir otobüs ayarladık.Otobüsümüz Ayvalı köyünden Turgut abiye aitti. İki şoför istiyorlardı. Şoförün birisi Turgut abi diğeri Ali abi idi. Onlar resmi işlerini kendileri hallettiler.

Yolculuk günümüz geldi. Her şeyimiz hazır otobüs beklerken otobüs biraz gecikti. Meğer Turgut abi o gün ayağını çatlatmış alçıya almışlar falan. Otobüs geldi. Turgut abinin ayağının biri alçıda. O halde otobüs sürmesi mümkün değil. Ayağını uzun zaman aşağıda tutunca ağrıma şişme ve durumu varmış. Ayağını biraz yüksekte tutması gerekiyormuş.

Şoförü değiştirelim desek pasaport ve vize işlemleri en az bir kaç gün sürecek. Yapacak başka bir seçenek yok. Bir buçuk şoförle yola gitmeye karar verdik.

Benim sorumlu olduğum arabada 34 öğrenci, iki şoför ve ben toplam 37 kişiydik. Eşyaları zar zor yerleştirdik. Bagajlar almadığı için bazı eşyaları koridora koyduk. (Eşyaların çok olma sebebini sonradan öğrendim. İnşaallah gelecek bölümlerin birinde anlatırım) Öğrencilerin çoğu orta okul öğrencisi daha az kısmı da lise öğrencisiydi (Atatürk lisesinin bünyesinde o dönemler hem ortaokul hem lise vardı) Yola çıkma vaktimiz geldi. Sayım yapacağız fakat otobüse binen öğrencilerin yakınlarını aşağı indirmek büyük problem. Zaten koridorlar dolu. O hengamede bir öğrencinin ukala bir dedesiyle münakaşa ettik. Araya girenler falan oldu. Sonradan öğrendiğime göre bu civarın en ukala adamlarından birisiymiş.

Yaşı küçük öğrencilerden birisinin babası geldi yavaş bir sesle çocuğunun arasıra yatağını ıslattığını söyleyip bilgim olmasını istediğini söyledi. La havle vela kuvvete illa billah. Yahu ben nasıl bir önlem alabilirdim ki... Otobüsümüz yavaş yavaş hareket edince fazlalıklar aceleyle indiler. Çok şükür yola çıkabildik. EML öğrencilerini götüren bir otobüs daha vardı. Beraber yola çıktık. O otobüste daha önce de öğrenci götürmüş nisbeten tecrübeli bir hocamız vardı.

Devam edecek inşaallah.

REANKARNASYON

 1986 yılında ilk tayin yerim olan Tarsus EML de öğretmenliğe başlamıştım. Liselerde Din Kültürü dersi haftada bir saat olduğundan okuldaki tüm sınıflara (28 sınıfa) derse giriyordum.

Derse girdiğimde şöyle bir uygulamam vardı:

Öğrencilerin kafalarında dinle ilgili sorular varsa öğrenmek maksadıyla "dinle ilgili sorusu olan var mı?" diye sorar, şayet soru varsa 5-10 dakikayı cevap için ayırır sonra derse geçerdim. Böylece çocukların öğrenmek istedikleri soruları cevaplamaya çalışır, hem de yanlış bilgileri varsa onları öğrenmiş olur, yanlış bilgiyi düzeltmeye çalışırdım.

İlk ay girdiğim sınıfların bir çoğunda en fazla reankarnasyonla alakalı sorularla karşılaştım. Mesela:

-Hocam! bizim bir komşumuz var.  Önceden de başka birisi olarak yaşamış ve ölmüş. Sonra tekrar dünyaya gelmiş. Bu konuda ne dersiniz?

-Hocam benim eniştem var. Onun önceki hayatı varmış. Önceden mühendismiş. Çocukları falan varmış. Sonra bir kazada ölmüş. Sonra tekrar bebek olarak başka bir anne babadan doğmuş. Buna ne dersiniz?

Çocuğa sen veya enişten yalan söylüyor diyemezdim. Cevap olarak "Çok ilginç. Bi araştırayım" gibi cevaplar verdim.

Tabi böyle bir iddiayı kabul etmem mümkün değildi. Çünkü bunu kabul etmek neticede Cennet-Cehennem inancını inkara götürür. Mesela şöyle bir soru gelebilir:

" Bu kişi önceki hayatında müslüman idi. Sonraki hayatında budist bir ailede doğdu ve budist oldu. Bu kişi Ahirette nereye gidecek?" ...

Bir kaç sınıfta benzer reankarnosyon sorularına muhatap olunca bu sefer şöyle cevap verdim:

"Çocuklar ben Kütahya'lıyım. Orada hiç böyle bir olay duymadım. Üniversitenin yarısını Erzurum yarısını Ankara'da okudum oralarda da böyle bir şey duymadım. Fakat Tarsus'ta neredeyse her sınıfta buna benzer iddialarla karşılaşıyorum. Bu bana biraz tuhaf geldi. Sizce de bunda bir tuhaflık yok mu?" diyerek kafalarında istifham oluşturmaya çalıştım.

Sonra araştırmaya başladım. Hafızamda kaldığı kadarıyla "Sur" isimli bir dergide konuyla ilgili bir yazı gördüm. (1989 da rahmetli olan) Psikiyatri Doçenti Recep DOKSAT hoca'ya ait olduğu belirtilen bir makale okudum. Bu tür iddialar Recep Doksat hocanın da dikkatini çekmiş ve araştırma yapmış.

Özet olarak diyor ki:  "Bu inanç, Adana, Mersin, Tarsus ve Hatay civarında yerel halkın "Arap uşağı" veya "fellah" dedikleri kişilerin bazılarında görülür. Bu durum insanların itikadını bozmak isteyen cinlerin onlara bir oyunudur. Bu kişiler vasıtasıyla diğer kişilerin de itikatlarını bozmayı amaçlamaktadırlar."

 Daha sonraki zamanlarda bu tür sorular geldiğinde "o kişi Arap uşağı mı?" dediğimde yüzde yüzünden evet cevabı aldım. Recep hocanın bu tesbitinin doğruluğunu da teyit etmiş oldum. Böyle sorular karşısında öğrencilere Recep hocanın araştırmasını anlattım ve bu durumun İslama göre mümkün olmadığını izah ettim.

Sonra Arap uşağı dedikleri vatandaşlarımızın durumlarını biraz öğrenmeye çalıştım. Gerçekten manevi olarak korunaksız kimselerdi. Mesela, en basitinden,(o dönem) konuştuğum liseye giden arap uşağı denilen gençler gusul abdestini bilmiyorlardı. Öyle bir kültürleri yoktu. (Umarım bu durum sonradan değişmiştir.)

ÇEVRE ÖNEMLİDİR.

-Hocam! Çocuğumun güzel ahlaklı bir kişi olmasını istiyorum. Bunun için neler yapabilirim?

*-Kardeşim her çocuk özel olduğundan onları iyi şeylere motive edecek, kötü şeylerden uzaklaştıracak şeyler de farklı olabilir. Bunları tecrübe ile öğrenebilirsin. Fakat size genel kurallardan bahsedeyim.

1- Bu konuda güzel bir örnek olacaksın.

2- Kuranda çok önemli bir hatırlatma var:

"EY İMAN EDENLER! ALLAH'A KARŞI GELMEKTEN SAKININ VE SÂDIKLARLA/DOĞRULARLA BERABER OLUNUZ"(Tevbe suresi/119)

Bu ayetten şunu anlıyoruz. Kişinin istikameti için, güzel ahlaklı olması için içinde bulunduğu çevre, arkadaş çevresi çok önemlidir. Sen çocuğunun ahlak olarak nasıl olmasını istiyorsan çocuğunu o tür kişilerin bulunduğu ortama sokacaksın. Çünkü huylar sârîdir (hem iyi hem de kötü anlamda sirayet edicidir, bulaşıcıdır)

Aslında her birimiz değişik oranlarda da olsa çevremizden izler taşırız. Huylarımızın, ahlakımızın, dünya görüşümüzün, ilkelerimizin bu şekilde olmasında mutlaka çevremizin etkileri vardır.

Dünyevi kaygılardan ötürü çocuğunu ahlakını beğenmediğin ortamlara gönderip sonra da güzel ahlaklı olmasını beklemek ham hayal olsa gerektir.

"Ey müminler kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlar ve taşlar olan Cehennem ateşinden koruyunuz..."(Tahrim/6) ayetinin dünyalık kaygılardan daha önemli olduğunu kavramak için ne gerekir acaba?

KABE'NİN KARŞISINDA

99 yılında Rabbim nasip eyledi Hacc ibadeti için mübarek yerlere gitmiştik.

Önce sekiz gün Medine'de kalıp sonra Mekke'ye geldik.

Perşembeyi Cumaya bağlayan bir gece teheccüd vaktinde hanımla birlikte Mescid-i Harama gittik. Ortalık tenha olduğu için Kabe'ye çok yakın bir yere birinci saffa oturduk. Önümüzde az sayıda insan tavaf ediyordu.

Kabe karşımızda, gecenin sakin zamanı, biz tesbihat ve dua ile meşgul iken yanımıza bir Türk aile daha geldi. Selam verdi oturdu. Biz selamını alıp kendi işimize döndük. Biraz sonra adam nereli olduğumu sordu. Söyledim, kendi memleketini söyledi. Ben yine işime döndüm. Biraz sonra adımı ve ne iş yaptığımı sordu. Söyledim, İşime döndüm. Biraz sonra ne zaman geldiğimizi kiminle geldiğimizi v.s sormaya devam etti.

Tabi her seferinde ibadetim bölünüyor tekrar konsantre olmak zaman alıyordu. Baktım adamın canı muhabbet istiyor.

Onu kırmamaya çalışarak dedim ki:

Bak amca!

Normal zamanlara göre cuma akşamları ibadetler daha çok kabul edilir.

Yine normal zamanlara göre gece yapılan nafile ibadetler daha çok kabul edilir.

Yine, Kabe'nin yanında yapılan ibadetler daha çok kabul edilir.

Ayrıca biz hacc için gelmişiz. Allah'ın misafirleriyiz. Onların duaları da daha çok kabul edilir.

Şu anda saydığım dört şeyin hepsi bizde mevcut. Böyle bir fırsatı ömrümüzde bir daha yakalama ihtimalimiz oldukça düşüktür. Fırsat bu fırsattır. Şu önümüzdeki bir saati ne kadar değerlendirebilirsek o kadar kardır bizim için. Sohbeti her zaman yapabiliriz. Benimle olmasa başkasıyla...

Allah'tan adam anlayışla karşıladı da biz işimize devam ettik.

Daha sonra bu olayı düşünürken rahmetli dedemin anlattığı bir hikayenin şu bölümü aklıma geldi.

"Padişah iyilik yapmak istediği gariban misafirini bir saatliğine değerli mücevherlerin de bulunduğu bir hazineye göndermiş. Görevliler demişlerki:

"Bu bir saatte hazineden ne çıkarırsan senindir." Şahıs da orada gezerken ilginç bir oyuncak görmüş. Nasıl çalıştığını merak etmiş. Onunla oynarken bir saat bitmiş. Ve eli boş olarak hazineden ayrılmış."

Bizim durum da bu hikayedeki adama benzeyecekti.

Size tavsiyem mübarek yerlere gittiğinizde özellikle ibadet yerlerinde sohbet etme imkanı olmayan kimselerin yanına oturunuz. (Sizin dilinizi bilmeyen kimselerin yanına)

Rabbim elimize geçen fırsatları iyi değerlendirebilen bahtiyarlardan eylesin.

ÇOCUK EĞİTİMİNDE İKNA YÖNTEMİ VE TEHDİT

Gerek çocuk eğitiminde gerekse öğrenci eğitiminde en önemli şey çocuğa değer verdiğini hissettirip gönlüne dokunmak ve onu ikna etmektir. Bir de iyi örnek olmaktır.

Gerek kendi çocukluk ve öğrencilik yıllarımdan, gerekse öğretmenlik hayatımdaki gözlem ve tecrübelerimden biliyorum ki, sertlikle, tehditle, hakaretle kimse ikna olmaz. Belki korkudan dolayı o davranışı gizler veya ara verir. Fakat ikna edilmiş bir çocuk davranışını kendi isteğiyle tamamen değiştirebilir.

Hakaret etmenin hiç bir zaman hiç bir faydası olmadığı gibi, hatta zararı olur.

Peki eğitimde sert davranmanın veya tehdit etmenin hiç faydası olmaz mı?

Duruma göre bazen olur. Mesela arkadaşlarına zarar veren veya onları olumsuz şeylere teşvik eden bir çocuk bu davranışının yanlış olduğu anlatıldığı halde ikna olmuyorsa, arkadaşlarını korumak amacıyla onu tehdit etmek işe yarayabilir.

Veya çocuğun, kendine zarar veren alışkanlık ve davranışları varsa, güzel sözlerle ikna olmuyorsa, eğer işe yarayacaksa sertlik ve tehdit kullanılabilir. Bu sayede rüşt çağına gelene kadar ikna olmasa da bazı yanlış veya zararlı davranışlardan korunabilir. Rüşt yaşına geldikten sonra yapacağı iyi ve kötü davranışları bilinçli olarak tercih edeceğinden sadece nasihat edilebilir. Suç işlerse cezası toplum veya devlet tarafından verilir.

ÜÇ TİP ÖĞRENCİ VELİSİ VARDIR

 ÜÇ TİP ÖĞRENCİ VELİSİ VARDIR

35 yıllık öğretmenlik hayatımda velilerle ilgili tesbitlerim şunlardır:

Eğitim konusunda öğrenci velilerini üç gruba ayırabiliriz.

1-Eğitim konusunu bilenler.

Bu tür veliler meseleyi bildikleri için öğretmen ve öğrenci açısından problem çıkarmazlar.

2-Eğitim konusunu bilmeyenler. Bilmediklerinin farkında olanlar.

Bunlar bilmedikleri için öğretmenin görüşüne saygılıdırlar. Bunlarla da problem çıkmaz.

3-Eğitim konusunu bilmedikleri veya yarım bildikleri halde bildiklerini zannedenler.

Özellikle ilk öğretimde öğretmenlerin en fazla problem yaşadıkları veliler bunlardır. Bazıları öğretmene öğretmenlik öğretmeye kalkarlar. Çocuklara nasıl ödev verilmesi gerektiğini öğretmeye çalışırlar. Hatta sınıf oturma düzenine karışanlar bile olur. İstedikleri olmayınca da değişik yerlere şikayette bulunanları da vardır.