ANNA-BABA MEVZU'U (3- bu konudaki iki vaaz)

 Tahminen yirmi yıl kadar önceydi. Cuma vaazında vaaz eden şahıs (vaiz değil) ana-baba hakları mevzuunda konuşuyor. Konuşmasının bir yerinde diyor ki:

"Annene babana itaat edeceksin. Hatta onlar karını boşa deseler boşayacaksın" Hoppala... Ya bu ne biçim mantık. Gerçi o mantığın mantığını! tahmin edebiliyorum.

İbrahim aleyhisselamın oğlu İsmail aleyhisselam  ile arasında geçen bir menkıbeye dayanıyor. Ben de bu menkıbeyi değişik vesilelerle dinlemiştim. (okumadım, köyde, köy odasında ihtiyarların sohbetinde dinlemiştim)

Menkıbeye göre İbrahim (AS) bir gün oğlunun evine uğruyor. Oğlu evlenmiş fakat gelini O'nu tanımıyor. Ona pek iyi davranmıyor. O da:”İsmail'e selam söyle evinin eşiğini değiştirsin” diyor ve gidiyor. Akşam İsmail (AS) geliyor. Gelin eve gelen bir ihtiyarın söylediklerini eşine anlatıyor. İsmail (AS) gelenin babası olduğunu tariften anlıyor ve eşiği değiştirme şifresinin eşini boşamak olduğunu anlayıp boşuyor.

Bu menkıbenin gerçekliğini bilmiyorum, araştırmadım da. Okuduğum kaynak kitaplarda da hiç rastlamadım.

Diyelim ki doğru. Peygamberler heva ve heveslerine göre konuşmazlar, vahye göre konuşurlar. Dolayısiyle budurum emsal teşkil etmez.

İki-üç hafta sonra da Ulu camide benim vaaz görevim vardı. Sözü ana-baba haklarına ve yukarıdaki mevzuya getirdim. Özet olarak şunları dedim:

Annen - baban eşini boşa dediler? Soruyorsun suçu ,kabahati ne? Hırsızlık mı? arsızlık mı?

İşte bize hoş geldin derken biraz yüzü asıktı…

Yahu insaf... Anne-babanın bu kadar hakkı var, ama eşinin hiç hakkı yok mu. O Allah'ın kulu değil mi. Onun anası- babası insan değil mi?

Peki… diyelim ki anne veya babadan biri boşa diyor birisi boşama diyor. O zaman hangisinin dediğini yapınca sevaba hangisinin dediğini yapınca günaha gireceksin? Anladın mı bu işlin mantıksızlığını…

Diyelim ki, anne baba hatırı için haksız yere eşini boşadın. Bir tane de çocuğunuz var. Annesi çocuğuna diyor ki “Yavrum deden- nenen beni suçsuz yere boşattırdılar. Sen onlara gitmeyeceksin. Onlara bir bardak su koyarsan hakkımı helal etmem. E o kadın da çocuğun annesi. Bu durumda ne olacak?

Sonra anne-babaların hepsi olgun, mantıklı düşünen kişiler de değil. Psikolojik sorunları olanlar var, sapla samanı karıştıranları var.

Yani değerli kardeşlerim. Anne-babanın senin eşini boşattırmaya dinen bir hakları yok. Bizler hepimiz Allah'ın kullarıyız O'na karşı sorumluyuz. Annemizin babamızın söylediği meşru şeyleri imkanlarımız ölçüsünde yerine getirmeye ve onlara iyi davranmaya çalışırız o kadar.Bu tür dini konuşmaların toplumdaki yansımalarını da başka bir yazıda örnekleriyle anlatmaya çalışacağım inşaallah.

    

PSİKOPAT ANNE- BABALAR...

 ANNE-BABA MEVZU'U (2... Psikopat ana-babalar)

Geçenki  yazımızda  Allah Teala’nı ana babaya kesin olarak iyi davranmayı emrettiğini söylemiştik.

Peki toplumda bir çok psikopat var ve bunların bazısı doğal olarak anne ve baba bunlara karşı nasıl iyilik yapılır.

Bunu bana gelen bir vaka ile izah etmeye çalışayım.

Eski öğrencilerimden bir genç var, babasını da tanıyorum. Çocuk lise mezunu ve memur. İyi ki memur  bu sayede babasından ayrı yerde yaşamak durumunda. Bekarken aldığı maaşın büyük bir kısmını babasına veriyor. 23 yaşında evleniyor. Baba 45 yaşında ve köyde yaşıyor. 

Babası diyor ki:Senin maaşın benim, çünkü seni ben okuttum. Maaşını bana vereceksin ben sana harçlık vereceğim. (Nasıl okuttuysa, lisede yatılı okuyan çocuğun masrafı ne olabilir ki. Kaldı ki babası çiftçilik yapan köy çocukları, yaz tatilinde babalarına yardım ederek masraflarından fazla katkıda bulunurlar. Çünkü en yoğun tarım işleri yaz tatiline denk gelir. Bunu kendimden biliyorum)

Tabi çocuk babasına bir şey diyemiyor ama maaşını da vermiyor. Bu sefer market ihtiyaçlarını tanıdıkları marketten yapıp parasını ay başında oğlunun ödeyeceğini söylüyor. Oğlu da kendi tabiriyle mecburen ödüyor. 

Babasının maddi durumu oldukça iyi. Traktörlerin pahalı olduğu dönemlerde iyi bir traktörü var, tarlaları var hayvanları var evi var.

İş bununla kalsa iyi; Oğluna diyor ki: "Her şeyinizi bana soracaksınız." Bir gün bu çocuk hanımına pardesü alıyor. Babası yolda bunlara tesadüf ediyor. Benden izinsiz nasıl pardesü alırsınız diye oğlunu hanımının yanında bir güzel dövüyor...

Çocuğa soruyorum "sen ne yaptın?" "Bir şey yapamadım" diyor. Çünkü çocuk biraz ufak tefek, baba iri yarı ve tarımla uğraştığı için güçlü.

Bu çocuk bana soruyor (Annesi önceden vefat etmiş üvey annesi var). Ben bu babama nasıl iyi davranayım ?

Dedim ki:

Ana-babaya iyi davranmak onun her dediğini yapmak değildir.

Böyle kimselere kötülük yapmamak iyilik sayılır. Sen bu adamdan! mümkün oldukça uzak dur. Bir daha sana bulaşacak olursa savcılığa suç duyurusunda bulunacağını bildir. Bulaşırsa da git şikayet et.

Hocam ayıp olmaz mı?

Ne ayıbı yahu. 23 yaşındaki bir kişiyi hanımının yanında dövmekten daha ayıp olmaz.

Market meselesine gelince; Babanın durumu iyi olduğu için dinen onun borcunu ödemek zorunda değilsin. Markete gidip, sahibine, bundan sonra babanın aldıklarını ödemeyeceğini bildirirsin o kadar.

Sen babanın oğlusun, kulu değilsin.

Baban için dua et.

Hastalanırsa ilgilen.

Ona kin besleme.Söylediği incitici sözlere sabret. Bu ona iyilik sayılır.

Ali USLU.  22/08/2021- TAVŞANLI.

AĞIR OLUR BABALARIN SÖZLERİ...

 Dört-beş yıl kadar önceydi.

Lise üçüncü sınıfa giden öğrencilerimden birisinin, bir kaç gündür derslere gelmeyişi dikkatimi çekmişti. Samimi olduğu arkadaşına durumunu, hasta olup olmadığını sordum.

" Babasıyla tartışmış babası da ağır konuşmuş o da eve gitmiyor, okula da gelmiyor" dedi. Telefonunu istedim telefonu kapalı hocam dedi. (Muhtemelen ailesine cevap vermemek için telefonunu kapalı tutuyordu) "Nerede kalıyor" dedim. "Odada kalıyor" dedi. 

"Sen ona mesaj çek telefonunu açtığında mesajı görür. mutlaka beni bir görsün" diye ricada bulundum.

Öğleden sonra yanıma geldi. Baktım çocuğun morali bozuk, vaziyeti de perişan duruyor. Kantine çay ve tost söyledim hiç itiraz etmedi, belli ki karnı açtı.

Tostunu yedikten sonra anlat bakalım dedim. Babasıyla tartıştıklarını babasının kendisine ."defol git" sözünün daha ağırını (argo olarak) söylediğini bu sözün kendisine çok ağır geldiğini anlattı.

"Kaldığın yerde soba var mı" dedim. "yok" dedi. "Battaniye?" dedim "yok" dedi.(Havaların epey soğuk olduğu günlerdi) Dedim ki:

"Bak evladım sen babana kızmışsın ama kendini cezalandırıyorsun. Orada soğukta alacağın bir dert ömür boyu peşini bırakmayabilir."

"Annenle bir problemin var mı?" dedim. "Yok" dedi. "Anneni seviyor musun?" dedim "evet" dedi.

"Bak evladım sen ikinci olarak anneni cezalandırıyorsun" dedim. "Sence annen senin gidişine üzülmüş müdür?" dedim. Biraz düşündü ve "evet" dedi. "Sadece üzülse iyi... kaç gecedir gözlerine uyku girmiyordur kadıncağızın belki de bu aşırı üzüntü sebebiyle bazı hastalıklara yakalanacak." dedim. başını öne eğdi ve düşündü.

Kalbinin yumuşadığını hissettim, ve devam ettim.

"Bak evladım baban gerçekten söylenmemesi gereken bir cümle söylemiş. Ben inanıyorum ki o cümleyi öfkeyle söylemiştir. Öfke insanın aklını başından alır ve o an bir çok kişi ne dediğinin farkında bile değildir. Öfkesi geçtiği anda söylediği sözden pişman olmuştur.

Hem sen boş zamanlarında babanın iş yerinde çalışıyorsun. Ve ailenin bir bireyisin sen işçi değilsin ki. Seni kovmaya hakkı yok. Kovsa bile bu sözün hiç bir anlamı olmaz. Çünkü o ev babana ait değil size ait " Gibi sözler söyledim. Affetmenin çok büyük bir erdem olduğunu anlattım. Biraz daha sohbet ettikten sonra eve dönmeye ikna ettik.

Sen bir yere ayrılma ben babanla konuşayım sonra seni eve götüreyim dedim.

Müdürümüzü de alıp babasının iş yerine gittim. Annesi de babasına yardım ediyormuş. Baktım genç bir baba. Kendimizi tanıtıp meseleyi anlattık. Yaşını sordum 37 dedi. Genç bir baba. Belki de gençlere nasıl davranılacağını tam kavrayamamış bir baba. Biraz nasihatte bulunduk. Gençlere söz söylerken dikkat edilmesinin önemini anlattık.

Evden kaçan çocuğu bekleyen tehlikeleri anlattım. Özet olarak şöyleydi:

1-Uygun olmayan yerlerde yatıp kalkarken kalıcı hastalıklara yakalanabilir. Sokak çocuklarının mübtela olduğu uyuşturucu madde kullanımına başlayabilir.

2-Uyuşturucu çetelerinin tuzağına düşüp dağıtıcı olabilir.

3-Terör örgütlerinin tuzağına düşebilir.

4- Kendisine yardım edecekmiş gibi konuşan iyiliksever! ahlaksızların tuzağına düşebilir.

Yani evden kaçan çocuk tehlikelere açık haldedir. Böyle bir durumda en fazla zararı hem maddi hem manevi olarak aile çeker. Gibi sözler söyledik.

Neyse aile gelişimizden memnun oldu. Çocuğu getirdiğimizde onurunu kıracak bir söz söylememelerini mümkünse onun gönlünü alacak sözler söylemelerini rica ettik. Böylece problem daha fazla büyümeden hallettik elhamdülillah..

Yazdıklarımı bir cümle ile özetlersem diyebilirim ki: Ağır gelir babaların sözleri.

 Çocuğu olanlar her zaman, ama özellikle öfkeliyken daha dikkatli konuşsunlar.

İyice düşünülmeden söylenilen bir söz hem çocuğunuzun hem de sizin hayatınızı mahvedebilir.

 

 

 

CEP TELFONUNUN ÖNCELİKLERİ -1

CEP TELFONUNUN ÖNCELİKLERİ -1

Son bir kaç yılda yaşadığım ilginç olaylardan bir kaçı şöyle:

Sadık pembe caddesinden itfaiyeye doğru gidiyorum. Total benzinliğinin aradaki yoldan bebek arabasıyla çıkan otuzlu yaşlarda bir beyin karşıya geçmek için caddeye çıktığını gördüm her ihtimale karşı hızımı iyice düşürdüm. Şahıs benim gittiğim şeride geldiğinde aramızda az bir mesafe kalmıştı. Adam birden durdu. Telefonunu çıkarıp telefona baktı. Muhtemelen mesaj gelmişti. Ben durdum sonra şerit değiştirerek yoluma devam ettim.

Sonra düşündüm: Bu şahsı arabanın önünde aniden durdurup bebeğini ve kendisini tehlikeye sokacak şey ne olabilirdi acaba?

Tunçbilek tarafından geliyorum hızım altmış km. civarında. Tiren garına yakın bir yerden, giyiminden (formasından) lise öğrencisi olduğu belli olan 15-16 yaşlarında bir kız, yavaş yavaş çevre yoluna çıkıyor. Hiç sağına soluna baktığı da yok. Hızımı daha da düşürdüm. Yaklaştığımda kız benim gittiğim şeritin ortasına geldi fakat hala arabanın farkında değil, kulaklarında kulaklık var ve elindeki telefona bakıyor.(Muhtemelen mesaj okuyor) Ben, kızın geçmesi için iyice yavaşladım kız hala farkında değildi.

Akşam 23 civarında Sadık Pembe caddesinden, bu sefer çevre yoluna doğru gidiyorum. Kalemli sağlık ocağının oralarda önümden giden araba bazen zikzak yaparak yavaş yavaş gidiyor. Geçmeye cesaret edemedim. Yanımdakine "bunun sürücüsü ya sarhoş ya da telefon oynuyor" dedim. Bir kaç kez uzunları yakıp söndürerek sinyal verdim, araba düzgün gitmeye başladı. Yanımdakine "geçerken şoföre dikkat et bakalım ne yapıyor" dedim. Yanımdaki "elinde telefon var ona bakıyor" dedi.

İnsanı, hayatını tehlikeye atacak derecede telefona bağlayan nedir acaba.?

 

ANNESİNDEN ŞİKAYET EDEN KIZ ÖĞRENCİLERİM.

ANNELERİNDEN ŞİKAYET EDEN KIZ ÖĞRENCİLERİM.

Yıllar önce, Tavşanlı Atatürk Lisesi’nin orta okul ile lisesinin aynı müdürlük altında eğitim öğretime devam ettiği yıllarda, orada görev yaparken, orta ikinci sınıftan iki kız öğrencim bana gelerek annelerinden şikayet ettiler ve ne yapmaları gerektiği hususunda benden yardım istediler.

Kendilerine fırsat verip annelerinin onlara neler yaptığını veya söylediğini anlatmalarını istedim.

Anlattıklarının özeti maddeler halinde şöyleydi:

Anneleri bunları yerli yersiz eleştiriyorlarmış. Hele başkalarının yanında kendilerinin eleştirilmesi hatta yerilmesinden iyice rahatsız oluyorlarmış.

Kendilerini başkalarıyla kıyaslayıp, “şunun kızı şöyle çalışkan sen tembelsin. Şunun kızı şöyle yemek yapıyor sen bişey beceremiyorsun” gibi sözler söylüyorlarmış.

Yaptıkları güzel şeyler görmezden geliniyormuş.

Yapılan hatalar defalarca gündeme geliyormuş.

Kendilerine yapılan iyilikler sürekli başa kakılıyormuş.

Bir hata yaptıklarında anneleri bunlara bağırıyormuş, bazen beddua ediyormuş.

Kardeşleriyle problem yaşadıklarında hep bunlar suçlanıyormuş. Kardeşler arasında ayırım yapılıyormuş.

Aklımda kalan önemli maddeler bunlar.

İki kızın da ortak özelliği annelerini sevmemeleriydi. Bir tanesi nefret ediyordu. Belki de annesi ölse üzülmeyecek gibiydi.

Tabi bu kızların anlattıkları gerçekten böyle miydi? Bilmiyorum, ama en azından bu şekilde algılamışlardı.

Onlara annelerinin kötü niyetli olmadığını fakat belki iyi şeyler yapmak isterken yanlış metotlar kullandığını anlatmaya çalıştım. Sonra doğumdan itibaren annelerinin onlar için ne gibi fedakarlıklarda bulunduğunu genel hatlarıyla anlattım.

Sonra onlara annelerinin kendileri için yaptığı güzel şeyleri hatırlayıp anlatmalarını istedim. O zaman duygularının biraz değiştiğini fark ettim.

En son şöyle bir soru sordum:

-En samimi arkadaşınız kim? İkisi de birer isim söylediler.

Soruma devam ettim.

-Allah göstermesin bir kaza yapsanız ve yatalak hale gelseniz, en samimi arkadaşınız sizin yanınıza kaç gün gelir ve size ne kadar yardımcı olabilir?

Onlar düşünürken devam ettim.

"Bakın ben cevap vereyim. İlk hafta her gün yanınıza gelirler. İkinci hafta iki günde bir, üçüncü hafta haftada iki kez, dördüncü hafta haftada bir... Sonra azalır azalır Ayda bir telefon görüşmesine kadar gider." Sonra sordum:

-Peki siz yatalak olsanız anneleriniz size bakar mı?

-Bakar öğretmenim.

-Her türlü ihtiyacınızı, temizliğiniz dahil karşılar mı?

-Evet öğretmenim.

-Peki, ne zamana kadar devam eder bu bakım işi?

- Gücü yettiğince, ölene kadar devam eder herhalde...

-Bakın evladım bir kişinin annesi -babası onun en samimi arkadaşından kendisine daha yakındır. Annenizin babanızın kıymetini bilin. Anneniz belki iyi şeyler yapayım diye yanlış metot kullanıyor fakat sizi seviyor. Hiç kimse sizi onun sevdiği gibi fedakarca sevemez. Siz bu sevginin kıymetini bilin.

Kızların yüzündeki ifadeler değişmişti. Teşekkür ederek ayrıldılar.

Ben bir şeylerin farkına varmalarını istedim sadece.

Fakat anne-babalar da çocuklarının her yaşında, özellikle ergenlik yaşlarında sözlerine çok dikkat etmelidirler.

Onların iyi niyetle de olsa söyledikleri incitici sözler sebebiyle çocuklar duygusal olarak ailelerinden uzaklaşmakta, meydana gelen bu boşluğu ise, kötü niyetli güzel sözlü! kimseler doldurup istismar edebilmektedirler.

Ali USLU - TAVŞANLI

 

KÜÇÜK BİRİKİMLERİMİZİ DEĞERLENDİRMEK

 Küçük birikimlerinizle yeni kurulan bir işletmeye ortak oldunuz diyelim. Daha sonra bu işletme, işlerini ilerletip iyi gelir getiren bir fabrikaya dönüştü. Hem üretime katkıda bulunuyorsunuz hem de helalinden iyi de bir geliriniz var. Bu yatırımınız için elbette "ne iyi etmişim" dersiniz her halde.

Çok iyi gelir getiren ve zarar etme ihtimali olmayan manevi  bir fabrikaya ortak, hem de büyük ortak olabilirsiniz aslında. Nasıl mı?

Varsa çocuklarınıza, torunlarınıza veya akrabalarınızın, komşularınızın çocuklarına, dinimizi usulüne uygun şekilde öğretirseniz, veya bu konuda onların dinini güzelce öğrenip benimsemelerine, güzel ahlaklı olmalarına yardımcı olacak kurumlara gitmelerine aracı olursanız, o çocukların hayatı boyunca yaptıkları güzel davranışlardan, ibadetlerden kazandığı sevaplardan (niyet ve gayretlerinize göre) siz de pay alırsınız. Size yazılan sevaplar onların sevaplarında bir eksilme de yapmaz üstelik.

Bu konuda Nisa suresi 85. ayet mealen şöyledir:

"Kim güzel bir (işte) aracılık ederse, ona o işin sevabından bir pay vardır. Kim de kötü bir (işte) aracılık ederse ona da o kötülükten bir pay vardır. Allah'ın her şeye gücü yeter."  Nisâ : 85

Peygamber Efendimiz bu konuda şöyle buyurmuşlar:

"Hayra vesile olan onu yapan  gibidir" (Tirmizi ilim/14)

Ayrıca  bu tür hayırlı faaliyetlerde bulunduğunuzda, Allah Teala gecinden versin sizler vefat etseniz bile amel defteriniz kapanmayıp sevaplar yazılmaya devam edecektir.

Ebu Hureyre (ra)'den rivayet edildiğine göre, Rasûlullah (sallalahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdular: 

"İnsanoğlu öldüğü zaman, bütün amellerinin sevabı da sona erer. Şu üç şey bundan müstesnadır: Sadaka-i câriye, istifade edilen ilim, kendisine dua eden hayırlı evlat." Müslim, Vasiyyet 14. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Vasâya 14; Tirmizi, Ahkâm 36; Nesâî, Vasâyâ 8.

.

ODUNLARIM NE OLACAK

Bir köylü için anlatılan odunum hikayesini bilir misiniz?

Bilmeyenler için kısaca anlatayım:

Malum olduğu üzere, evlerde doğal gaz ve tüplerin olmadığı zamanlarda ısınma, banyo, yemek, çamaşır hepsi odun yakılarak yapılıyordu. Bu sebeple hemen her şehir veya ilçede odun pazarı vardı. Ve bu isim hala bir çok yerleşim yerinde mevcuttur. Genelde orman köylüleri de ormanlardan toplayıp/kestikleri odunları şehre getirirler ve rızklarını temin ederlerdi.

Soğuk bir gün köylü eşeğine yüklediği odunları şehre/kasabaya götürüp satmak için yola çıkar. Ayağında çarıklarla eşeğin yularından çekerek gitmektedir. Yerler ıslaktır ve çarıkları ıslanmıştır. Yolda atıyla gelen zengin bir şahıs köylüye acır. Aralarında şöyle bir konuşma geçer:

- Odunları nereye götürüyorsun?

-Şehre götürüp satacağım.

-Bana satar mısın?

-satarım

-Kaç para?

-Şu kadar lira.

Adam parayı verir ve derki:

-Tamam şuraya yık odunlarını ve köyüne dön.

Köylü şaşırır ve der ki:

-Peki benim odunlarım ne olacak?

-Ne olursa olsun. Sen paranı aldın ya.

-Peki ama benim odunlarım ne olacak?

Adam ne söylediyse köylü "benim odunlarım ne olacak" sözünü tekrarlamış.

Hikaye burada bitiyor.

Bu hikayeyi her dinlediğimde köylünün anlamasında bir problem olduğunu veya zeka seviyesinin düşük olduğunu düşünürdüm.(Ki bunu anlatanlar da bunun için anlatırdı)

Yaşımız ilerleyip, emeğin önemini kavradığımda, yardımın nasıl yapılması gerektiğini kavradığımda köylü abimize hak verdim.

Düşünün! siz bir şeye emek verdiniz bir ürün elde ettiniz. Sizin bir işe yaradığınız düşüncesi, birilerine faydalı olduğunuz düşüncesi sizi değerli ve mutlu yapar.

Bu köylü abimiz, odunları toplarken / keserken ve getirirken sadece parayı mı düşünmüştür acaba?

Mesela bu odunların satın alan kişinin hanımı tarafından sobada yakıldığını dışarıdan üşüyerek gelen aile fertlerinin ısınıp mutlu oluşlarını hayal etmiş olabilir.

Evin hanımı tarafından odunların incelerinden ocak başında ocak yakıldığını, üzerinde çorba pişirildiğini, onu yiyenlerin karnının doymasından dolayı mutlu olduklarını ve şükür ettiklerini hayal etmiş olabilir.

Evdeki ihtiyarın ılık suyla abdest alıp sobanın yanında namazını kıldığını, odunların yaratıcısı Allah Teala'ya şükür ettiğini ve onların evlerine gelmesine vesile olduğu için kendisine de gıyaben dua ettiğini hayal etmiş olabilir.

Veya odunlarının vasıtasıyla yapılan daha değişik güzel şeyler hayal etmiş olabilir. Bütün bu mutluluklarda kendisinin de payı olduğunu düşünüp işini zevkle yapmış olabilir.

İşte siz parasını verip odunları tabiri caizse çöpe attırdığınızda o köylünün bütün hayallerini yıkmış ve sadece para kazanmak için çalışan basit bir kimse konumuna sokmuş oluyorsunuz. Bu sebeple köylü amca soruyor "benim odunlarım ne olacak?" Demek istiyor ki: "Benim odunlarım bir işe yaramayacak mı? birilerinin bir ihtiyacını görmeyecek mi? Benim emeğim boşuna mıydı?"

Hem kendisine karşılıksız yardım yapılması onun onurunu da kırmış olabilir.

Zengin şahıs şöyle diyebilirdi:

"Bu odunları satın aldım. Şimdi sen köyüne dön havaların iyi olduğu bir zaman bunları benim evime getiriver veya bir fakirin evine yıkıver."

O zaman köylünün de hayalleri yıkılmaz, onuru kırılmazdı. Kendisinin insanların yararına çalışan değerli bir birey olduğu düşüncesi zarar görmezdi.

Üreten insanların çoğu, yaptığı işi sadece para kazanmak için yapmazlar.

11/08/2021 Ali USLU- TAVŞANLI