BİR AYET-İ KERİME VE PEYGAMBER EFENDİMİZİN AYETE GÖRE DUASI

"... Allah, size imanı sevdirmiş ve onu gönüllerinize güzel göstermiş; inkârı, fasıklığı ve isyanı (İslam'ın emirlerine karşı çıkmayı) da çirkin göstermiştir. İşte bunlar doğru yolda olanların ta kendileridir.(Hucurât : 7) 

PEYGAMBERİMİZİN DUASI

"Allah'ım! imanı bize sevdir. Onu gönüllerimize güzel göster.

Küfrü(inkarı), fasıklığı  ve isyanı bize çirkin göster.

Ve bizi doğru yolda olanlardan eyle."

DUANIN  ARAPÇASI

"Allahümme habbib ileyne'l-imane ve zeyyinhü fi gulubina

Ve kerrih ileyne'l-küfra ve'l-füsuga ve'l-ısyan.

Vec'alna mine'r-raşidin"

BAŞKA BİR AYET VE DUA İÇİN LÜTFEN TIKLAYINIZ

https://aliusluyazi.blogspot.com/2018/04/bir-ayet-ve-dua.html

 

BAŞARILI VE MUTSUZ BİR ÖĞRENCİM

Ebeveynlerin çoğu haklı olarak çocuğunun iyi öğretim veren bir okulda okumasını, okulda başarılı olmasını ve ileride iyi bir üniversite okumasını arzu ederler. Yani başarılı bir öğrenci olmasını arzularlar. Bu durum gayet normaldir.

Peki başarının amacı nedir? Tek başına başarı yeterli midir? Başarıdan daha değerli şeyler var mıdır?

Başarılı olmaktan beklentiniz çocuğunuzun ileride iyi bir iş ve aile kurması, kendisine , ailesine ve topluma faydalı bir birey olması ise lütfen yazımızı okuyunuz.
Öğretmenlikte 32. yılındayım.
Değişik kademelerde değişik okullarda çalıştım (4. sınıflardan lise sonuncu sınıflara kadar. değişik ilköğretim ve değişik liselerde)
Tavşanlı'ya geldiğim yıllarda okuttuğum öğrencilerimin bir çoğu kırkının üstünde.
Yani bir çok öğrencimin öğrencilik yıllarından itibaren hayatlarını az çok biliyorum.
İyi bir gözlemci sayılabilirim. Bu zaman zarfında şunları gözlemledim:
   Okul hayatında da sonraki hayatında da başarılı kimseleri tanıyorum.
   Okul hayatında çok başarılı olup, gündelik hayatta dibe vuranları biliyorum.
   Okul hayatında başarısız olup, ticaret hayatında ve gündelik hayatında başarılı kimseleri tanıyorum.

   Okul hayatı da sonraki hayatı da başarısız ve problemli kimseleri de tanıyorum.

Şimdi sizlere öğrencilik hayatı başarılarla dolu, sınavlarda derece yapan bir öğrencimden bahsedeceğim. 
  Bu öğrencimiz, ailesinin ilgilendiği, öğretmenlerinin ilgilenip değer verdiği, girdiği sınavlarda derece yapan bir öğrenci. Okuduğu okulların ve öğretmenlerin gözdesi bir öğrenci.

  Bizler hem öğretmenler hem veliler başarıyı bazen gereğinden fazla yüceltiyoruz. İşte bu başarısı gereğinden fazla önemsenmiş  ve ilgi odağı olmuş öğrencilerimiz (sağlıkçıların ilaç için kullandıkları deyimle  söylersek ilgide doz aşımı almış öğrencilerimiz)hayatın merkezine kendisini oturtuyorlar. Çevresindeki kişileri anne-baba dahil birer teferruat gibi, kendisine hizmet etmek için yaratılmış varlıklar gibi görmeye başlayabiliyorlar.

Bunların bir özelliği de vefa duyguları pek olmamasıdır. Çünkü yaptığınız her şey yapmanız gereken görevleriniz arasında görülür. o öğrenciden çok daha az ilgilendiğiniz bir öğrenci ise çok daha vefalı olabilir.
 
Bu öğrencimiz de maalesef böyle olmuş. Ailesinden aldığım bilgilere göre onu memnun etmek çok zor artık. Çünkü o kraliçe gibi büyütüldü, çevresi tarafından o kadar pohpohlandı egosu o kadar şişirildi ki, ayakları yerden kesildi. Kimseyi beğenmiyor. Dediği olmadığında en küçük şeylerde bile ailesinin burnundan getiriyormuş.

  Halbuki "kontrolsüz güç, güç değildir." Bir kişi yükseldikçe tevazu'u artmıyorsa, kibri büyüyorsa, o kişi motoru güçlü fakat frenleri zayıf bir arabaya benzer. Ne zaman nereye toslayacağı bilinmez.

   Şimdi üniversitede okuyor. Okuduğu okul iyi bir okul olmasına rağmen beklentisinden biraz düşük olduğu için memnun değil.

  Bu tür başarılı olduğu için kendini  Dünyanın  merkezine oturtan  tipler hem kendisi için hem de çevresi için sıkıntılı tiplerdir. Maalesef bundan sonra da büyük ihtimalle böyle olacaktır. Evlenirse evlendiği kişilerin burnundan getirecek, iş hayatına atılırsa da  özellikle maiyetinde çalışanların burnundan getirecektir.

  Peki niçin bu hale geliyor başarılı çocuklarımız?
Güzel ahlaklı olmanın başarılı olmaktan daha önemli olduğu öğretilip kavratmatılmadıkça  bu kaçınılmazdır.

   Bu sadece sözle de olmaz bunu hissettirmek  de gerekir.

Bir öğretmen başarılı fakat kaprisli, uyumsuz bir öğrencisine, güzel ahlaklı, çevresiyle uyumlu bir öğrencisinden daha fazla değer veriyorsa, bahsettiği güzel ahlak sadece sözden ibaret kalacaktır.

   Bir anne-baba çocuğun notlarını davranışlarından daha fazla önemsiyorsa, veya çocuğun böyle hissetmesini sağlıyorsa, çocuk için notlar, davranışlardan daha önemli olacaktır.

   Bir anne-baba çocuğunun başarısı için okul haricinde özel dersler aldırdığı halde karakter ve ahlak eğitimi için özel gayreti yoksa çocuk ister istemez  sadece başarıya odaklanacaktır.
   Ebeveynler, Çocuğu derslerden biraz düşük not aldığında telaşlanıp çareler aradığı halde, ahlaka ve dine aykırı davranışlarını gördüklerinde "ileride düzelir "diyerek boş veriyorlarsa  çocuk için nelerin daha önemli olduğunu öğretmiş olurlar.
   Öğrencilerime başarının önemli olduğunu hatırlattıktan sonra, Başarıdan daha önemli şeyler olduğunu söylerim. Ahlakı düzgün olmayan karakteri gelişmemiş bir kişinin başarısının benim için hiçbir önemi olmadığını da hatırlatırım.

   "Ülkemizdeki iyi üniversiteler boş kalmaz. Sen gidemesen başka birisi gider. Fakat ahlakı bozuk bir kişinin hem çevresine hem de ülkeye zararı olur. Karaktersiz kişilerin başarısı başarısızlıktan daha kötüdür." diye hatırlatırım.

Peygamber Efendimiz: "Sizin en hayırlılarınız ahlaken en güzel olanlarınızdır"

Başka bir hadis-i şeriflerinde ise :
"Hiç bir baba çocuğuna güzel ahlaktan daha iyi miras bırakamaz" buyurarak karakter eğitiminin önemini bizlere bildirmişlerdir.

  

BİR OK ATTIM (Kıssadan hisse)

   Anlatıldığına göre, padişahın oğullarından birisinin akli melekelerinde zaman zaman problemler oluşur ve o durumdayken ilginç şeyler söylermiş. Bu durumu bilen padişah, oğlunu maharetli bir vezirine teslim etmiş ve demiş ki: “Bizimki bazen coşuyor öyle durumlarda sen durumu idare edersin.”

 Vezir mecburen “tamam“ demiş, ve gittiği yerlere  Padişahın oğlunu da götürmüş. Şehirde problem belli olmasın diye de sık sık avlanmaya götürürmüş. Tabi ava gittiklerinde değişik köylere de uğrar yemek yer, dinlenirlermiş.

Köyün birisinde köylülerle sohbet ederken bizimki coşmuş ve demiş ki:

-Bir ok attım kebap oldu.

Herkes birbirine bakmış. Vezir hemen söze girmiş ve demiş ki:

-Şehzademizin demek istediği şudur. Malum biz sık sık ava çıkarız. Bir yaz günü yine ava çıkmıştık. Avlanırken okumuz kuru otların olduğu bir yerde sert taşa çarpınca otlar tutuştu. Orada mağara varmış. Yangın mağaraya da sıçrayınca, mağaradaki birkaç keçi kaçamamış yanmış kebap gibi olmuş. Şehzademiz bu olayı anlatmak istiyor. Herkes kafa sallamış ve sohbet devam ederken oğlan yine coşmuş ve demiş ki:

-Bir ok attım sel oldu.

 Vezir yine sözü almış ve demiş ki:

-Biraz önce de söylediğim gibi biz sık sık ava gideriz. Bir keresinde yine avlanırken attığımız oklar oradan aniden çıkıveren su arabasındaki tulumlara geldi tulumlar delinince sular aktı aktı adeta sel oldu. Şehzademiz bu olayı anlatmak istiyor.

 Derken oğlanın bu iş hoşuna mı gitti ne “Bir ok attım aşure oldu” deyince Yine herkes birbirine bakmış. Vezirimiz bir şehzadeye bakmış bir de adamlara ve demiş ki:

-Haydi kebap meselesini hallettik, sel meselesini de hallettik. Bu aşure de nereden çıktı.

Suyu bulsak şeker lazım. Şekeri bulsak buğday lazım. Onu da bulsak nohut vs. lazım bunların hepsini ben nasıl bir araya getireyim. Ne halin varsa gör.

 Bu hikayeyi şunun için anlattım. Bazı kimseler peşinden gittiği kişilerin (lider, hoca, şeyh) hata yaptığına veya yapacağına inanmadıklarından onların söylediği veya yaptığı olumsuzlukları tevil etmek için uğraşıyorlar. Fakat bu iş her zaman sel ve kebap gibi olmuyor bazen de aşure gibi oluyor.

 Aslında yapılması gereken şu. ”Zırva tevil götürmez .” deyip meseleyi bitirmek.

TIP KİTABI OKUYARAK AMELİYAT YAPABİLİR MİSİNİZ?

TIP KİTABI OKUYARAK AMELİYAT YAPABİLİR MİSİNİZ?

Birkaç tane tıp kitabı okuyup ilaç yazmak veya ameliyat yapmaya kalkışmak ne kadar mantıksız davranış ise;

 Dini ilimler ile ilgili alt yapısı ve yeterli eğitimi olmadığı halde birkaç meal okuyup, hüküm vermek, Hüküm çıkarmak da o kadar abestir.

 Yanlış anlaşılmasın. Meal okuyarak her kes kendi kapasitesine göre dersler çıkarabilir. Bu gayet normal ve olması gereken bir durumdur. Yanlış olan hüküm çıkarmaktır.

 Her zaman her konuda haddini bilmeyen kimseler bulunur. Bunlara kulak vermek ise yukarıda bahsettiğim kimselere ameliyat olmak gibidir.

 Bizden uyarması…

ANNEMİN KUNTİRESİ (Eğitim yazıları)

   Annem 1932 doğumlu. Maşallah hala zihin sağlığı yerinde. Her gün yanına uğramaya çalışır, hal hatır sorar, duasını alırım. Zaten gitmediğim günler bekler,bunu bildiğimden önemli bir mazeretim varsa telefon ederim.

   İhtiyarlarla sohbet etmek, onları konuşturup- dinlemek, psikoterapi gibidir.
Ben de, biraz kendim konuştuktan sonra sorularımla sohbet konusunu yönlendirir, özellikle onun zevk aldığı günleri anlattırırım. Aslında sorduğum sorunun cevabını defalarca dinlemişimdir. Maksat öğrenmek değil onu konuşturup rahatlatmak.

   İnsanlar yaşlandıkça, bilinçaltına attıkları bir çok şeyi açığa çıkarttıklarını duymuştum. Son iki yıldır bunu annemde de fark ettim. Şöyle ki, çocukluğuyla ilgili konuşurken daha önce anlatmadığı şeyleri anlatmaya başladı. 

   Annemin çocukluğunda bazı akranlarının kuntiresi varmış. Annem de özenirmiş. (kundura demek istiyor)  Anlattığından anladığım kadarıyla süslü, altı demir çiviler çakılı hafif topuklu bir ayakkabı

 Babasına o da istemiş. Babası  da "şunları şöyle yaparsan alayım" demiş. Annem de istenilenleri yerine getirmiş.

Babası, "tamam, sana kuntire alacağım" demiş.

 Annem her hafta babası Tavşanlı’ya gidince akşamı zor edermiş. Akşam babası gelince kuntire gelmez,  babası bir bahane söylermiş. Kaç hafta böyle geçmiş ve annem artık kuntirenin gelmeyeceğine kanaat getirip bir daha istememiş.

   Çocukluğuna ait bir çok şey anlatmıştı ama bunu anlatmamıştı. Demek ki  bilinç altına iyice yerleşmiş. onu baskılıyormuş. şimdi o özlemi açığa çıkıyor.

   Yeni anlattığı başka bir mesele de oruç meselesi. Annem yedi yaşından itibaren kendi isteğiyle oruç tutarmış. Üç yaş büyük abisi de o dönemlerde pek tutmazmış. Babaları abisine oruç tuttuğu gün para vereceğini söyler teşvik edermiş. Gerçekten de oruç tuttuğunda para verirmiş. Anneme oruç tuttuğundan dolayı hiç para vermemiş. "Ben de özenirdim" diyor. İsteseydin ya dediğimde

-Utanırdım istemeye, ama özenirdim. diyor.

  Daha ilginç olanı ise. Bu iki olayı anlatırken yüzünün bir çocuk masumiyetine bürünüşü. Sanki çocukluğunu yaşıyor gibi oluşu.

  Annem bir buçuk yaşındayken annesi hastalanıp iki sene İstanbul'da tedavi görmüş. Fakat  tedavisi mümkün olmamış, hasta olarak yaşamış. sonra da annem on yaşındayken  vefat etmiş.

Yani anneme babası bakmış bundan dolayı babasını çok sever. Hep onun iyiliklerinden bahsederdi. Demek ki, çok sevdiği birisi de olsa bazı yapılan hatalar bilinçaltında kalıyor.

   Annemin anlattıklarından çocuklar arasında ayırım yapılmamasının önemini daha iyi kavradım. Bir de çocuğa verilen söz, yerine getirilmediğinde onun iç aleminde nasıl bir etki bıraktığını daha iyi anladım.

   Zaten bu ikisi de Dinimizin de bizden istediği şeyler değil mi?

VİCDANLARA SORULAR

BİR AYET-İ KERİME VE KENDİMİZE SORULAR...

“Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlar ve taşlar olan cehennemden koruyunuz..." (Tahrim / 6)

1-Kendimizi, Cehennemden korumak ( uzaklaştırmak) için planlarımız var mıdır? Varsa nelerdir?

2-Varsa eşimiz ve çocuklarımızın Cehenneme gitmemesi için planlarımız nelerdir?...

3- Bu planlar yeterli midir?
*********************************
BAŞARI İLE İLGİLİ VİCDANLARA BİR SORU:
Herkesin takdir ettiği özendiği bir başarı bile olsa;
O şey Ahirette kaybettirecek bir şeyse buna başarı denir mi?

KALABALIK İÇERİSİNDEKİ DERVİŞ (Tefekkür yazıları)

   Derviş, Hac ibadeti için gittiği kutsal topraklarda daha önce hiç görmediği insan tipleriyle karşılaşıtı. Genelde aynı ülkenin insanları birbirine benziyorlardı. Fakat dikkatle bakıldığında onlar da birbirlerinden çok farklıydı.
    Bu düşünce onu hayrete düşürdü. Umre yaptığı bir gün Safa- Merve arasını sa'y ettikten sonra Safa Tepesi'nde, akışa engel olmayacak bir yere oturdu ve gelen geçen insan tiplerini seyre koyuldu. Binlerce insan geldi geçti. Hiç biri birbirine benzemiyordu. Halbuki aynı cins insandaki bütün organlar diğerlerinde de vardı.
Bir ressam hayal etti.
  "Çok yetenekli bir ressama  bin tane hayalinden insan resmi çizdirsek acaba bir birine benzetmeden kaç tane çizebilirdi?" diye düşündü.

 Bir ressam için ilk  kez yaptığı bir resim orijinal ve değerli olur. Fakat aynısını tekrarladığında bu taklide girer ve değeri düşerdi. Demek ki Rabbü'l- Alemin tüm insanları, tek tek özel olarak yaratmıştı. Bütün bunlar "Allah Teala'nın "El-Musavvir" isminin  tecellisi." diye düşündü
  Milyarlarca insanın seslerinin de birbirinden farklı olduğunu öğrenmişti. Öğrendiği bu bilgi geldi aklına. Bu, ne muazzam bir şeydi öyle..
Bu konudaki düşünceler tek tek zihnine akın ediyordu.
 Tüm insanların  parmak uçlarının da birbirinden farklı olduğunu ilk okuldayken öğrenmişti. Parmak uçlarına baktı.
" Evet bizim, onun parmak uçlarını bile  düzenlemeye gücümüz yeter."(Kıyâmet : 4) Ayetini hatırladı. Hayreti daha da arttı.

Daha yeni öğrenmiş olduğu bilgiyi hatırladı. Konunun uzmanı bir prof. bir televizyon programında tüm insanların ter kokularının da birbirinden farklı olduğunu söylemişti.

Haşr suresinde her akşam okumaya gayret ettiği ayet geldi aklına:
"O, yaratan, yoktan var eden, şekil veren Allah'tır. Güzel isimler O'nundur. Göklerdeki ve yerdeki her şey O'nu tesbih eder. O, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir.(Haşr : 24)
  Derviş gözleriyle insanlara bakıyor gibiydi fakat zihni çok derinlere gitmişti.
Kendi işiteceği bir sesle "Sübhanallah" dedi önce . Bu cümle tüm hücrelerinde makes bulmuştu sanki.
Sonra "Allahu Ekber" dedi aynı içtenlikle. Tefekküre devam ediyordu. Biraz bekledikten sonra "Ve lillahil hamd" dedi.

Sonra kalktı. Altınoluk  karşısına gelecek şekilde oturdu. Gözleriyle Kabe'yi seyrederken zihni farklı alemlerde geziyor, "Allahu Ekber" cümlesinin anlamını çok farklı yönleriyle düşünüp  tecellilerini adeta hissediyordu.