Üzerinde yaşadığımız Dünya
Gezegeni kendi ekseninde saatte 1666 km hızla dönüyor.
Aynı Dünyamız Güneşin
etrafındaki yörüngesinde saatte 108 000 km hızla gidiyor.
Dünyamızın da içinde bulunduğu
Güneş sistemi SANİYEDE 220 000 km hızla Samanyolu Galaksisi'nde hareket ediyor.
İçinde Dünyamızın da bulunduğu
Samanyolu Galaksisi de saniyede 630 000 km hızla hareket ediyormuş.
Yani değil bir saniye, bir salise bile aynı yerde durmuyoruz efendim. Hem de dört farklı koldan hareket ediyoruz.
OKUDUĞUNUZ AYET MEALİYLE, ÖĞRENDİĞİNİZ BİLİMSEL VERİLER ÇELİŞİRSE...
Öğrendiğiniz bilimsel verilerle, okuduğunuz bir ayet meali çelişse ne
yaparsınız? Veya böyle bir durumla karşılaştıysanız neler düşündünüz?
Ben böyle bir durumla karşılaşmıştım.
Lise ikiye gittiğim zamanlarda Yasin suresinin mealini okuyordum.
"Güneş de kendi yörüngesinde akıp gitmektedir. Bu mutlak güç sahibi,
hakkıyla bilen Allah'ın takdiri(düzenlemesi)dir." (Yâsîn : 38) Ayet-i
kerimesini okuduğumda bu ayetin coğrafya dersinde öğrendiğimiz bilgiye
uymadığını düşündüm. Öğrendiğimiz bilgi şöyleydi:
Güneş sabittir hareket etmez, fakat bulunduğu yerde döner. Güneşin çekim
kuvvetinden dolayı oluşan yörüngelerde gezegenler Güneşin etrafında dönerler.
Kendi kendime düşündüm ayet yanlış olabilir miydi? Haşa bu mümkün değil.
Kainatı yaratan Allah Teala'nın bilgisi yanlış olamazdı. İmanımı yokladım
elhamdülillah imanım sağlamdı.
Peki coğrafya dersinde öğrendiğimiz bilgi yanlış olabilir miydi? Bu
mümkündü, ama Güneşin, gezegenlerin gözlenebildiği bir devirde bunun yanlış
olması da zor bir ihtimaldi.
Sonra kendi kendime dedim ki: "Vardır bunda anlaşılacak bir şey."
Kafamdaki soruyu buz dolabına kaldırdım. O zamanlar öğretmenlere pek soru
sormazdık. Belki de ben öyleydim.
Aradan bir kaç yıl geçti, elime geçen bilimsel bir dergiyi okuyordum.
(muhtemelen Bilim ve Teknik Dergisi) Uzayla ilgili bir makaleyi okurken şöyle
bir bilgi gördüm. "Güneş sisteminin de bir yörüngesi vardır. Güneş
Sistemi, Samanyolu Galaksisinin etrafında ikiyüz ellibeş milyon yılda dönüşünü
tamamlar.
Bu olayı şuna benzettim: Bir gemi düşünelim geminin ortasında sabit duran
büyük bir cisim var, etrafındakiler o cismin dönüyorlar. Gemi hareket halinde
olduğu için hareket etmediği söylenilen o cisim de hareket ediyor aslında.
Bu bilgiyi öğrenince zihnim lise ikide zihnime takılan probleme gitti ve
problemin çözüldüğünü fark ettim.
Bu mevzuyu anlatmaktaki maksadım anlaşılmıştır umarım. Öğrendiğimiz
bilgiyle, Dinimizin verileri zihnimizde çelişirse acele edip (bilimin
verilerini de mutlak doğruymuş gibi kabul edip) imanımızı tehlikeye atmayalım.
Vardır anlaşılacak bir durum.
Ben şahsen bir konuda Kuranda geçen açık bir ayet varsa, ayetteki bilgi,
bilimin verileriyle çelişse, hiç düşünmeden Kuranı tercih ederim. Çünkü bilim
tarihinde kesin doğru olarak verilen bazı bilgilerin sonraki zamanlarda
değiştiğini biliyoruz.
Hocam!
-Buyur.
-Trafikte çok agresif oluyorum. Bir gün başımın belaya girmesinden endişeleniyorum bu konuda neler tavsiye edersiniz.
-Kardeşim, trafikte bazen ben de agresif, yani sinirli ve gergin oluyorum. O zaman yapılan küçük hatalara bile ikaz kornası basıyorum. Lâ havle çekiyorum. Bazen ağzımdan hakaret cümleleri çıkıyor.(Tabii karşı taraf duymasa da Kiramen Kâtibin kaydediyor). Bu durumun tek olumlu yanı kişinin durumunu fark etmesidir. O zaman çaresi daha kolay oluyor.
-Nasıl yani?
-Mesela ben trafikte çok gerildiğimi, gereksiz yere sinirlendiğimi fark ettiğimde kendi kendime "sakin ol Ali. Nedir seni bu kadar agresif yapan" diye kendime telkinde bulunuyorum. O zaman sakinleşiyorum.
Bir de hangi zamanlar daha çok agresifleştiğim üzerinde düşündüm, analizini yaptım, şu sonuçlara ulaştım.
*Yetişmem gereken yere az bir zaman kalıp, hızımı yavaşlatan engeller olduğunda.
Mesela önümdeki araç yavaş gidiyor ve arabayı sollama durumu yoksa... Trafiği aksatan durumlarda... Yol hakkı benim olduğu halde kavşakta ve yolda önüme çıkan olduğunda... Birisi ikaz kornası çaldığında vb...
Fakat dikkat ettim eğer yetişeceğim yere yetişmek için yeterli zamanım varsa aynı durumlar olsa bile, gayet sakin ve rahat oluyorum.
Demek ki bu durumun çaresi gideceğimiz yere zamanından biraz önce çıkmaktır.
İkincisi kafan bir şeye bozulduysa... O zaman da insan trafikte agresif oluyor. Bunun çaresi de kafa ayarları düzgün değilken araba kullanmamaktır. Çok mecbur kalınırsa kendine sakin olma yönünde telkinler vererek araç kullanmaktır.
Agresiflik hakkında bunları söyleyebilirim. Bunun haricinde şu şeylere de dikkat etmelisin.
Birincisi, kafan çok meşgul iken kullanma. Kafası aşırı meşgul olan kişi bir nevi sarhoş sayılır. Bu durumda hata yapma ihimali artar. Ayrıca başkasının hatasını tolere etme ihtimali azalır..
İkincisi: Hız sınırlarına dikkat et. Hızlı giden sürücü de başkalarının yaptığı hatayı tolere edemeyebilir. Mesela aniden önüne çocuk fırlayıverse hızlı gidiyorsan kurtarma ihtimalin azalır.
Üçüncüsü: Araba kullanırken telefonla meşgul olmamalısın. Telefon sebebiyle meydana gelen kazalar oldukça fazladır.
Aklıma gelen önemli ve son şeyi de söyleyeyim. Trafiğe çıktığında mutlaka euzu besmele çek yani şeytandan Allah'a sığın. Ve Ayetel kürsi'yi okumayı unutma.
-Teşekkür ederim hocam.
-Eyvallah kardeşim. Rabbim cümlemizi
kazalardan belalardan muhafaza eylesin.
Seneler
önce, bulantı ve karın ağrısı şikayetinden dolayı rahmetli babamı eski SGK
hastanesinin acil servisine götürmüştüm. Akşam 21 00 sularıydı. Acil
serviste tek görevli olan genç bir doktor, gelen hastaları muayene ediyor,
tahlil sonuçlarına bakıyor, müdahale edilmesi gereken hastalara müdahale
ediyor, oradan oraya koşturuyordu. Bu arada kavgada yaralanan gençler olmuş,
onlar geldiler, onlara da müdahale etti.
Bize de
muayene sonucu EKG ve kan-idrar tahlili vermişti. Sonuçlar çıktı, serum bağlandı.
Bu arada ortalık tenhalaştı. Saat 23 ü geçtiğinde muayene olacak kimse kalmadı.
Babam ve başka bir hastanın serumları devam ediyor.Biz de onları bekliyoruz.
Serum bitince çıkabilirsiniz demişti.
Muayene
olacak ve müdahale edilecek kimse kalmayınca, genç doktor muhtemelen bu fırsatı
değerlendirmek istedi, yan tarafa çay içmek için gitti.
Çok kısa bir
zaman sonra ( çayının yarısını anca içmişti ki,) 25 yaşlarında bir şahıs elinde
bebekle geldi. Doktoru sordu. Oradaki görevli de çay içmeye gittiğini hemen
geleceğini söylediler.
Adam birden
bağırmaya başladı. "Acil serviste doktor çay mı içermiş... Kimse
görevini yapmıyor... Hastamız ölsün mü…Şikayet edeceğim... vb .
Genç doktor
hiç efendiliğini bozmadan ve o şahsa cevap vermeden geldi, bebeğin muayenesini
yaptı, ilaçlarını yazıp gönderdi.
Ben
kendi kendime düşündüm. Bizim vardığımızda saat 21.00 gibiydi. Benim
şahit olduğum, en az iki saattir bu doktor oradan oraya koşturuyor hastalara
yardım ediyordu. Biz gelmeden de Allah bilir ne kadar zamandır koşturuyordu...
Servisin
boşaldığı bir zamanda, bir kaç saatin yorgunluğunu atmak için içtiği bir çayı
da burnundan getirdiler.
Demem o ki,
biz bazen olayın bir parçasını görüp tavır alabiliyoruz. Halbuki olayın
tamamını görsek kendimizin haksız karşı tarafın haklı olduğunu görebileceğiz.
Bu olayda olduğu gibi olayın öncesini bilmeden tepki göstermek muhataplarımızı
çileden çıkarabilir. Çalışanların çalışma şevkini kırar. Kavgalara sebep
olabilir. Biraz sabır bir çok şeyi çözer aslında...
Bir kaç yıl önce
komşu şehirlerden birisine, arkadaşın davetlisi olarak çocuğunun düğünü için
gittik. Orada hem Tavşanlı'dan hem de çoğunluk Kütahya'dan ortak
arkadaşlarımızı da gördük. Düğün sahibi olan arkadaşın doğal olarak başka
illerden gelen misafirleri de vardı. Arkadaşı düğün salonunun dışında
görmüştük.
Salonda merasim başlarken bizim
arkadaş mikrofonu aldı. “Bir teşekkür konuşması yapacak” dedim içimden.
Sayın..... ili valisi
...... bey aramızdalar. Hoş geldiniz efendim.
Sayın......ili istinaf
mahkemeleri üyesi ....... bey hoş geldiniz efendim.
Sayın...
Sayın...
Ve diğer makam sahipleri de
söylendi. Kütahya'dan gelen misafirler ile ilgili ne isim ne de genel olarak
bir teşekkür yok. Halbuki onların içerisinde de makam mevki sahibi arkadaşlar
vardı.
Ben arkadaşın yapısını önceden
bildiğim için pek alınmadım. Fakat alınan arkadaşlar oldu. Hatta o şehirden
katılan (Düğün yapılan şehir) bir arkadaş çok bozuldu . "Valla ben
Kütahya'dan gelseydim bu düğünü bırakır giderdim" demişti.
A be kardeşim! Madem arkadaşlarını
düğününe davet etmişsin. Onlar da hatırını sayıp başka illerden gelmişler.
Misafirlerin hepsi aynı kategoridedirler artık. Toplum huzurunda hoş geldin
diyeceksen, ya genel olarak "Uzaktan ve yakından gelen sayın
misafirlerimiz" gibi bir ifade kullanırsın, veya tek tek sadece şehirleri
sayarak .....dan gelen misafirlerimiz" dersin, ya da isim
söyleyeceksen isim isim gelenlerin tümünün ismini sayarsın. Kendi davet ettiğin
misafirlerin arasında ayırım yapmazsın.
Yoksa insanların bir kısmı
kırılır.
Ben bunu düğün için anlattım
ama siz diğer toplantılar için de düşünebilirsiniz.
Bilindiği gibi uzun zamandan beri devlet/hükümet politikası olarak okul kitapları öğrencilere ücretsiz veriliyor.
Bu durumun olumlu ve eğitim açısından olumsuz yönlerini belirtmeye çalışayım.
Önce olumlu yönlerini belirteyim.
Eskiden, bir çok yayın evinin
yazdığı ve komisyondan geçen kitaplar okullarda ders kitabı olarak okutulurdu.
Her okul, her ders için istediği farklı yayın evinin yayınını seçebiliyordu.
Okulun ilk haftası öğrencilere
derslerine giren öğretmenleri tarafından ders kitaplarının yazarı ve yayın evi
listesi verilir, öğrenciler ve veliler o kitapçı senin bu kitapçı benim kitap
ararlardı. Bazen de kitapların bir kısmını bir kitapçıda diğerlerini öbür
kitapçılarda bulmaya çalışırlardı. Kitapçılar sınırlı sayıda kitap
getirdiklerinden bazen erken biter, çok getirenlerin de ellerinde kalırdı.
Özellikle büyük şehirlerin
büyük okullarında belirli yayın evleriyle idareciler arasında gizli
pazarlıkların döndüğü şayiası konuşulurdu. ( Rüşvetin belgesi olmaz.)
Bazı kitapçılar kitapları, diğer
malzemeleri (diğer okul malzemeleri, defterler, kalem, kalemlik vb)de oradan
almak şartıyla satarlardı.
Bazı derslerin kitapları
kitapçılarda erken biter. Kitapçı yayın evinden ister. Yayın evi elinde varsa
gönderir, yoksa basılıncaya kadar beklenirdi. Kitapçı kitabın geleceğini
söyler, öğrenci ve veli her gün kitapçıya uğramak zorunda kalırlardı. Bu
durum bazen günlerce devam ederdi. Kitap bulamayan öğrenciler geçen
yıl aynı kitabı okuyanlardan temin etmeye çalışırlardı.
Yayın evleri de haklı,
kitabının ne kadar okulda okunacağını bilmiyor ki ona göre bassın. Fazla bassa
elinde kalacak.
Neticede devlet bu işe el attı
ve öğrenci sayısınca kitapları okullara göndererek meseleyi çözdü.
Bu durumda öğrenci ve veliler
büyük bir sıkıntıdan kurtulmuş oldular. Fakat başka sıkıntılar başladı. Bir
eğitimci olarak gördüğüm sıkıntıları ve çözüm yollarını sizinle paylaşayım.
Mesela:
Öğrenci kitabını
getirmiyor.
Soruyorsun "evladım kitabın
nerede?"
"Kaybettim hocam." veya
"almışlar hocam" dediğinde yapacağınız hiç bir şey yok.
Çocuk gerçekten kitabını
kaybetmiş olabilir veya kaybetmediği halde öyle söylemiş olabilir.
Kitaplar sayılı
geldiği için yedeğini verme şansı da yok. Satılmadığı için "git
kitapçıdan al" deme durumu da yok. O öğrenci sene boyunca kitapsız olarak derse
giriyor.
2- Bir çok öğrenci, kitaplar
bedava verildiği için onları kendi malı gibi görüp korumuyorlar. kıymet
bilmiyorlar.
3- Eskiden çocuklar kitaplarını
para verip aldığından ve kaybettiklerinde tekrar almak mecburiyetinde
olduklarından (babalarından yiyecekleri fırçayı da bildiklerinden) kaybetmemeye
özen gösterirler. Bir de eskitmemeye dikkat ederlerdi. Çünkü yıpranmamış
kitaplar bir sonraki sınıftaki öğrencilere yarı fiyatına satılırdı.
4-Kitaplarını özensiz
kullanmayı alışkanlık haline getiren öğrencilerin bazılar bu alışkanlığı diğer
eşyalarında da gösteriyorlar. Çocuklar tutumlu olmak yerine savurganlığa
alıştırılıyorlar.
Peki bu durumun çözümü yok
mudur?
Aslında küçük tedbirlerle bazı
problemler çözüme kavuşturulabilir.
Mesela kitabını kaybeden
öğrenciler için Milli eğitim yayın evinden ücretli olarak kitap
satılabilmelidir. Kitabın fiyatı biraz da pahalı olmalı ki çocuk kitabına sahip
çıksın.(Eşofmanına sahip çıktığı gibi). Kitap getirmeyen öğrencinin öğretmene
mazereti olmasın.
2. olarak kitaplar öğrenciye
zimmetlenebilir. Sene sonunda teslim alınır, Kaybolmuş veya yıpranmış
kitaplardan öğrenciye zimmet çıkarılır. Böylece öğrenci kitapları korumayı ve
yıpratmamayı öğrenir ki bu sayede çok güzel alışkanlıklar kazanmış olunur.
3. Olarak yıpranmamış kitaplar
öbür sene kullanılmak üzere saklanır. Bu sayede daha az kitap basılır ve çok
önemli bir milli servet boşa gitmemiş olur.
Moldavya'daki Türk okuluna öğretmen olarak giden bir hemşehrimiz orada kitaplar öğrencilere zimmetlendiği için kitapları çok özenle koruduklarını ve bir kitabın senelerce okutulduğunu anlatmıştı.
En büyük yanılgıları, her şeyin bu şekilde sürüp gideceğini düşünmeleri / hayal etmeleriydi. Bir gün acı gerçeklerle karşılaşana kadar bu ...