ÇOCUKLARA DÜRÜSTLÜK EĞİTİMİ

     

Diyelim ki çocuğunuzla balık tutmaya gittiniz. Birara çocuğunuz büyük bir balık yakaladı. Baktınız ki, yakalanan balık avlanma yasağı olan bir balık ve yasağın kalkmasına da iki saat var. Ne yapardınız?

Muhtemel cevabınız şu şıklardan biri veya ona yakın olurdu.
• Balık denizde oltaya takılı olarak kalsın. İki saat sonra çıkaralım. Böylece kurallara da uymuş gibi oluruz.
• Bu yasak balığın üremesinden dolayı konuldu. Bu balık üreyebildiği kadar üremiştir zaten. Bu son iki saatte bunun üremesi  olmaz. Balığı,(iki saatliğine) gelip geçenin görmeyeceği bir yere koyalım ki problem olmasın.
• Yasaklar çiğnenmek içindir. Kim görecek. Zaten iki saate kadar yasak kalkıyor.
•O balığı derhal geri bırakmalısın. Çünkü daha yasağın kalkmasına iki saat var.

Çocukluğunda böyle bir durum yaşamış, Amerikalı bir mühendisin hatırasını okumuştum muhtemelen  “Genç Beyin”  dergisinde. Böyle bir yazı yazacağımı düşünmediğim için kişinin adını v.b bilgileri kaydetmedim. Mevzunun ana fikri şöyle idi:

   Bu mühendis bey çocukluğunda babasıyla balığa gider. Saat 11 civarında, o zamana kadar yakaladığı balıkların en büyüğünü yakalar. Fakat bu avlanma yasağı olan bir balıktır ve yasak saat 13.te son bulmaktadır. Çocuk babasına bakar ve ne yapayım der.
Babası gözlerinde ve konuşmasında en küçük bir tereddüt göstermeden
Saatine bakar ve “Niye soruyorsun ki, tabi ki bırakacaksın. Yasağın kalkmasına daha iki saat var. Bunu sorduğuna şaşırdım” der ve işine koyulur.
Çocuk istemeyerek balığı suya bırakır.
Fakat bu olay, O’nu hayatı boyunca  etkileyen, çok güzel bir ders olmuştur.
Diyor ki bu mühendis bey:
"Hayatta bazen karşılaştığım olaylarda tereddüt geçirdiğimde hemen babamın bu davranışı aklıma gelir ve zararıma da olsa doğru olanı tercih ederim" Neticede bu çocuk büyüdüğünde başarılı bir mühendis olur.

Kur’an-ı Kerim'de bizim doğru olmamız istenir.(Hud/112). Ayrıca doğrularla beraber olmamız istenir (Tevbe 119).
Bu olaydan doğrularla beraber olun ayetinin hikmetini daha iyi anlayabiliyoruz.
Bu vesile ile Peygamber efendimizin şüpheli şeylerden kaçınmakla ilgili tavsiyesini de hatırlamış olalım.(Buhari-Müslim)
İyi insan olmak, ve "iyi insan" yetiştirmek çok özen istiyormuş.

 

LEŞ YİYEN YIRTICILAR VEYA ...

LEŞ YİYİCİLER...

Belgeseller dikkatimi çeker, vaktim varsa izlemekten zevk alırım. İzleyince hem yeni şeyler öğrenmiş hem ibret almış olurum.  

Rabbimiz, tabiattaki bir çok şeyden, Allah Teala’nın varlığına, birliğine, gücüne delil olduğu için ayet olarak bahseder. (Bknz: bakara/ 164)

Bundan dolayı bazı belgeseller bu ayetlerin adetâ tefsiri niteliğindedir.

Mesela, hayvanları konu edinen belgeseller, hayvanlardan bahseden ayetlerin, denizlerle ilgili belgeseller, denizlerden bahseden ayetlerin, yıldızlarla ilgili belgeseller yıldızlardan bahseden ayetlerin kısmen tefsiri mahiyetindedir.

Belgeselleri çok sevmeme rağmen yırtıcı hayvanlar leş yerlerken fazla seyredemem, tiksinti oluşur içimde. Halbuki, hayvanların tabiatı bunu gerektirir ve bunun doğaya ve doğal dengeye çok faydası vardır.

Bir de ölen insanları yiyen bir kabilenin belgeselini düşünelim. Orada çekilen bir belgeselde ölen bir kişiyi defnetmeyip, törenle ölünün bazı organlarının parçalandığını çevredekilere dağıtıldığını, parçayı alanların çiğ olarak bu etleri yediklerini, mevtanın parçalanmamış bölümlerine ise bazılarının yanaşarak yırtıcılar gibi ağızlarıyla yediklerini düşünelim.

Bu manzarayı hiç bir normal insan, tiksinmeden izleyemez değil mi?

Hayat Kitabımız K. Kerim’de aynen bu manzaraya benzer bir davranıştan bahsedilir. Gıybet yapan kişiler, aynen böyle vasıflandırılır. Gıybetten, ölmüş bir müminin etini yemek olarak bahsedilir.

“Ey iman edenler !... Bir kısmınız diğerinin gıybetini yapmasın. Sizden biriniz, ölmüş kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? Bakınız tiksindiniz bile…” (Hucurat / 12)

Gıybet; bir kişinin hakkında(o kişi orada yokken) olumsuz şeyler konuşmaktır. Bu konuşulan şeyler doğruysa gıybet, doğru değilse iftiradır.

Demek ki gıybet ettiğimiz sırada melekler bize ölmüş insan eti yiyen kişilere baktıkları gibi bakıyorlar. Rabbimizin nazarında da aynen öyle oluyoruz.

Bu satırların yazarı da dahil, zaman zaman yaptığımız davranış ne kadar iğrenç değil mi?

Rabbim bizleri gafletten uyandırsın.

Böyle iğrenç durumlara düşmekten muhafaza eylesin.

Ali USLU

BİR İHTİYACIN VAR MI?

   BİR İHTİYACIN VAR MI?

    Dil ucuyla söylenmiş sözler vardır, bunu hemen anlarsınız ve tavrınızı ona göre belirlersiniz. Bu tür sözler, genelde gönül almak için söylenmiş sözlerdir.
Bir keresinde hastaneye hasta ziyaretine gitmiştim. Ziyaret esnasında başka bir ortak tanıdığımızın da hastanede olduğunu öğrendim. Bu vesile ile onu da ziyaret edip gönül alalım istedik.

   Vardığımızda gördük ki, inşaatlarda işçilik yapan bu tanıdığımız, rüzgarlı bir havada inşaatta çalışırken vücudu terlemiş. Terli iken inşaattaki hava akımına tutulmuş ve hastalanmış. Gece acile kaldırılmış, hastalığı ciddi olduğundan bir aydır hastanede yatarak tedavi görüyormuş. Daha ne kadar kalacağı da belli değilmiş.

Benden önce oraya ziyarete gelmiş kimseler vardı. Onlar müsade isteyip ayrılırken, hastaya, bir ihtiyacı olup olmadığını sordular. Hasta, teşekkür etti ve ihtiyacının olmadığını söyledi.
   O an beynimde şimşekler çaktı. Bu kişi bildiğim kadarıyla sağlıklı olduğu ve iş bulup çalıştığı zamanlarda bile ihtiyaçlarını zor karşılayan birisiydi. Amelelikle geçindiği için düzenli bir işi yoktu ve kış günleri genelde inşaatlarda iş fazla bulunmuyordu. Bu şahsın ihtiyacının olmaması imkansızdı. Çoluk çocuğu var ve evi kiraydı.
Sonra empati yaptım, kendimi o şahsın yerine koydum. İhtiyacım çok da olsa, birisinin, "bir ihtiyacın var mı" sorusuna nasıl cevap verirdim? Aynı o şahıs gibi teşekkür eder ve "ihtiyacım yok "derdim.
   Düşündüm ki aynı hataları kendim de yapıyorum. Maksat gönül almaktı. Ama acaba gönül alınıyor mu yoksa, kırılıyor muydu?
Böyle bir şahsın ihtiyacı olduğunu anlamak için çok zeki olmaya gerek yok aslında. Çünkü durum ortada. Bunu bile bile, kişiye ihtiyacının olup olmadığını sormak adamı incitirdi.

    Müsade isteyip ayrıldıktan sora düşündüm böyle durumlarda ne yapmalıydı. Aklıma şunlar geldi:

İhtiyaç sahibi olduğu belli olan kişilere gönül almak için böyle şeyler söylenmemeli.

Gerçekten yardım etmek isteniyorsa, değişik bir yolla yardım ulaştırmalı. Mesela, başka ziyaretçilerin olmadığı bir zamanda onun gönlünü incitmeden, "Arkadaş burası hastane, bakarsın ani bir ihtiyaç olur .al şu yanında bulunsun" diyerek yardım yapılabilir. Adam yok falan derse "hastaneden çıkıp müsait olduğunda geri ödersin merak etme "gibi sözler söylenebilir.
Veya yerel bir hayır kurumuna başvurup emanet o şahsa ulaştırılabilir. O şahıs yardımın kurumdan geldiğini düşündüğü için daha rahat kabul eder.

    Efendimiz SAV şöyle buyurmuşlar: ”Kim, bir müslümanın ihtiyacını giderirse Allah Teala da onun ihtiyacını giderir. Kim bir müslümanın sıkıntısını giderirse Allah Teala da onun kıyamet sıkıntılarından birini giderir.”

KAPSAYICI BİR DUA

 

    Peygamber efendimizin yaptığı ve bize de öğrettiği çok kapsayıcı bir dua vardır.

 

“Allah'ım ! Bildiğim ve bilmediğim (aklıma gelen-gelmeyen) tüm hayırları senden diliyorum;
Bildiğim ve bilmediğim tüm şerlerden sana sığınıyorum."
 

  "Mümin" demek bir manasıyla Allah’a inanan demek, başka bir manasıyla da Allah’a güvenen demektir.

 Bazen parça içinde güzel görünen bir şey, bütününden bakılınca güzel durmayabilir. Veya parça içinde hoş durmayan bir şey, bütününden bakınca güzel durabilir.

 Biz müminler kendi bilgilerimizin sınırlı olduğunu, geçmişle ilgili bilgilerimiz biraz olsa da, gelecek ile bilgilerimizin tahminden öteye gitmediğini biliriz.

Bununla birlikte, Rabbimizin ilminin sınırsız olduğunu, O’nun ilminin geçmiş ve gelecek her şeyi kuşattığına inanırız. Yani biz olaylara parça olarak bakabiliriz, fakat Allah Teala’nın bütününden gördüğünü bilir ve iman ederiz.

     İşte Peygamber Efendimizin yaptığı ve öğrettiği bu duayı yaptığımızda, bizler, olayların bütünü göremediğimizi itiraf ederek kendimizi Rabbimizin bilgisine teslim etmiş oluruz.

   Bizler ister hayır bilelim ister şer bilelim, Rabbimizin bildiği bizim için hayır olan şeyleri O’ndan isteriz. Yine, Rabbimizin bildiği, bizim için şer olan tüm şeylerden Rabbimize sığınırız. O şerlerden korunma dileriz.

 Peki, yaptığımız bu dua, duaların kabul edildiği bir an'a denk geldi ve kabul edildi diyelim. Bu durumda bundan sonra yapacağımız bazı dualarımızın kabul edilmeyeceği ve red olunacağı anlamına gelmez mi?

 Mesela yukarıdaki duası kabul olmuş bir genç düşünelim.  Duası kabul olunduktan sonra karşı cinsten birisine aşık oluyor ve onunla evlenmek için dua ediyor. Fakat bu genç o güne göre düşünüyor ve istiyor. Allah Teala ise bu evliliğin ileride şer olacağını, büyük geçimsizlikler yaşanacağını ve kötü bir şekilde sonuçlanacağını biliyor. Bundan dolayı duayı kabul etmiyor ve red ediyor. Bu genç ise ne kadar da dua ettim kabul olmadı diye için için yanıyor.

 Siz bunu iş konusunda, okul konusunda ve diğer konularda da düşünebilirsiniz.

 Demem o ki, bazı dualarımızın kabul edilmemesi, daha önce kabul olunmuş bazı dualarımız sebebiyle olabilir.

Diğer yazılarımız için: www.aliuslu.net

İDDİA EDİYORUM; HAYATINIZ DEĞİŞECEK

İDDİA EDİYORUM : HAYATINIZ DEĞİŞECEK

Bizi bilenler iddia ile alakamızın olmadığını ,tartışmalardan hoşlanmadığımızı bilirler. Fakat bu konuda ısrarcıyım. Çünkü kaynağım Kur'an-ı Kerim.

Hayatınızı değiştirecek olan iddiamın kaynağı şu ayet-i kerimedir:

“Kullarıma söyle; en güzel şekilde konuşsunlar. Yoksa şeytan aralarını bozar." (İsra /53)
Konuşmaları dörde ayıralım

1-Kötü,kaba ve çirkin konuşmalar.

2-Normal konuşmalar.

3-Güzel konuşmalar.

4-En güzel biçimde konuşmalar.

Rabbimiz bizden ne istiyor? En güzel sözlerle, en güzel biçimde konuşmamızı.

Peki kimlere karşı?.

Muhatabımız kimse onunla….Eşimizle, çocuğumuzla, arkadaşlarımızla, anne-babamızla, kardeşlerimizle, öğrencilerimizle, öğretmenlerimizle, kayınvalidemizle-gelinlerimizle…

Siz bunu muhataplarınıza göre çoğaltabilirsiniz.

Fakat” en güzel şekilde konuşmak” için sözleri seçerek konuşmak gerekir,düşünerek konuşmak gerekir. Ölçüp tartarak konuşmak gerekir.

Böyle yaptığımız takdirde iddiam şudur

*Eşiniz sizi daha çok sevecek ve varsa aranızdaki problemler azalacaktır.

*Çocuklarınız siz daha çok sevecek varsa problemleriniz azalacaktır.

*Eşinizin ailesiyle problemleriniz varsa azalacaktır.

*Amir iseniz memurlarınız, memur iseniz amirleriniz sizi daha çok sevecek ve güvenecektir.

*Öğretmenseniz öğrencileriniz, öğrenci iseniz öğretmenleriniz sizi daha çok sevecek . Ders anlama ve anlatmanız zevkli hale gelecektir.

*Arkadaşlarınız ve akrabalarınız arasında çok sevilecek ve itibar göreceksiniz.

Siz bu maddeleri çoğaltabilirsiniz.

Daha önemlisi ;Rabbimizin emrini yerine getirdiğimiz için, O'nun katındaki değerimiz artacaktır.
Peki güzel konuşmaz isek ne olurmuş? Şeytan aramızı bozarmış.

O zaman konuşmadan önce bir düşünelim. Konuşacağımız cümleler hangi tür bir konuşmaya giriyor. Güzel veya en güzel konuşma sınıfına girmiyorsa  konuşmadan evvel bir daha düşünelim.
Ne dersiniz. İddiamda haksız mıyım?
 

YARISINA KADAR (İbretlik olaylar)

İbretlik Olaylar: 4

YARISINA KADAR

Rahmetli Ayhan Oral abimizin son yıllarında birkaç kişiyle birlikte onun dükkanında  haftada bir gün meal okur, anlaşılmayan ayetlerin “saffetüt-tefasir” isimli tefsir kitabından  tefsirini okurduk. Dersten sonra bazen sohbet eder, çay içerdik.

 Sohbet esnasında  anlattığı Hacda yaşadığı  ibretlik olay hala hafızamda canlıdır

 1980 li yıllarda Ayhan abi eşiyle hacca gider. Bir gün bir kaç boş pet şişe alır ve uzak bir çeşmeye içme suyu doldurmaya gider. Dönüşte yanında bir minübüs durur. Ayhan abiden su isterler. Ayhan abinin tabiri caizse cimriliği tutar. Bir pet şişe verir fakat yarısını işaret eder. Minübüstekiler birer yudum içerler ve şişenin yarısını tekrar verirler.

   Ayhan abi ertesi gün mescitten evine gelirken yolunu şaşırır adeta tersi döner. Yanında eşi de vardır ve evden epeyce uzaklaşırlar. Sıcakta yol bulmaya çalışırlarken müthiş derecede susamışlar. Tabiri caizse dili damaklarına yapışmıştır. O zamanlar her yerde market  falan da yok. Bakmış karşıdan ihramlı bir şahıs geliyor. Ayhan abi o şahsa su var mı diye sorar bildiği arapça kelimelerle ve işaret diliyle. Adam ihramın içinden bir şişe su çıkarır ve yarısını işaret ederek verir. Ayhan abi  ve eşi şişenin yarısına kadar içerler. O anda Ayhan abi önceki gün yaptığının  hata olduğunu anlar ve hemen tövbe eder.

Mübarek yerler almak isteyenler için ibret doludur.

ÖFKE

   ÖFKE

   Tanıdıklarınızdan veya yakınlarınızdan aşırı derecede öfkelen kişileri görmüşsünüzdür. Öfke anında ağızlarından çıkanı kulakları duymaz, kendilerinden beklenmedik davranışlarda bulunurlar. Çoğu kez tanıdığınız bu kişinin gerçekten o olup olmadığını düşünürsünüz.

   Aklı devreden çıkaran öfke halinin, geçici delilik hali olduğunu okumuştum bir psikoloji kitabında...

Tanıdığınız kişilerin tanınmamasına sebep de işte bu delilik halidir. Kişinin yüzü kızarır, yüzü çirkinleşir, kaslar gerilir, ses tonu yükselir. Kin, nefret, intikam alma, karşı tarafı küçük düşürme ve zarar verme duyguları oldukça artmıştır. (Tabii bu arada şeytan eline geçen fırsatı sonuna kadar değerlendirmek istemektedir. Bu durumdan azami kar etmeyi düşünmekte ve ona göre her iki tarafa da vesveseler vermekte birbirlerine karşı kışkırtmaktadır.) Göz kararmıştır bir kere. Ağızlar sonuna kadar açılır. Bağırıp çağırmayla iş hallolmazsa kaslar konuşmaya başlar. Kavganın neticesinde elbiseler hırpalanmış, vücudun çeşitli yerlerinde morarmalar ve kanamalar meydana gelmiştir. Bazen öfke o seviyeye gelmiştir ki, silahlar devreye girmiş ve ölümle biten kavgalar bile olmuştur.

    Öfke geçtikten sonra pişmanlıklar, utanmalar olur çoğu kez. Özellikle yakınlarından utanır kişi. Çocuğundan, eşinden, anne-babasından vb.

Atalarımız çok güzel söylemişler:

”Öfke gelir, göz kararır; Öfke gider, yüz kızarır” diye

  Öfkesine yenik düşen bir mahkumun söyledikleri çok dikkatimi çekmişti:

“Beş dakikalık öfkemin bedelini, otuzbeş yıl mahkumiyet ile ödüyorum.” (Tabi bu dünyadaki bedeli, Ahirettekini ise Allah bilir.)

Bir anlık öfke sebebiyle nice dostluklar sona ermiş, nice yuvalar yıkılmıştır.

Bir anlık öfke sebebiyle, yıllarca süren düşmanlıklar yaşanmıştır.

Sevgili peygamberimiz kendisinden öğüt isteyen bir kişiye ,

”Öfkelenme” diyerek nasihatte bulunmuştu.

Mübarek kitabımız Kuran-Kerimde müttaki kişilerin özelliğinden bahsederken:” ..Onlar ki öfkelerini yutarlar…” buyurulur. (Al-i imran 133)

Ayrıca, sevgili Peygamberimiz :”Gerçek pehlivan öfkelendiğinde öfkesini yenendir" Buyurarak öfke kontrolünün ne kadar önemli olduğunu bizlere bildirmiştir.
   Peki, öfke kontrol altına alınabilir mi?
   Elbette alınabilir. Öfke kontrolüyle ilgili makalelerden istifade edilebilir.İlgili kitaplar okunabilir. Bu konudaki tecrübeli kişilerle istişare edilebilir.
 Bunlardan netice alınamaz ise, konunun uzmanlarından yardım alabilir (Psikiyatrisler, psikologlar gibi)