OKULDAKİ İLK YALANIM

OKULDAKİ İLK YALANIM

Yalan söylenmeyen ve yalan söylemenin kötü olduğu öğretilen bir ailede büyüdüm elhamdülillah. Belki bu sebepten yalanla pek işimiz olmadı.

Çevremdeki bazı arkadaşlar genellikle ya babasından ya da öğretmenden korkusuna yalan söylerlerdi.

Ortaokul ikinci sınıfa giderken fen bilgisi dersimize Bayram Kalay isminde dersini iyi öğreten ve iyi anlatan bir öğretmenimiz girmişti.

Sınav zamanı geldiğinde o zamanlar sınav sorularının basılı olduğu teksir kağıtlarını dağıttı. Sınav başladıktan kısa bir süre sonra öğretmenimiz yanıma gelerek "niçin konuşuyorsun*" diyerek sert bir şekilde sordu. Ben: "Konuşmuyorum öğretmenim" dedim. Ki gerçekten de konuşmuyordum. öğretmenim yüzüme okkalı bir tokat vurdu. Veya ben çocuk olduğum için okkalı olarak hissettim. Daha yüksek bir ses tonuyla bağırdı: "Niçin konuşuyorsun? Görmediğimi mi sanıyorsun?"

Baktım tokatların arkası gelecek aklıma bir fikir geldi. "Arkadaşımdan silgi istemiştim öğretmenim" diyerek yalan söyledim. öğretmenim "tamam öyleyse bir daha olmasın" diyerek yanımdan uzaklaştı.

Aklıma gelen yalana sevindim. Yediğim tokattan çok yemekten kurtulduğum tokatlar için sevindim.

Konuşmadığım halde konuşmaktan dolayı dayak yememek için başka ne yapabilirdim ki?

O zamanlar öğrencinin dayak yemesi vakay-ı adiyedendi.

Öğretmenimiz gittikten sonra kendi kendime düşündüm "acaba öğretmenim beni niçin konuşuyor zannetmiş olabilirdi?"

Heyecandan veya soruyu daha iyi anlamak için biraz seslice okuduğumu fark ettim. Demek öğretmenin benim dudaklarımın kıpırdadığını görünce beni konuşuyor zannetmişti

Halbuki daha sonraki yıllarda, (öğretmen olduğumda) işitsel zekaya sahip kişilerin okuduğunu daha iyi anlamak için işitecek biçimde sesli okumalarının daha uygun olduğunu öğrendim.

Kendimin işitsel yönümün daha ön planda olduğunu fark ettim. Meğer ben soruyu daha iyi anlamak için farkına varmadan sesli okuyormuşum.

Bu olay benim için öğretmenlikte çok önemli bir ders oldu.

Öğrencinin yalan söylediğini bildiğim halde yüzde yüz emin değilsem ısrarcı olmadım. Yüzde birlik bir ihtimali öğrencinin lehinde kullandım.

Düşünüyorum da.. doğru söyleyenlerin cezalandırıldığı yalan söyleyenlerin cezadan kurtulduğu bir ortamda öğrencilerimize ve çocuklarımıza doğruluğun önemini, yalan söylemenin kötülüğünü nasıl kavratabiliriz? 

Bu konuda ebeveyn ve öğretmenlerin daha dikkatli olması gerektiğini düşünüyorum.

 

 

FİRAVUNLAR NE YAPARLAR?

ESKİ VE YENİ FİRAVUNLAR

Nefsini terbiye ve tezkiye etmemiş, güçlü bir imana sahip olmayan kimseler elde ettiği imkanlar ne kadar çok olursa olsun bununla yetinmeyip bir fazlasını isterler.

Dünyalık istediği şeylerin bir çoğuna sahip olunca, bazılarının istek ve arzuları farklılaşarak yeni isteklerle devam ederler.

Bazıları büyük servetlere ve büyük makam mevkilere ulaştıklarında, insanları, hatta dünyayı kendi arzu ve isteklerine göre dizayn etmeye çalışırlar. Adeta tanrılığa özenirler.

Firavun bu arzularını açıkça ifade etmekten çekinmemiştir.

Nitekim Kuranı kerimde Naziat suresi 24. ayette şöyle bahsedilir. (Firavun) "Ben, sizin en yüce Rabbinizim!" dedi.

Kuran-ı Kerim bize Firavunu örnek olarak verir; Firavunun elde ettiği ekonomik, askeri ve siyasi güç, onu "ben istediğimi yaparım kimseye de hesap vermem" noktasına getirmiş eldekilerle yetinmeyip tanrılığa özenmiş ve onu "Ben sizin en büyük rabbinizim" noktasına kadar getirmiştir. Yeni doğan masum erkek çocukları öldürtmesi de bunun bir delilidir.

Hz. İbrahim'le tartışan Nemrut'un da "ben de öldürür ve diriltirim" demesi bu konuya örnektir.

Acaba Firavun ve avanesi bu günkü teknolojik güce ve medyaya sahip olsalardı insanlar üzerinde hangi süfli planlarını uygularlardı?

Kuran Firavundan örnek vermiştir lakin tanrılığa özenen kimseler Firavunla sınırlı değildir. Zamanımızda da dünya çapında büyük ekonomik gücü elinde bulunduran kimselerin kendilerinin kurdukları medya şirketlerini de kullanarak veya satın aldıkları kimseler vasıtasıyla insanlığı kendi istedikleri biçimde yönlendirme, dünyayı kendi isteklerine göre yeniden dizayn etme arzularının olduğu açıktır.

Aslında bunlar bu tür planlarını yaparken ve uygularken tanrılık iddiasında bulunmasalar da içindeki duyguyu anlamak mümkündür.

Bu tür planları olanlar, dünyayı kendi arzularına göre dizayn etmek isteseler de gerçekte şeytanın oyuncağı durumundadırlar. Onlara o fikirleri şeytanın fısıldadığının belki de farkında değildirler.

Acaba yeryüzünün bu yeni Firavun ve Nemrutları insanlık üzerinde ne tür planlar yapıyorlar ve bu planlarını uygulamak için hangi metotları kullanıyorlardır? Bu konuda uyanık olmak gerektir.

Aslında "Euzü billahi mine'ş- şeytani'r-racim" cümlesini samimi olarak söylediğimizde hem şeytanların hem de şeytanların etkisinde yürüyen bu tür kişilerin şerlerinden Allah Tealaya sığınmış oluyoruz. Lakin fikir ve davranışlarımızla da sığındığımız şeylerden uzak durmalıyız.

VESVESENİN ŞİDDETİ

 Vesvese rüzgarlarına karşı bilgi ve akıl seni rüzgardan koruyan eve benzer

Fakat, şiddetli kasırga veya hortum karşısında bu evin bir önemi kalmaz.

İşte o durumda seni koruyacak olan, bilgin değil, ihlasındır. Aklının ve bunca bilginin seni koruyamayacağını hissedip acizliğini itiraf ederek bütün içtenliğinle Allah Teala'ya sığınmandır.

Belki şöyle yalvarılabilir:

"Rabbim! Eğer sen yardım etmezsen, beni korumaz isen, sahip olduğum şeyler beni koruyamaz. Rüzgarın önündeki yaprak gibi savrulurum. Bizi yardımsız bırakma. Üzerimizden yardımını, lutfunu, merhametini eksitme.

HEM KÖTÜ HURMA, HEM EKSİK TARTI

Geçtiğimiz yıllarda, kızım ve ailesi Ankara'da oldukları için zaman zaman Ankara'ya gidip geliyordum.

Muhtemelen ağustos sonu veya eylül başlarında, arabamla Ankara'dan dönüyordum. Polatlı yakınlarında yol kenarında kavun satan bir yerde, gençliğimde yediğim ve çok beğendiğim dışı yeşil,gri arası kavunlardan gördüm ve durdum. Fiyatını sordum Tavşanlıda o zaman 1,5-2 lira olan kavun orada üç lira. Neyse İki buçuğa pazarlık ettik. Kavunları büyük bir poşete koyduk. Fakat tartmak için adamın terazisi yok. Eski zamanlarda kullanılan bir el kantarı çıkardı ben hayret ettim. Şimdi elektronik terazi ve el kantarları varken hala niçin bunu kullandığını. (Gerçi daha önce de Temelli'den kavun aldığımda eski el kantarıyla tartmıştı) . "Şu kadar kilo, şu kadar lira" dedi, verdim parasını...

Poşeti elime aldığımda, söylediği kadar kiloda olmadığını tahmin ettim. Bir de eski el kantarı kullanmasını düşününce içime bir kurt düştü.

Tavşanlıya geldiğimde kavunları tarttım, söylediği kilodan bir buçuk kilo noksan çıktı. O zaman eski el kantarı kullanmasının sebebini daha iyi anladım.

Kavunun birisini kestim kelek çıktı. "Belki diğerleri iyidir" diye düşündüm. Diğerlerini de kestikçe ilk kavundan farkları olmadığını gördüm.

Araplarda iki yönden kandırmalar için şöyle bir söz kullanılırmış: "Hem kötü hurma, hem eksik tartı."

Bizimkisi bunu geçti: Hem kötü kavun, hem eksik tartı, hem de yüksek fiyat.

İnsan verdiği paraya acıyor da daha ağırı kandırılmış olma duygusu oluyor.

O günden sonra o yoldan kavun almadım.

Halbuki o yolda dürüst satıcılar da vardır. Ne derler bir kötünün bir çok iyiye zararı olurmuş.

Ahirette hesap vereceğine gerçekten inanan bir mü'min böyle şeylerden uzak durmalıdır.

Mutaffifin suresinde Rabbimiz bizleri uyarıyor:

1- :Ölçüde ve tartıda hile yapanların vay haline!

4-6: Onlar, büyük bir gün; insanların, âlemlerin Rabbinin huzurunda duracakları gün için diriltileceklerini sanmıyorlar mı?

20-09-2021 Ali USLU TAVŞANLI

HASTAYA MORAL GEREKİR. LÂKİN...

Hastalığın iyileşmesinde, ilaçlardan sonra, bazen ilaç kadar etkili en önemli faktör hastanın moralinin düzgün olmasıdır.

Bir arkadaş, tanıdığı bayan bir hastadan şu şekilde bahsetmişti. “ Yıllar önce, Tavşanlı'da oturan bir ablamız hastalanır. Doktorlar kanser teşhisi koyarlar. Muhtemelen hastanın psikolojisini bilen çocukları hastalığın kanser olduğunu annelerine söylemezler. Tedavi için Bursa'ya gidip gelirler. Hastanın durumu zaman içerisinde epeyce iyileşir.

Bursa'ya gidişlerin birisinde doktoru değişmiştir. Doktor, gerekli tetkik ve tedavilerini yaptıktan sonra (hangi sebeple söylediyse) hastalığın kanser olduğunu söyler hastaya. Hastanın morali birden çöker. Arabalarıyla götürdükleri annelerini ambulansla Tavşanlıya getirirler ve hasta bir hafta içerisinde ölür.

Bu konuda toplumumuzda maalesef dikkat etmeyen kişiler bulunabiliyor.

Hasta ziyaretlerimde az da olsa şahit olduğum (muhtemelen sizler de şahit olmuşsunuzdur)durumlardan bahsedeyim.

Ziyaretçi hastaya soruyor: Hangi doktora muayene oldun? Nerede ameliyat olacaksın? Veya seni kim ameliyat edecek?

“Falan doktor veya falan hastane.”

“Sakın o doktora(veya o hastanede) ameliyat olma. Falanca ona ameliyat oldu öldü. Falancı o doktora gitti hiç faydası olmadı.” gibi lüzumsuz, moral bozucu laflar.

Başka şahit olduğum şeyler de var:

Hastanın hastalığı sorulup üzerine konuşmalar yapılırken (ziyaretçiler bu konuda kendi aralarında sohbete dalıyorlar) bu hastalıktan ölen tanıdıklarından bahseden mi ararsınız. İyileşemeyip sakat kalanlardan bahseden mi?

Bu durumda hastanın morali nasıl olur acaba?

Geçen yıl covit testimiz pozitif çıkıp, ilk gün öksürük nöbetleri de fazla olunca ister istemez olumsuz yönde etkilenmiştim. Kan tahlilleri ve tomografi neticem iyi çıkınca moralim düzelmişti. Ertesi gün bir arkadaş aradı. Hoş beşten sonra, mahallesindeki covit olan bir şahıstan bahsetti. “Bir hafta önce o şahıs ölmüş, bir gün önce de annesi ölmüş.” bunu anlattı. Benim düzgün olan moralim eksilere gitti birden. Kendimi yarım saatte zor toparladım.

Hasta zaten kendi derdiyle uğraşırken onun moralini olumsuz yönde etkileyecek konuşmalardan kaçınmak gerekir. Bunun için de hastayla konuşurken veya hasta yanında konuşurken konuşmalarımızı özenle yapmamız, söyleyeceklerimizi seçerek söylemek gerekir.

Ayrıca moral çöküntüsü stresi de tetikler

Konunun uzmanlarının söylediklerine göre, aşırı stres bağışıklık sistemini olumsuz yönden etkiliyormuş. Bağışıklık sisteminin olumsuz etkilenmesi ise hastalığın iyileşmesinin gecikmesi ve yeni hastalıkların ortaya çıkması ihtimali demektir.

Ali USLU 16/09/2021 TAVŞANLI

ÇOK KAN LAZIM

 Ankara İlahiyat Fakültesinde okurken bizden bir sınıf geride Mehmet Arif (soyadını hatırlayamadım) isminde Kütahyalı kibar, efendi bir hemşehrim vardı. 

Bir Ramazan  günü Mehmet Arifin mide kanaması sebebiyle hastaneye yattığını öğrendim. Okulun panosunda da M.Arif için fazla miktarda kana ihtiyaç olduğu yazılıyor, kan verilecek yer belirtiliyor ve öğrenci arkadaşlara çağrı yapılıyordu. O dönemde kendisine kırk ünite kan verildiğini öğrendim. 

Arkadaşta hemofili (kanın pıhtılaşmaması rahatsızlığı) hastalığı varmış meğer. Normalde kanamalarda kan hücreleri o bölgede pıhtılaşıp kanamanın durmasını sağlarlarmış. Bu arkadaşta kanın pıhtılaşma özelliği bulunmadığından  bir yeri kanadığında tıbbi müdahale edilmeden kanı durmazmış. İç kanamalarda ise müdahale durumu olmadığından verilen kan da akıp gittiğinden dolayı fazla miktarda kan vermek gerekiyormuş.

Önceki senelerde de bu arkadaşımıza değişik zamanlarda fazla miktarda kan verildiğinden arkadaşları latife olsun diye ona "vampir Mehmet" lakabı takmışlar.

Ertesi yıl böbreklerindeki bir kanamadan dolayı otuz ünite kan verildiğini aynı sene iç kasıktaki kanama sebebiyle onbeş ünite kan verildiğini öğrendim.

Ben de arkadaşımıza iki ünite kan vermiştim. Oradaki kan alan görevli bu durumdaki kişilerin hayatlarının çok zor olduğunu en küçük bir yaralanmada uzun süre hastanede kaldıklarını söylemişti.

Mehmet Arif isimli bu arkadaşımızın fakülteden sonra öğretmen olduğunu duymuştum. Öğretmenliğinin ilk yıllarında da maalesef aynı hastalık sebebiyle vefat ettiğini öğrendim. Allah Teala rahmet eylesin.

Arkadaşımız hasta yattığı dönemlerde şuna benzer şeyleri düşünmüştüm:

İnsan vücudunda birbirinden bağımsız bir çok sistemler var. Bunların birisindeki bir problem bile kişinin hayatının zorlaşmasına veya vefatına sebep oluyor.

Bu arkadaşın vücudundaki bütün organları, sistemleri normal, kalp-damar sistemi de normal. Kanında vücudun ihtiyacı olan şeyler  mevcut. Sadece yaralanma durumunda orayı tamir edecek faktör sekiz eksikliği var ve hayatını nasıl etkiliyor.

İnsan vücudundaki mükemmelliği her şeyin planlanmasını düşündüm. Sonra bu bedeni en güzel ve mükemmel biçimde yaratanı düşündüm. 

Rahman suresinde defalarca tekrar edilen "Öyleyken Rabbinizin hangi nimetini inkar edebilirsiniz"(Rahman suresi) ayetini düşündüm.

"Allah'ın nimetlerini saymaya kalksanız sayamazsınız" ayetini düşündüm. Bizler nimet olarak sadece bazı şeyleri biliyoruz, fakat bilmediğimiz bizim için nimet olan ne gibi nimetler olduğundan haberimiz yok.

 

 

MAKAM-MEVKİ BAZILARINI DEĞİŞTİRİR.

   Ankara’da öğrencilik yıllarımda kaldığım bir vakıf evinde, bir yıl İlahiyat ve Siyasal Bilgiler fakültesi öğrencilerinden oluşan bir evde kalmıştım.

   Yıllar önce Tavşanlı'ya yakın ilçelerin birisinin kaymakamının ismini duyduğumda acaba beraber kaldığımız arkadaş mı? diye merak edip araştırdım. Ev arkadaşım olduğunu öğrenince, kaymakamlığa telefon açtım. Şoförü olduğunu söyleyen şahıs telefonu açtı. Kendimi tanıtıp, kaymakam beyin ev arkadaşı olduğumu söyledim. (Maksadım arkadaşı ziyarete gitmekti) Biraz sonra tekrar aradım. (Cep telefonları yaygın değildi ve benim cep telefonum yoktu. Yani dönüş durumu yoktu.)Yine şoförü açtı. Kaymakam beyin tanıyamadığını söyledi. Tamam dedim ve telefonu kapadım. Kendi adıma değil, ama o arkadaşın adına üzüldüm.

Öğretmenliğimin ilk yıllarında, Tarsus'ta aile olarak defalarca birbirimize gidip geldiğimiz bir öğretmen arkadaş, daha sonra akademisyenliğe geçmişti. Epey sonra, bir öğrencimin üniversiteyle ilgili bir problemi olmuştu. Prosedürü öğrenmek için arkadaşın fakültesini arayarak arkadaşa bağlattırdım. Konuşması gayet resmiydi. Sorduğum soruya lütfen cevap verdiğini fark ettiğimde teşekkür ederek telefonu kapattım. Kendi adıma değil ama o arkadaşın adına üzüldüm.

Hani Hüseyin Avni Paşa'ya babası: "Ben sana paşa olamazsın demedim, adam olamazsın dedim" demesi hesabı, arkadaşın adam olamamasına üzüldüm.

Maalesef bazı kişilerin makam ve mevkileri değiştikçe kişilikleri de değişiyor.

Bir arkadaş anlatmıştı: “... … .bey benim komşumdur. Önceleri yolda selamlaşır hal hatır sorardık. Şu makama geldikten sonra, yolda karşılaştığımızda selam vermez ve konuşmaz oldu. Ne zamanki o makamdan ayrıldı tekrar selam verip konuşmaya başladı.

Bazıları da zenginleştiğinde kişilikleri değişiyor. Zenginliklerini kaybettiklerinde tekrar fabrika ayarlarına dönüyorlar. Böylelerini de biliyorum.

Herkes böyle mi elbette değil. Yukarıda bahsettiğim makamlardan çok daha üst düzey görevlere gelip kişiliklerinde en küçük değişiklik olmayan arkadaşları da biliyorum. Veya zenginliğin kendisini değiştirmediği mütevazi kişileri de biliyorum.

Sohbetlerimde böyle konular için taş örneğini veririm. Yıllarca kuru yerde sapa sağlam duran taşlar vardır. Ne zamanki şartları değişir, su, nem veya güneşin etkisiyle dağılır giderler. Zenginlik, makam-mevki, şöhretin değiştirdiği kişileri bu taşlara benzetirim.

Fakat bazı taşlar yıllarca nehirde durduğu veya güneş altında kaldığı halde yapılarında en küçük bir değişiklik olmaz. İşte kişilikleri değişmeyen kimseleri de bunlara benzetirim.

Makam-mevki, zenginlik gibi şeyler kişinin elbisesi gibidir. Bu gün yeni elbise giyen yarın eski elbise giyebilir. Veya tam tersi, bu gün eski elbise giyen yarın yeni elbise giyebilir. Önemli olan insanın kendisidir. Yani şahsiyetidir.