ÇAM DEVİRMEK

 Yıllar önce bir çay bahçesinde çay içip sohbet ediyoruz. Arkadaşlar var, arkadaşların arkadaşları var. Yani bulunanların hepsi birbiriyle samimi değil. Belki şahsen tanışıyorlar o kadar.

Söz bir ara siyasete geliyor. Birisi diyor ki (Ecevit ve Demirel’i ima ederek)

"Arkadaş! çocuğu olmayan çocuk kıymetini bilmez. Bu adamların çocuğu yok bunlar milletin çocuklarının derdini, kıymetini bilmezler."

Orada yıllardır çocuk sahibi olmak için çareler arayıp henüz çocukları olmamış bir tanıdığım var. Çaktırmadan ona bakıyorum. O kadar rahatsız oluyor ki. Bir şey söylemiyor, söyleyemiyor...

Ben hemen mevzuyu değiştiriyorum, durumu kurtarmaya çalışıyorum. Fakat arkadaşın rahatsızlığı devam ediyor. Kısa bir süre sonra bir şeyi bahane ederek müsaade istiyor, ve ayrılıyor.

Bu tür olaylara tam anlamıyla "çam devirmek" deniliyor.

Konuşulan mevzunun doğruluğu yanlışlığı da ayrıca tartışılır ve bence hiç de isabetli bir görüş değil.

İsabetli bir görüş bile olsa konuşurken birilerinin bu konuşmadan rahatsız olup olmayacağını da hesap etmemiz en azından bir insanlık görevidir.

 

MUSTAFAYA SELAM SÖYLE- UNUTAMADIĞIM HATIRALARDAN

        SELAM SÖYLE MUSTAFA'YA   

Yıl 1988 şubat tatili.Diyanet İşleri Başkanlığının organize ettiği umre ziyareti için bir otobüs öğrencinin başında yola çıktık.

Güzegahımız üzerindeki bazı yerleri ziyaret ederek  Medine sonra Mekkeye gideceğiz.

Yurt içinde Konya, Tarsus, Urfa ziyaret yerlerimiz

Yurt dışında İse Musul, Bağdat, Kerbela var. Sonra birer hafta Mekke ve Medine.

Tarsusa sabahleyin vardığımızda 86-87 yıllarında çalıştığım Endüstri Meslek Lisesine vardık. Sağ olsunlar  idareciler bize misafirperverlik gösterip öğrencilerimize yemekhanede güzel bir kahvaltı verdiler.

    Ben de o sırada oradaki dostlarımı arayıp kısa süreliğine Tarsusta olduğumu bildirdim. Arzu ederlerse gelebilecekleri yeri belirttim. Çok geçmeden bazı dostlarımız geldiler. Hoş-beş edip hasret giderdikten sonra bie arkadaş. Medine'deki Mustafa'ya selam söyle dedi. Kim bu Mustafa dedim. Peygamberimizden bahsetse bu şekilde bahsetmez daha saygılı konuşurdu.

Arkjadaşımız Mustafa var ya Medineye çalışmaya giden. Yine tanıyamadım. Sonra araştırırken anladım kiBen 86 da Tarsusta göreve başlamadan Medineye gitmiş bir arkadaşmış.Bu durum anlaşılınca o arkadaş. "İyi bakalım görürsen selamımızı söylersin" dedi. Ve aleyküm selam dedim. O zamanlar cep telefonları yok. Musatafa'nın adresi de yok arkadaşlarda.    

   Neyse biz planladığımız biçimde ziyaretlerimizi yaparak  Mekke'ye vardık Unremizi yaptı ziyeret yerlerini ziyaret ettik Medineye döndük. Orada da ziyeret yerlerini ziyaret ederek Mesci-i Nebide namazlarımızı kılarak geçirdik. Son günmüydü yoksa son günden bir gün öncemiydi hediyelik hurma almak için yatsı namazından sonra hurma pazarına gidiyoruz öğrencilerle. O zamanlar Mescid-i Nebi şimdiki gibi büyük değildi Mescidin kenarlarında küçük hediyelik dükkanları vardı sonro boş araziden geçip hurma pazarına gidiliyordu.

Şimdilerde o dükkanların olduğu yerler hatta daha ilerisi Mescide veya avlusuna dahil edilmiş. Hurma pazarıyla Mescidin arası dükkanlarla ve otellerle doldurulmuş.

   Biz tarif üzere boş arazide ay ışığında giderken arkadan bir kiş türkçe gurbet türküsü çekmiş geliyor. İster istemez dönüp bakıyoruz arapların giydiği entari giymiş bir kişi. Bizim baktığımızı görünce selam veriyor aleykümselam diyoruz. Nerelisiniz diye soruyor. Kütahyalıyız. Siz nerelisiniz. Tarsusluyum. İsminiz ne? Mustafa

Sehaddin hocayı ve şunları tanırmusun

Evet tanırım arkadaşımdırlar.

Onların sana selamı var. diyorum. Ve olan biteni anlatıyorum.

Bize mihmandarlık yapıyor orada hurma konusunda bize yol gösteriyor ve toplu alacağımız için pazarlık yapıveriyor.

AT İZİ İT İZİNE KARIŞTIĞINDA...

*Derviş! ne düşünüyorsunuz? Hiç konuşmuyorsunuz da…

-Konuşmak kârlı değilse susmak daha iyidir kardeşim. En azından zarar etmeyiz.

Eskiden de at izi it izine karışırdı çok kereler.

Lakin bilgi kanalları arttıkça doğru bilgi, doğruya yakın yanlış bilgi, yarısı doğru yarısı yanlış bilgi ve tümü yanlı /yanlış bilgiler birbirine karışır oldu.

Tabiri caizse, sadece at iziyle it izi bir birine karışmıyor artık. Kuzu izi kurt izine, kartal izi tavuk izine, ceylan izi aslan ve tilki izine, insan izi ayı izine karışmış. Yılların tecrübeli iz takipçileri bile işin içinden zor çıkarlar.

*Peki ne yapalım o halde?

-Peygamber Efendimizin bir hadisini ezberlemiştim fakülte yıllarında. Mealini söyleyeyim:

“Ümmetimin fesada uğradığı bir zamanda benim sünnetime sarılana yüz şehit sevabı vardır”

Burada şunlara dikkat edilirse güzel olur kanaatimce:

Birincisi, Bu ödül peygamberimizin bir sünnetini yapana değil O’nun sünnetine sım sıkı sarılana (temessük edene) veriliyor. Buradaki sünnete sarılmak peygamberimizin yoluna uymak demek. Çünkü sünnet kelimesinin buradaki anlamı yol demektir. Yani ibadetlerinden olaylar karşısında gösterdiği tavıra kadar her konuda O'nun yoluna uymaya çalışmak. Tabii, O’nun ahlakının Kuran olduğunu da hiç unutmadan.

İkincisi bu işi yapmak ve devam ettirmek çok zor bir iş olduğunu ödülün büyüklüğünden anlayabiliriz. Çok büyük bir azim ve gayret gerektirir. Çünkü fesat zamanında çevremiz ayartıcılarla doludur.

Mesela Onun tavsiyelerinden birisini konuyla alakalı olduğu için bildireyim.

Efendimiz buyurmuşlar ki: “Her işittiğini başkasına aktarması o kişiye yalan (günahı) olarak yeter”

Bu hadis-i şerifin uygulama alanlarını zamanımızın bilgi edinme yollarını da düşünerek bulmaya çalışalım. Uygulaması büyük bir titizlik gerektirir değil mi?

BİR DİLEKÇE

"Rabbim! gireceğim yere dürüstlükle girmemi çıkarken de (ayrılırken) dürüstlükle ayrılmamı nasip et..." (İsra 80. ayet ve öğretilen dua)

1986 yılında başlamış olduğum öğretmenlik serüvenimi bu dönem sonu sonlandırmak için dün emeklilik dilekçemi verdim.

Öğretmenlikten ve öğretmekten büyük zevk aldım. Yaş haddine (zorunlu emeklilik yaşına) yedi sene var. Fakat ruhen ve bedenen yorulduğumu hissettim.

Öğretmenlik hayatım boyunca

*Hiç idareci olmadım. Bu konudaki teklifleri teşekkür ederek kabul etmedim. (Miili Eğitim Bakanlığında iki tane üst düzey bürokrat samimi arkadaşım olduğu halde idari görev istemedim) Öğretmenlikte daha verimli olduğumu ve olacağımı düşündüm.

*Keyfi ve kendi işlerim için rapor almadım.

*Çok zorunlu değilse hastahaneye ve sağlık ocağına dersim olmadığı zamanlarda gitmeye gayret ettim. Hatta iki hafta istirahat gerektiren bir ameliyatımı sömestre tatiline erteledim.

*Çok önemli bir durum yoksa mazeret izini kullanmadım. (İzinli olduğum zamanlar okulun veya Milli Eğitimin görevlendirmesi sebebiyledir.)

* Çok değişik okullarda çalıştım. Görev aldığım yerlerde problem çıkaran değil çözüm üretmeye çalışan ve çözüm önerileri sunan bir kişi olmaya gayret ettim.

*Derslerimi günlük hayatla bağ kurarak anlatmaya çalıştım. Dersin bir bölümünü hayat dersi olarak vermeye çalıştım.

*Öğretmenliğimin ilk dönemleri hariç "kolaylaştırma, müjdeleme ve nefret ettirmeme" ilkesine uygun davranmaya gayret ettim.

*Genelde öğrencilerimin gönlüne dokunmaya çalıştım.

*Şahsi kırgınlıklarımı nota yansıtmadım.

*Öğrencilerin önemli problemlerini çözmeye gayret ettim. Bu sebeple bir çok öğrencim özel problemlerini bana anlatmışlardır. Bunlar bende sır olarak kalmıştır.

*Hatalarımız ve yanlışlarımız olmuş mudur? Hem de çok olmuştur. Çünkü biz robot değiliz psikolojik durumumuz mutlaka okuldaki davranışlarımıza yansır. Hatamı anladığımda özür diledim. Ama hatamı anlamadığım bir çok durum da elbette olmuştur.

NOT: Bilerek kimseye yanlış yapmadım fakat bilmeden haksızlık yaptıklarım varsa haklarını her şekilde alabilirler. Veya helal etsinler.

*Bundan sonraki hayatımın, Rabbim'e değişik zamanlarda ve özellikle duanın daha çok kabul edildiği yer ve zamanlarda 

“Rabbim beni Kur’anın ve İslamın hizmetkarı eyle. Ki benim için en büyük makam ve mevki budur.” diye yaptığım duanın bereketiyle ve tecellisiyle geçmesini Rabbim'den niyaz ederim.

Ali USLU 29 Mayıs 2021 TAVŞANLI

 

ÖĞRETMENLİK HATIRALARIMDAN...

   Bir ilköğretim okulunda görev yaparken 8.sınıflardan sınıf rehber öğretmenliğini de yaptığım sınıftan iki kız öğrencim, iki erkek öğrencimizden (kendilerine çıkma teklifinde bulunduklarını, böyle bir durumu istemedikleri halde ısrar edildiğini) söyleyerek şikayette bulundular.

Erkek öğrencileri çağırıp özel görüşme yapayım dedim. Görüşme için uygun boş bir salon aradım bulamadım. Baktım müdür yardımcısı odasının birisi boş, oraya aldım öğrencileri ve nasihat etmeye başladım.

  Ben öğrencilerime konuşurken deli dolu tabir edilebilecek (kötü niyetli veya kötü birisi değil aslında) bir öğretmen arkadaş odaya girdi. Konuşmalarımıza biraz kulak misafiri oldu. (Muhtemelen kız meselesi yüzünden erkek öğrencilerin üzgün olduklarını veya depresyona girdiklerini düşündü ki) teselli etmek amacıyla olsa gerek:

"Bak oğlum! Ben tam on bir tane kızla gezdim, on ikincisiyle evlendim." dedi.

İçimden “la havle” çektim... Ben ne anlatıyorum, arkadaş ne söylüyor... Öğrencilerime baktım. Bu sözlerden sonra ne diyebilirdim ki? "Tamam evladım çıkabilirsiniz..." diyebildim.

   Bu olay aslında eğitim sistemimizdeki bir çok problemin (veya çocuklardaki kafa karışıklığının) sebebini özetliyor.

Eğitim sistemimizde öğretmenlerin ortak bir ahlak anlayışı yok maalesef. Birinin yaptığını öbürü bozuyor. Birilerinin doğru gördüğüne öbürleri yanlış diyor. Tabiri caizse birilerinin diktiği fidanı öbürü söküyor. Sonra da deniyor ki bu arazide niçin iyi meyve yetişmiyor.

Tabi bu hengamede olan öğrencilere ve topluma oluyor.

Bu farklı ahlak anlayışı sadece öğretmenlerde mi var?

- Hayır...

Çocuklarımızın her zaman girdikleri internet sitelerinde de farklı farklı ahlak anlayışları var, izledikleri dizilerde de. Bunları takip eden gençlerimizin kafası karışık olmaz mı sizce?

 

KISA BİR DUA AYETİ

 KISA BİR DUA AYETİ. ( Ve dua öğreten ayet)

وَقُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ

"De ki: Rabbim! Bağışla ve merhamet et. Sen merhamet edenlerin en hayırlısısın!”

(Müminun : 118)

Ayetin dua bölümü okunuşu:

"Rabbiğfir, ve'rham. Ve ente hayru'r râhimîn."

DUANIN BEREKETİ

UNUTAMADIĞIM HATIRALARDAN...

(DUANIN BEREKETİ)

12 Eylül 1980 askeri darbesinin üzerinden henüz bir kaç hafta geçmişti. (Üniversiteyi kazanmış, fakültenin açılmasını bekliyordum)

Bir iş için köyümden (Şahmelek) Kütahya'ya gitmek üzere yola çıktım

Tavşanlı-Kütahya arası FİLİZ kooperatifine bağlı, muhtemelen 12 -15 kişilik küçük ford minübüsler çalışırdı. Onlardan birisine bindim.

Giderken jandarmanın yolda arabaları çevirdiğini gördük. Yaklaştığımızda bir er arabamızı sağa çekmemiz için işaret verdi. Önümüzde birkaç tane daha araba vardı.

O sıralar yollarda sık sık kimlik kontrolü yapılırdı. Kimliği olmayanların hele gençlerden ise sıkıyönetim komutanlığına götürüldüğünü, kapalı spor salonuna toplandığını, mahkemeye çıkıncaya kadar günlerce orada bekletildiklerini, dayak atıldığını duymuştum.

Sıramızı beklerken kimliğimi kontrol için elimi ceketimin iç cebine attım, kimlik yok... Öbür cebime baktım orada da yok. Sırtımdan sıcak su yürüdü. Tekrar baktım, pantolonumun cebine baktım yok... Her zaman ceketimin cebinde duran kimliğim yok. Evden çıkarken de kontrol etmemiştim.

O anki psikolojimi anlayabilirsiniz. İçimden öyle samimi dualar ediyorum ki, bir çıkış yolu istiyorum Rabbimden. O’na sığınıyorum…

Sıra bizim arabaya geldiğinde jandarma kimlik kontrolü yapılacağını söyledi ve arka taraftan kontrole başladı. Minübüs hem dar, hem de alçak olduğundan jandarma minübüse binmeden bir ayağını arabaya koyup boynunu uzatarak kimlik kontrolü yapıyordu. Benim arkamdaki şahsa sıra geldiğinde, kimliğinde mi bir problem vardı yoksa şahsın kimlik gösterme şeklinde mi problem vardı bilmiyorum, jandarma şahsa çıkıştı. O da bir şeyler söyleyerek kendini savundu falan derken iş biraz uzadı. Sonra durum sakinleşti. Jandarma kafa karışıklığıyla bana kimlik sormadan öbür koltuktakilere yöneldi. Ve beni atladı.

Tabii biraz rahatladım ama kontrol bitinceye dek tedirginliğim devam etti. Kontrol bitip “iyi yolculuklar” denildiğinde öyle rahatlamıştım ki…

Arabadan ininceye kadar bütün samimiyetimle duama icabet eden Rabbime hamd ve şükür ettim.

O hatıram duanın gücünü bizzat hissettiğim çok önemli anlarımdan birisidir.

09/04/2021 Ali USLU/ TAVŞANLI