CİMERE ŞİKAYET MEVZUSU

ÖĞRETMENİ CİMERE ŞİKAYET ETMEDEN...

Dün bir öğretmen arkadaşla çay içelim dedik. Arkadaşın canı biraz sıkılmış. "Hayrola" dedim.

"Bir veli CİMER’e şikayette bulunmuş" dedi.

Arkadaşı öncelerden tanıyorum. Tecrübeli ve uyumlu bir kişi olduğundan önemli bir şey olmadığını tahmin ettim.

"Mesele neymiş" dedim, anlattı:

“Veli toplantısında devamsızlıkla ilgili şeyler söyledim. Birinci sınıflarda devamın öğrenci açısından önemini anlattım. İzin almanız gerektiğinde okul idaresinden izin alınması gerektiğini anlattım. Bana da haber verirlerse ben de öğrenci hakkında bilgi sahibi olmuş olurum. iyi olur” dedim.

“Öğrenci velisi, muhtemelen eksik anlamış. Bazen telefon edip çocuklarının (iki çocuk) hasta olduğunu, okula gelemeyeceklerini söylüyordu. Ben de tamam diyordum. Muhtemelen e okuldan çocuklarının devamsızlığını görünce "ben öğretmene bildirdiğim halde çocuklarımı devamsız yazmış" diye CİMER e şikayette bulunmuş.

Bir defa bu şikayetten öğretmene en küçük bir olumsuz durum çıkmaz.

İkinci olarak, böyle bir mevzuda önce öğretmene mesele sorulur, o da izah eder. Olmadı okul idaresine gidilir. Büyük bir problem yok ortada.

Arkadaşın, cezadan çekindiği için değil de velinin vefasızlığından dolayı canı sıkılmış haklı olarak.

Bu tür olaylarda CİMERE e şikayette bulunulduğunda, CİMER’den valiliklere, oradan Milli Eğitime, oradan da okula şikayet gönderilir ve savunma istenir. Böyle eften püften meselelerde uygun bir cevap yazılarak yukarı gönderilir ve mesele kapanır.

Meselenin resmi boyutu kapansa da öğretmenin iç aleminde kolay kolay kapanmaz. Ne mi olur?

Genel olarak neler olacağını öğretmen psikolojisini az çok bilen bir kişi olarak belirteyim.

Böyle durumlarda öğretmen genelde kırılır. O veliye ve çocuklarına karşı resmi görevi olan şeyler dışında bir şey yapmak içinden gelmez.

Mesela mesai saatleri haricinde çocuğun durumuyla veya dersleriyle ilgili öğretmene telefon etse öğretmen cevap vermeyebilir. Numarayı engelleyebilir. Hatta öğretmen, veliye özel telefonunu vermek mecburiyetinde de değildir. Aramak istediğinde mesai saatlerinde okulun telefonundan arayabilir ancak.

Öğrencileriyle derste ilgilenir. Fakat ders dışı pek ilgilenmeyebilir. Mesela teneffüste, baktı ki çocuk üzgün veya ağlıyor. Çocuğun yanına gidip öğrencinin neden üzgün olduğunu sormak öğretmenin resmi görevi değildir. Ama sınıf öğretmenleri özellikle kendi öğrencilerini böyle gördüklerinde ne olduğunu sorar, teselli eder problem varsa çözmeye çalışır.

Veya okuldan çıkıldıktan sonra okul dışında baktınız çocuklar tartışıyor veya kavga ediyor. Bu duruma müdahale öğretmenin resmi görevi değildir. Kırılan öğretmen bu tür velilerin çocuklarına pek müdahale etmeyebilir.

Veya yolda çocuğu gördü diyelim. "Nasılsın? nereye gidiyorsun?" demesi çocukların hoşuna gider. Öğretmen bunları yapmak zorunda da değildir. Akşamleyin sosyal medyadan veya telefondan öğretmene bir şey sordu diyelim. Ona cevap vermek zorunda değildir.

Demem o ki, eften püften şeyler yüzünden öğretmenin şevkini kırmayın. Öğretmenin enerjisini tüketmeyin. Öğretmenin enerjisi azalırsa çocuklarınıza yeterli ışık veremez. Halbuki özellikle ilk okulda çocukların en büyük ihtiyacı öğretmeninin gözünden alacağı ışıktır. Onun gözlerindeki sevgidir, şefkattir. Öğretmenin ilgisidir, iltifatıdır.

12/10/2021 Ali USLU TAVŞANLI

 

KENDİMİZE SORULAR...

1-Ben kimim? (Lütfen en az beş madde halinde cevaplayınız)

2-Ben, ne kadar benim?

3-Bu uzay boşluğunda yer kaplamamın amacı nedir?

4-Benim amaçlarım nelerdir?

5-Yüz sene sonra, uğruna zaman harcadığım, ömür tükettiğim şeylerin hangileri benim işime yarayacak?

6-Ahiret hayatım için neler hazırladım?

 

EĞİTİMDE KRİZ DURUMLARI...

   Cumhuriyet meydanın bitişiğinde, Milli Eğitimin çay bahçesinin kenarında olan resmi bina, eskiden ortaokul binasıydı. Yanılmıyorsam 1949 da yapılmış sağlam bir bina. O zamanın şartlarına göre zemin katın ve birinci katın tabanları kalın ve yaklaşık 30-40 cm eninde kalaslardan yapılmış.

87-94 arasında bazen orada derslerim olurdu. Zemindeki kalaslarların kenarları hava şartlarından zaman içerisinde hafif yukarı kıvrılarak biraz olukumsu bir durum oluşmuştu. O dönemlerde çoğu sokaklar asfalt veya kaldırım olmadığı için öğrencilerin ayakkabılarıyla gelen çamurlar kısa sürede kuruyarak yerler toz toprak olurdu. Muhtemelen yerlerin süpürülmesi kolay olması için kalaslar sık sık yağlanırdı.

   Bir kış günü orta okul birinci sınıflardan birisinde ders işlerken muhtemelen göz veya kulak probleminden dolayı orta sırada en öne oturmuş sınıfın en kalıplı öğrencilerinin birisinin altından hafif köpüklü sıvı arkaya doğru akmaya başladı. Kalasların yağlı ve oluklu oluşu sınıfın da arkaya doğru meyilli oluşu sıvıya bayağı bir ivme kazandırmıştı. O kadar sıvıyı bir çocuk vücudunda nasıl tutabilmişti hayret edilecek bir durumdu.

Çocuklar birden bağrışmaya başladılar. Bazıları çocuğun ismini söyleyerek "...... işemiş diye bağırıyorlar orta sıralardaki öğrencilerin bazısı ayaklarını kaldırıyor, bazısı sırasından dışarı çıkıyorlardı. Fakat öndeki çocuğun hala bir şeyden haberi yoktu. Belki yarı uyku halindeydi.

Tam bir krizle karşı karşıya idim ve bu tür olaya karşı hiç hazırlığım yoktu. Zihnimi hızlı bir biçimde ne yapmam gerektiği hususunda yordum. Bu arada çocuktan gelen çiş akıntısı kesildi. Sınıfın arkasındaki kalasta biriken idrarın çoğunluğu kalasların arasından kaybolup gitmişti.

Öğrenciye dedim ki. "Evladım! pantolonuna su dökülmüş galiba haydi evinde onu değiştir gel." Çocuk ayağa kalktı, pantolonun arkası boydan boya ıslanmış... Kapıya doğru yürüyünce sınıfta yine bir uğultu...

   Çocuk çıktıktan sonra bir yandan sınıfın sükunetini sağlarken diğer yandan ne demem konusunu netleştirmek için biraz dışarı baktım. Çünkü ilk defa böyle bir durumla karşılaşan çocukların hepsi gözüme bakıyorlar nasıl bir tepki vereceğimi merakla bekliyorlardı.

Tam sükunet sağlanınca yüzümde gayet ciddi bir tavırla çocuklara döndüm ve dedim ki:

-Çocuklar! Sizce ben niçin gözlük takıyorum dur?

-Daha iyi görmek için öğretmenim.

-Aferin. Benim gözlerimde bir problem var ve iyi göremiyorum. Bunun için de gözlük takıyorum.

Peki, gözlerimdeki kusurdan dolayı, gözlük taktığımdan için beni ayılar mısınız?

-Hayır öğretmenim hastalık ayıplanmaz...

-Çarşıda bastonla gezen kişiler gördünüz mü?

-Evet öğretmenim...

-Niçin baston kullanıyorlar?

Öğrenciler bir birine yakın değişik cevaplar veriyorlar. Ben toparlıyorum.

-Yürümesinde problem olanlar bastondan destek almak için baston kullanıyorlar değil mi?

-Eveeet.

-Bacaklarında problem olan, baston kullanan kimseleri bu davranışından dolayı ayıplar mısınız?

-Hayır öğretmenim. Hastalık ayıplanmaz.

Benim maksadım da hastalığın ayıplanamayacağını onlara kavratmaktı. Devam ettim.:

"Bakın çocuklar!İnsanların bedenlerinin değişik yerlerinde çeşitli hastalıklar, kusurlar olabilir. Beynimiz ile vücudun her organı arasında sinir sistemimiz vasıtasıyla iletişim vardır.

Aynen benim gözümün iyi görememesi gibi bu arkadaşınızın da muhtemelen soğuktan dolayı sinir sisteminin bazı bölgeleri geçici olarak hastalanmış, görevini tam yapamadığından dolayı çişini yaptığını beyni ona bildirememiş... Bunun sonucunda deminki durum meydana geldi. Bu durum ayıplanacak bir şey değil, hastalıktır. Ve hastalık ayıplanamaz. Ayrıca bu hepimizin başına da gelebilir.

Bu meseleyi gündeme getirip arkadaşınızla dalga geçmek çok büyük bir ayıptır. Ayrıca her ne kadar bu hastalıksa da siz bu olayı başka yerlerde anlatırsanız bazı kendini bilmez kimseler arkadaşınızla dalga geçebilirler. Bu durum sizin sınıfınızın bir sırrıdır. Sakın bu sırrı başkalarına söylemeyiniz. Başka yerlerde söylemediğiniz gibi, sınıfta da da bu konuyu konuşmayınız. Peygamber efendimiz "Kim bir müslümanın kusurunu örterse Allah Teala da onu hem dünyada hem ahirette kusurlarını örter buyurmuşlar. İyi müminler başkalarının kusurlarını yaymazlar. Bu mevzu burada kapanmıştır. Sanki burada böyle bir olay hiç olmadı. Tamam mı?

-Tamam öğretmenim.

Öğrencilerin, konuşmamdan o anda etkilendikleri belli oluyordu. Mesela birbirlerin bakıp gizli gizli gülmeyi bırakmışlardı.

Fakat, sonraları öğrencilerin ne kadarı diline sahip oldular bilmiyorum. Ama daha sonraki derslerde sınıfta bir anormallik görmedim.

   Aradan yıllar geçmişti bir düğünde (muhtemelen arkadaşlarından birinin düğünü) o çocuğu takım elbiseleriyle oynarken gördüm. Filinta gibi delikanlı olmuştu. Zihnim birden gerilere gitti. Olaylar baştan sona film şeridi gibi gözümde canlandı. Zaman ne çabuk geçiyor, çocuklar ne çabuk büyüyorlar bunları düşündüm. Orada yanlış bir davranış sergileseydim çocuğun ve diğer çocukların psikolojisine etkisi nasıl olurdu onu düşündüm.

10/10/2021 Ali USLU - TAVŞANLI

 

 

KUR'ANDAN ÖĞÜTLER

Meleklere: Âdem'e secde edin! demiştik. İblis'in dışında hepsi secde ettiler. İblis: «Ben, dedi, çamurdan yarattığın bir kimseye secde mi ederim!» İsrâ : 61

Dedi ki: «Şu benden üstün kıldığına da bir bak! Yemin ederim ki, eğer beni kıyamete kadar yaşatırsan, pek azı dışında, onun neslini kendime bağlayacağım!» İsrâ : 62

Allah buyurdu: Git! Onlardan kim sana uyarsa, iyi bilin ki hepinizin cezası cehennemdir. Tam bir ceza!İsrâ : 63

Onlardan gücünün yettiği kimseleri dâvetinle şaşırt; süvarilerinle, yayalarınla onları yaygaraya boğ; mallarına, evlâtlarına ortak ol, kendilerine vaadlerde bulun. Şeytan, insanlara, aldatmadan başka bir şey vâdetmez. İsrâ : 64

Şurası muhakkak ki, benim (ihlâslı) kullarım üzerinde senin hiçbir ağırlığın olmayacaktır. (Onları) koruyucu olarak Rabbin yeter.  İsrâ : 65

***

Lokmân Sûresi  (12 - 19)

Andolsun biz Lokman'a: Allah'a şükret! diyerek hikmet verdik. Şükreden ancak kendisi için şükretmiş olur. Nankörlük eden de bilsin ki, Allah hiçbir şeye muhtaç değildir, her türlü övgüye lâyıktır. (12)

 Lokman, oğluna öğüt vererek: Yavrucuğum! Allah'a ortak koşma! Doğrusu şirk, büyük bir zulümdür, demişti. (13)

 Biz insana, ana-babasına iyi davranmasını tavsiye etmişizdir. Çünkü anası onu nice sıkıntılara katlanarak taşımıştır. Sütten ayrılması da iki yıl içinde olur. (İşte bunun için) önce bana, sonra da ana-babana şükret diye tavsiyede bulunmuşuzdur. Dönüş ancak banadır. (14) 

Eğer onlar seni, hakkında bilgin olmayan bir şeyi (körü körüne) bana ortak koşman için zorlarlarsa, onlara itaat etme. Onlarla dünyada iyi geçin. Bana yönelenlerin yoluna uy. Sonunda dönüşünüz ancak banadır. O zaman size, yapmış olduklarınızı haber veririm. (15)

 (Lokman, öğütlerine devamla şöyle demişti:) Yavrucuğum! Yaptığın iş (iyilik veya kötülük), bir hardal tanesi ağırlığında bile olsa ve bu, bir kayanın içinde veya göklerde yahut yerin derinliklerinde bulunsa, yine de Allah onu (senin karşına) getirir. Doğrusu Allah, en ince işleri görüp bilmektedir ve her şeyden haberdardır. (16) 

Yavrucuğum! Namazı kıl, iyiliği emret, kötülükten vazgeçirmeye çalış, başına gelenlere sabret. Doğrusu bunlar, azmedilmeye değer işlerdir. (17)

 Küçümseyerek insanlardan yüz çevirme ve yeryüzünde böbürlenerek yürüme. Zira Allah, kendini beğenmiş övünüp duran kimseleri asla sevmez. (18)

 Yürüyüşünde tabiî ol, sesini alçalt. Unutma ki, seslerin en çirkini merkeplerin sesidir. (19) 

EĞİTİMLE İLGİLİ YAŞANMIŞ İLGİNÇ OLAYLAR...

Beraber çalıştığımız öğretmen arkadaşlardan Yusuf bey anlatmıştı:

"Bizim kız, ilkokul birinci sınıfa giderken, yanındaki arkadaşının kırmızı kalemi kaybolmuş. Bizim kızın kalemi de aynı kalemden imiş. Kızımdaki kalemi görünce öğretmene: "Benim kalemimi arkadaş almış" diye şikayet etmiş. Kızım da kalemin kendi kalemi olduğunu söylemiş.

 Kalemi kaybolan öğrenci sınıfın çalışkanlarından bir öğrenciymiş. Belki bu sebeple, öğretmen onun sözünü doğru kabul etmiş ve kızıma "kalemi arkadaşına vermesini" söylemiş. Kızım kalemin kendisine ait olduğunu söylediyse de öğretmen sert bir şekilde "ver kalemi" demiş. O da vermiş. 

Bir iki saat sonra arkadaşı çantasından bir şey alırken kaleminin çantasında olduğunu görmüş, yapılan yanlışı öğretmene söylemiş ve kalemi kızıma vermiş. Öğretmen de kızımdan özür dilemiş."

Arkadaş diyor ki: "Bu olaydan sonra kızım öğretmeni sevemedi ve affedemedi."

***

İlk okul öğretmeni bir arkadaş şöyle anlatmıştı:

Köyde çalıştığım dönemde dersin sonuna doğru bir kız öğrencim, izin için parmak kaldırdı.(Dışarı çıkmak için izin istediğini tahmin etmiştim) Teneffüse az bir süre kaldığı için görmezden geldim. Hem de konunun bitmesine çok az kalmıştı ve konunun önemli yeriydi. Kız parmağını yine kaldırdı. Yine görmezden geldim. Bir de baktım ki kızın olduğu yer biraz ıslanmış. Hatamı anladım. Masadaki sürahiyi aldım.

"Çocuklar! çiçekler susamıştır onları sulayalım" dedim. Kızın yanındaki pencerede bulunan çiçeğe uzanırken sürahiyi düşürerek kızın ıslanmasını sağladım. "Kusura bakma evladım kaza ile oldu. Haydi ıslanan giysilerini değiştir de gel" diyerek öğrenciyi evine gönderdim. Tabii kız sevinerek evine gitti. Ben de diğer öğrenciler olayı anlamadan kızı mahcup etmeden problemi hallettiğim için rahatladım. Fakat bu olay bana ders oldu.

***

Karı-koca ikisi de yeni öğretmen olmuş genç komşumuz vardı. Bizi kendilerine yakın hissettikleri için olsa gerek evimize çay içmeye gelirlerdi. Biz de memnun olurduk. Bayan kardeşimizin anlattığı bir olay bana çok ilginç geldi.

Şunları anlatmıştı:

"İlkokul birinci sınıfta okuma yazmayı öğrenmiştim. Yaz tatili oldu.. Tatilden sonra tekrar okullar açıldı, fakat ben okuyamıyorum. Öğretmen bir taraftan kızıyor, annem bir taraftan kızıyor... Korkuyorum ama okuyamıyorum. Zaten çok ufak tefek birisiydim. 

Okullar açıldıktan iki hafta sonra göz taramasına geldiler. Taramada benim gözlerimin bozuk olduğunu tesbit ettiler. Doktora gittik dört numara gözlük verdi. Gözlüğü takınca ben tekrar okumaya başladım. Meğer ben göremediğim için okuyamıyormuşum, fakat bunu anlayamamışım. Yaz tatilinde ne olduysa gözlerim epeyce bozulmuş."

***

 

ELLİ YAŞINA KADAR HER HALTI İŞLEDİ...

Tavşanlı'da, rahmetli olan büyüklerimizden İsmail Gültekin abimiz vardı. Kitap, gazete, dergi vb. okuyarak kendisini yetiştirmiş dünyayı tanıyan, ümmetin derdini kendine dert edinmiş bir kimseydi. Zamanında bir çok kişinin kendisinden istifade ettiklerini bizzat bu kişilerin bazılarından dinlemiştim.

Ben kendisiyle öğretmen olarak Tavşanlı'ya geldiğimde tanıştım. İş yerine gelenlerle sohbet etmeyi sever, dilinin döndüğünce bir şeyler anlatırdı.

Bir keresinde, bir öğretmen arkadaşla iş yerine ziyarete gittiğimizde anlattığı bir şey çok dikkatimi çekmişti anlattıklarını ben de size aktarayım:

“Adam konuşurken diyor ki: Şu şahıs var ya?

-evet

-Ben onun önceki halini de bilirim. Elli yaşına kadar her türlü haltı işledi. Sonra hacca varıp geldi. Şimdi camiden çıkmıyor.

-Sen bundan memnun değil misin? Eski haline devam etmesini mi istiyorsun?

-Hayır.

-O halde ne istiyorsun? Adam pişman olmuş işte. Tevbe etmiş yolunu değiştirmiş... Daha ne yapmasını bekliyorsun? Allah Teala da tevbe etmemizi istemiyor mu?”

İsmail abimiz güzel tesbit etmiş. Maalesef bazı kimseler, tevbe etmiş yolunu düzeltmiş kimseleri bir türlü kabullenemiyorlar. Halbuki bu tür durumlar sevinilmesi gereken şeylerdir.

Bu vesile ile İsmail Gültekin abimize ve sınırlı imkanlarla çevresinin ıslahı için çalışan bütün büyüklerimize Allah Teala’dan rahmetler diliyorum.

06/10/2021 ALİ USLU - TAVŞANLI

 

MAKAM-MEVKİ, İTİBAR GİBİ ŞEYLERİ ÖNEMSEYEN KARDEŞLERİM!

 MAKAM-MEVKİ, İTİBAR GİBİ ŞEYLERİ ÖNEMSEYEN KARDEŞLERİM!

Aşağıdaki ayet-i kerimeyi biraz tefekkür edebilir misiniz?

“Baksana, biz insanların kimini kiminden nasıl üstün kılmışızdır! Elbette ki ahiret, derece ve üstünlük farkları bakımından daha büyüktür.” (İsrâ : 21)

Evet, dünyada çeşitli sebeplerle makam-mevki, itibar, servet gibi şeyler bakımından insanlar farklı derecelere sahiptirler. Fakat bu dereceler dünya hayatına aittir ve dünya imtihanının bir parçasıdır.

Ahirette ise kişilerin, iman, niyet ve amellerine göre derecelendirme tekrar yapılacaktır.

Belki, dünyada iken kimsenin değer vermediği kendi halinde yaşayan gariban fakat müttaki bir mümin, Ahirette en yüksek derecelere sahip, herkesin gıpta ettiği bir mevkide olacaktır.

Dünyada pek çok kimselerin özendiği, saygı gösterdiği, fakat bu nimetlerin hakkını veremeyen kimseler de derece olarak çok gerilerde belki kimsenin önemsemediği hatta acıdığı yerlerde olacaktırlar.

Bu derecelendirme dünyadaki gibi geçici değil kalıcıdır. Verilen payelerin geri alınma durumu da olmayacaktır.