KEŞKE BENİ DE BABAM DÖVSEYDİ

 Derviş yolda giderken 8-9 yaşlarında bir çocuğun boynu bükük biçimde ağladığını gördü. Niçin ağladığını sormak, gerekirse yardım etmek niyetiyle çocuğa doğru yürürken, öbür taraftan aynı yaşlarda başka bir çocuk ağlayanın yanına vardı. Çocukların tavırlarından birbirlerini tanıdıkları belli oluyordu. Belki de arkadaş veya akraba idiler. Çocuklara biraz yaklaşan derviş, onları izlerken konuşmalarını  duyabiliyordu.

Gelen çocuk sordu: Niçin ağlıyorsun? Ne oldu sana?

Ağlayan çocuk burnunu çekerek ve hıçkırarak cevap verdi: "Babam dövdü..."

Öbür çocuk uzaklara baktı... bir müddet sustu. Yutkundu ve gözlerini sildi. Sonra arkadaşına dönüp dedi ki:

- Keşke beni de babam dövseydi…  Keşke sağ olsaydı da sadece onun dayağını yeseydim... Sonra sustu... başını çevirdi uzaklara çook uzaklara baktı.

Konuşmaları duyan dervişin gözleri doldu. Hızla oradan uzaklaştı. Çocuğu teselli etmeye giderken kendisi teselli olacak hale gelmişti. Giderken bir yandan gözyaşlarını siliyor bir yandan da çocuğun sözlerini düşünüyordu.

"Keşke sağ olsaydı da sadece Onun dayağını yeseydim..."  Acaba çocuk neyi kastediyordu? Evet, bu sözde babasına özlem vardı, belki arkadaşını teselli etmek istiyordu. Fakat, başka kimlerin dayağından bahsediyordu? Yoksa hayatın sillesini yeyip de mecaz olarak mı bunu söylemişti? Bu sözlerin altında acaba hangi dertler, hangi sıkıntılar gizliydi?

Derviş evinin kapısını açtığında zihni hala çocuğun sözleriyle meşguldü. Hanımı sordu: "Sen markete gitmemiş miydin? Ellerinde bir şey yok !"

Derviş, gözlerindeki anormalliği karısından gizleyerek hızla lavaboya yöneldi.

Ali USLU -16/08/2023 -   TAVŞANLI

 

 

 

GÜÇLÜ BİR STRES ÖNLEYİCİ VE ANTİ DEPRESAN

Okuduğum iki hadis-i şerifin stres ve depresyonu önleme, varsa onlardan kurtulma  noktasında çok etkili olduğunu düşündüm. Konu ilginizi çektiyse aşağıdaki yazımı okuyabilirsiniz. 

Günümüz insanının çoğunun maruz kaldığı şeylerden birisi kendisinin ve çevresinin (değişik sebeplerle) stres içerisinde olması ve buna bağlı değişik rahatsızlıklarla uğraşmak durumunda kalmasıdır.

 Konunun uzmanlarına göre stres bir çok psikolojik ve biyolojik hastalığın tetikleyicisidir. Uzun süre devam eden stres kişinin psikolojisini ve duygularını olumsuz yönde etkilerken aynı zamanda bağışıklık sistemini baskıladığı için hastalıkların ortaya çıkmasına sebep oluyormuş.

Stresin beyin hücrelerinde hasar meydana getirdiği, ayrıca kronik stresin depresyona neden olabildiği de yine konunun uzmanları tarafından bildiriliyor.

Konunun uzmanlarının stresle başa çıkma  konusunda önerileri elbette mevcuttur.

Burada ele alacağımız konu ise Peygamber efendimizin bu konudaki tavsiyeleri.

Önce Riyazus salihin'den alıntı yaptığım iki hadis-i şerifi manalarıyla birlikte verelim sonra açıklamaya çalışalım inşaallah:

 Riyazus Salihin, 1025 Nolu Hadis

Ebu Hureyre radiyellahu anh’den rivayet edildiğine göre, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdular:

وعَنْ أَبي هُرَيْرَةَ رَضيَ اللَّه عَنْهُ قَالَ : قَالَ رَسُول اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم : «ومَا اجْتَمَعَ قَوْمٌ في بَيْتٍ من بُيوتِ اللَّهِ يَتْلُونَ كتاب اللَّهِ ، ويتَدَارسُونَه بيْنَهُم ، إِلاَّ نَزَلتْ علَيهم السَّكِينَة ، وغَشِيَتْهُمْ الرَّحْمَة ، وَحَفَّتْهُم الملائِكَةُ ، وذَكَرهُمْ اللَّه فيِمنْ عِنده » رواه مسلم

“Bir topluluk Allah’ın evlerinden bir evde toplanır, Allah’ın Kitabını okur ve aralarında müzakere ederlerse, üzerlerine sekine iner, onları rahmet kaplar ve melekler etraflarını kuşatır. Allah Teala da o kimseleri kendi nezdinde bulunanların arasında anar.”

(Müslimizikr 38,Tirmizi , Kıraat 12)

İkinci hadisimiz:

وعنهُ عنْ أَبي سعيدٍ رضِي اللَّه عنْهُمَا قالا : قَالَ رسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم : « لا يَقْعُدُ قَوْمٌ يذْكُرُونَ اللَّهَ إِلاَّ حفَّتْهُمُ الملائِكة ، وغشِيتهُمُ الرَّحْمةُ ونَزَلَتْ علَيْهِمْ السَّكِينَة ، وذكَرَهُم اللَّه فِيمن عِنْدَهُ »رواه مسلم .

Ebu Hureyre ile Ebu Said el-Hudri radiyallahu anhüma’dan rivayet edildiğine göre Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

“Bir topluluk Allah’ı  zikretmek üzere bir araya gelirse melekler onların etrafını sarar; Allah’ın rahmeti onları kaplar; üzerlerine sekine iner ve Allah Teala onları yanında bulunanlara över.”

(Müslim, zikr ,39  Ayrıca bknz Ebu Davut: vitr 14; Tirmizi, daavat 7)

Stresin kişi üzerindeki etkileri; huzursuzluk, mutsuzluk, tedirginlik, gerginlik gibi durumlar olup bunlara bağlı olarak da öfke, çevresine karşı kırıcı olmak, uykusuzluk, geçimsizlik, iş kaybı, dengesiz beslenme  gibi durumlar ortaya çıkar.

1. ve 2. Hadis-i şeriflerdeki tavsiye edilen şeyler yapıldığında üç türlü güzellikten bahsediliyor. Bunlar:

1-Sekine inmesi.

2-Oraya rahmet inmesi ve oranın rahmetle dolması.

3-Meleklerin orayı kuşatması.

SEKİNE Nedir? Stresin tam zıttı bir durumdur. Kişinin üzerine sekine indiğinde, stres halinde kişide oluşan huzursuzluk yerini tam bir iç huzuruna, mutsuzluk mutluluğa, tedirginlik hali, güven duygusuna, gerginlik rahatlama duruma dönüşür. O anda kişinin  kalbi itminan durumunda olur. kalbi, beyni ve diğer organları huzur ve mutluluğun üst seviyelerinde olurlar. 

Bu durumun kişinin fiziksel ve ruhsal sağlığı için ne kadar önemli olduğu tahmin edilebilir. Ayrıca strese bağlı olarak oluşan yukarıda saydığımız negatif şeyler (öfke, çevresine karşı kırıcı olmak, uykusuzluk, geçimsizlik, iş kaybı, dengesiz beslenme gibi durumlar) ortadan kalktığından hayat kalitesi yükselecek ve iş gücü artacaktır. Çevresine karşı daha hoşgörülü olduğundan çevresine verdiği rahatsızlıklar da oluşmayacaktır. Çevresiyle iletişimi güzelleşecek ve buna bağlı olarak da karşılıklı sevgi-saygı durumu artacaktır.

Yazımız biraz uzadığından devamını inşaallah başka bir yazıya bırakalım.

 

NİMETLERİN FARKINA VARMAK

 Değerli kardeşim,

İnsanlar kendisine bahşedilen bazı nimetlerin farkına iki şekilde varırlar:

1- Bir kısım insanlar, çeşitli nimetlere sahip iken onları fark edip önemini kavrarlar, değerini bilirler. Bunun icin için hamdederler, şükrederler. Ki şükür, nimetlerin artması veya devamı için önemli bir etkendir.

2- Bir kısım kimseler de o nimetler kişiden gittiğinde veya geri alındığında onların kendisi için ne kadar önemli olduğunun farkına varırlar.

Nimetlere sahip olmak önemli olduğu gibi, onların farkına varıp verene teşekkür etmek ise daha önemlidir. Bu hem dünya hem ahiret için bir kazançtır.

Boş zamanlarında, hatta vücudun çalışıp zihnin boş kaldığı durumlarda (en azından ara sıra) sana verilen nimetleri ve onların senin için ne kadar önemli olduğunu düşünüp şükretmeni, onların olmaması durumunda ne gibi zorluklarla karşılaşacağını tefekkür etmeni tavsiye ederim.

Dualarımla... 

   Ali USLU - TAVŞANLI

DİKKAT!... BAZI ORTAMLAR MANEVİ HAYATIMIZA ZARAR VERİR

Değerli, kardeşim,

Nasıl ki bazı ortamlar kişinin sağlığına olumsuz yönde etkiler ise (radyosyona maruz kalmak, zehirli hava veya duman teneffüs etmek gibi) bazı ortamlar da manevi hayatımızı olumsuz yönde etkiler.

Aşağıdaki ayet-i kerimeler üzerinde düşünürsek bunu daha iyi kavrayabiliriz.

"Âyetlerimiz hakkında ileri geri konuşmaya dalanları gördüğünde, onlar başka bir söze geçinceye kadar kendilerinden uzak dur. Eğer şeytan sana unutturursa, hatırladıktan sonra artık o zalimler topluluğu ile oturma!" (En'âm : 68)

“O size kitapta şunu indirmiştir: Allah’ın âyetlerinin inkâr edildiğini yahut onların alaya alındığını işittiğiniz zaman, onlar başka bir söze geçmedikçe kendileriyle beraber oturmayın; aksi takdirde şüphesiz siz de onlar gibi olursunuz. Allah elbette münafıkların ve kâfirlerin tamamını cehennemde bir araya getirecektir.” (Nisâ : 140)

ACZİYETİ İDRAK ETMEK

 İnsan, âciz bir varlık olduğu halde, çoğu zaman kendini bir çok konuda güçlü olarak vehmeder. Bu, onun haddini aşması demektir. Eğer önlem alınmazsa bu durum firavunlaşmanın ve şeytanlaşmanın başlangıç noktalarından birisidir.

Zaman zaman insana acizliği hatırlatılır. (Gerek kendi nefsinde, gerek çevresinde, ne kadar âciz olduğunu gösteren olaylarla karşılaşır. Aslında olaylara ibret gözüyle bakabilenler, günde defalarca kendi acizliklerinin farkına varırlar.)

 Kişinin, güç ve kuvvetin gerçek anlamda kime ait olduğunu kavraması insan olmak ve haddini bilmek açısından çok önemli bir eşiktir.

"Lâ havle velâ kuvvete illâ billâh" cümlesinin anlamını nefsinde hissettiğinde bu konuda doğru çizgiyi bulmuş ve kulluğa adım atmış olur.

İnsanlık "kul "olduğunun ve aciz olduğunun idraki ile başlar.

Hergün defalarca tekrar ettiğimiz "Allâhu ekber" cümlesiyle Allah Teala'yı en büyük/ Tek büyük olarak tanırken, aynı zamanda O'na karşı kendi acziyetimizin de itirafı vardır.

Bu "Tekbir" cümlesi bilinçli olarak söylenildiğinde, insanın kendi sınırlarına çekilmesi / haddini bilmesi için önemli bir hatırlatmadır.

Ali USLU -  TAVŞANLI

BİZİM HANIM İYİCE COZUTTU HOCAM.

BİZİM HANIM İYİCE COZUTTU HOCAM.

Bir kaç yıl önce ailevi sorunları olan eski öğrencilerimden birisi yanıma gelmiş dertlerine çareler arıyordu. Boşanmanın eşiğine gelmişlerdi. Öğrencim en çok altı yaşındaki kızına kıyamıyordu.

Biraz konuşmadan sonra ona bir aile danışmanına gitmelerinin faydalı olabileceğini söyledim.

Bu tavsiyemin sebebi, değerli bir arkadaşımın, başka bir ilde yaşayan biraderiyle ilgili anlattığı olaydı. Şöyle anlatmıştı:

"Bizim biraderle gelinimizin aralarındaki problemler iyice artmış, hatta kendi aralarında boşanma kararı almışlar. (Arkadaşın biraderi de gelinleri de üniversite mezunu ve aynı dünya görüşüne sahiplermiş) Benim bu durumdan haberim olduğunda boşanmaya karar vermişler ve iş mahkeme safhasına gelmişti. Onlara "nasıl olsa kararınızı vermişsiniz bir de aile danışmanıyla görüşünüz bundan dolayı üç beş kuruş haricinde bir kaybınız olmaz, belki faydası olur" dedim. Onlar da sözümü dinleyip bulundukları ilde bir aile danışmanına gitmişler. Şahıs işinin ehli birisiymiş. Bir kaç görüşmeden sonra bakış açıları değişmiş ve evlilikleri kurtuldu. Hem kendileri hem de çocukları (tek çocuk) için çok sevindim."

Ben aile danışmanı tavsiye edince öğrencim:

"Hocam tavsiye edeceğiniz bir aile danışmanı var mı ?" diye sorunca "yok, bilmiyorum" dedim ve arkadaşın bahsettiği olayı anlattım.

Öğrencim devam etti: "Hocam Eskişehir'e bir aile danışmanına gittik. Bayan kırk yaşlarında bekar birisiymiş. Konuşmanın bir yerinde dedi ki:

"Evlilikte fedakarlık diyorlar. Ne kadar saçma bir kelime… Ne demek fedakarlık...Böyle saçma şey olmaz vb." dedi. Evliliğin kimsenin özgürlüğünü kısıtlamaması gerektiğini falan bahsetti. Sonunda ne oldu biliyor musun hocam. Bu terapiden(!) sonra bizim hanım iyice cozuttu. Artık beni hiç takmıyor, kafasına göre takılıyor.

"Sübhanallah" dedim, Fedakarlık olmadan aile nasıl olunur ki? Bu bayanın danışmanlığı aileyi kurtarmaya değil de, aile düzenini bozmaya yönelik sanki.

Daha sonra bir kaç dost ortamında bu olayı anlattığımda bir arkadaş da “bu durumun psikologlar için de geçerli olduğunu, bizim kültürel yapımıza göre çözümler üretmek yerine bazılarının kendi dünya görüşüne göre öneriler sunduğunu, bu önerilerin bazen var olan problemleri daha da artırdığını” söyledi, hatta bir örnek verdi:

Bir tanıdığı genç kızlarıyla yaşadığı problemleri kendisi aşamayınca bir psikoloğa gitmişler. Kız, ailenin çizdiği sınırlara riayet etmiyormuş. (eve geç gelmeler, kafasına göre takılmalar, aşırı özgürlük anlayışı gibi ailenin rahatsız olduğu şeyler) Psikolog, anne-babayı ve kızı dinledikten sonra kızın yaptıklarının normal olduğunu söylemiş. Bundan sonra kız, ailenin rahatsız olduğu şeyleri daha bir öz güvenle yapmaya ve savunmaya başlamış."

Buradan şu dersleri çıkardım: Gerek ailevi sorunların çözümünde, gerekse çocuklarımızla ilgili yaşadığımız problemlerin çözümünde danışacağımız aile danışmanı veya psikologların hayata bakışı çok önemli imiş ve rastgele kimselere gitmemek gerekiyormuş. İşinin ehli psikologlar ve aile danışmanlarını araştırmak gerekiyormuş. Aksi takdirde problemlerimiz içinden çıkılmaz hale gelebiliyormuş.

Rabbim nefsimizi ve neslimizi şerlerden ve şerlilerden muhafaza eylesin.

 Ali USLU

 

ALLAH TEALA’YI TESBİH ETMEYİ TEŞVİK EDEN AYETLER..

 اَلَّذ۪ينَ يَذْكُرُونَ اللّٰهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلٰى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ ف۪ي خَلْقِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۚ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هٰذَا بَاطِلاًۚ سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

"Onlar, ayakta dururken, otururken, yanları üzerine yatarken (her vakit) Allah'ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı hakkında derin derin düşünürler (ve şöyle derler:) Rabbimiz! Sen bunu boşuna yaratmadın. Seni tesbih ederiz. Bizi cehennem azabından koru!"  (Âl-i İmrân; 191)

 

وَاذْكُرْ رَبَّكَ ف۪ي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَخ۪يفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِل۪ينَ

"Kendi kendine, yalvararak ve ürpererek, yüksek olmayan bir sesle sabah akşam Rabbini an. Gafillerden olma."  (A'râf; 205)

اِنَّ الَّذ۪ينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِه۪ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ

"Kuşkusuz Rabbin katındakiler O'na kulluk etmekten kibirlenmezler, O'nu tesbih eder ve yalnız O'na secde ederler."  (A'râf; 206)

 

فَسَبِّـحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُنْ مِنَ السَّاجِد۪ينَۙ

"Sen şimdi Rabbini hamd ile tesbih et ve secde edenlerden ol!"  (Hicr; 98)

وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتّٰى يَأْتِيَكَ الْيَق۪ينُ

"Ve sana yakîn (ölüm) gelinceye kadar Rabbine ibadet et!"  (Hicr; 99)

 

 

وَلَهُ مَنْ فِي السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۜ وَمَنْ عِنْدَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِه۪ وَلَا يَسْتَحْسِرُونَۚ

"Göklerde ve yerde kimler varsa O'na aittir. O'nun huzurunda bulunanlar, O'na ibadet hususunda kibirlenmezler ve yorulmazlar."  (Enbiyâ; 19)

يُسَبِّحُونَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُونَ

"Onlar, bıkıp usanmaksızın gece gündüz (Allah'ı) tesbih ederler."  (Enbiyâ; 20)

 

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذ۪ي لَا يَمُوتُ وَسَبِّـحْ بِحَمْدِه۪ۜ وَكَفٰى بِه۪ بِذُنُوبِ عِبَادِه۪ خَب۪يراًۚۛ

"Ölümsüz ve daima diri olan Allah'a güvenip dayan. O'nu hamd ile tesbih et. Kullarının günahlarını O'nun bilmesi yeter."  (Furkân; 58)

فَسُبْحَانَ اللّٰهِ ح۪ينَ تُمْسُونَ وَح۪ينَ تُصْبِحُونَ

وَلَهُ الْحَمْدُ فِي السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَعَشِياًّ وَح۪ينَ تُظْهِرُونَ ﴿١٨﴾ 

"Haydi siz, akşama ulaştığınızda (akşam ve yatsı vaktinde) sabaha kavuştuğunuzda, gündüzün sonunda ve öğle vaktine eriştiğinizde Allah'ı tesbih edin (namaz kılın), ki göklerde ve yerde hamd O'na mahsustur."  (Rûm; 17-18)

 

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيَاتِنَا الَّذ۪ينَ اِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّداً وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ

"Bizim âyetlerimize ancak o kimseler inanırlar ki, bunlarla kendilerine öğüt verildiğinde, büyüklük taslamadan secdeye kapanırlar ve Rablerini hamd ile tesbih ederler." (Secde; 15)

Korkuyla ve umutla Rablerine yalvarmak üzere (ibadet ettikleri için), vücutları yataklardan uzak kalır ve kendilerine verdiğimiz rızıktan Allah yolunda harcarlar. (Secde : 16)

Yaptıklarına karşılık olarak, onlar için ne mutluluklar saklandığını hiç kimse bilemez.  Secde : 17

 

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا اذْكُرُوا اللّٰهَ ذِكْراً كَث۪يراًۙ ﴿٤١﴾ 

وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَاَص۪يلاً ﴿٤٢﴾ 

Ey inananlar! Allah'ı çokça zikredin. Ve O'nu sabah-akşam tesbih edin. Ahzâb :41- 42

 

فَاصْبِرْ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَسَبِّـحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِبْكَارِ

"(Resûlüm!) Şimdi sen sabret. Çünkü Allah'ın vâdi gerçektir. Günahının bağışlanmasını iste. Akşam-sabah Rabbini hamd ile tesbîh et."  (Mü'min; 55)

 

فَاِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذ۪ينَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْـَٔمُونَ

"Eğer insanlar büyüklük taslarlarsa (bilsinler ki) Rabbinin yanında bulunan (melekler) hiç usanmadan, gece gündüz O'nu tesbih ederler."  (Fussilet; 38)

 

لِتَسْتَوُ۫ا عَلٰى ظُهُورِه۪ ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ اِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَتَقُولُوا سُبْحَانَ الَّذ۪ي سَخَّرَ لَنَا هٰذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِن۪ينَۙ (13)

وَاِنَّٓا اِلٰى رَبِّنَا لَمُنْقَلِبُونَ ﴿١٤﴾ 

O bütün çiftleri yaratan, üzerlerine kurulasınız, sonra da, kurulduğunuzda, Rabbinizin nimetini hatırlayasınız ve "Bunu hizmetimize veren Allah'ın şanı yücedir. Bunlara bizim gücümüz yetmezdi. Şüphesiz biz Rabbimize döneceğiz" diyesiniz diye sizin için bindiğiniz gemileri ve hayvanları yaratandır.  Zuhruf: 12-14

 

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّـحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِۚ

"(Resûlüm!) Onların dediklerine sabret. Güneşin doğuşundan önce de, batışından önce de Rabbini hamd ile tesbih et."  (Kâf; 39)

وَمِنَ الَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَاَدْبَارَ السُّجُودِ

"Gecenin bir bölümünde ve secdelerin ardından da O'nu tesbih et."  (Kâf; 40)

 

وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَاِنَّكَ بِاَعْيُنِنَا وَسَبِّـحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ ح۪ينَ تَقُومُۙ

"Rabbinin hükmüne sabret. Çünkü sen gözlerimizin önündesin. Kalktığın zaman da Rabbini hamd ile tesbih et."  (Tûr; 48)

وَمِنَ الَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَاِدْبَارَ النُّجُومِ

"Gecenin bir kısmında ve yıldızların batışından sonra da O'nu tesbih et."  (Tûr; 49)

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظ۪يمِ۟

"Öyleyse ulu Rabbinin adını tesbih et."  (Vâkıa; 74)

فَسَبِّـحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظ۪يمِ

"Öyleyse ulu Rabbinin adını tenzih ile an."  (Vâkıa; 96)

 

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظ۪يمِ

"O halde, ulu Rabbinin adını yüceltip noksanlıklardan tenzih et."  (Hâkka; 52)

 

وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَاَص۪يلاًۚ

"Sabah akşam Rabbinin adını an."  (İnsân; 25)

وَمِنَ الَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَسَبِّحْهُ لَيْلاً طَو۪يلاً

"Gecenin bir kısmında ona secde et; geceleyin de onu uzun uzadıya tespih et."  (İnsân; 26)

 

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْاَعْلٰىۙ

"Yüce Rabbinin adını tespih et."  (A'lâ; 1)

اَلَّذ۪ي خَلَقَ فَسَوّٰىۙۖ

"O, yaratıp şekillendiren, âhenk veren ve düzene koyandır."  (A'lâ; 2)

 

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُۜ  اِنَّهُ  كَانَ تَوَّاباً

"Artık tesbîh et Rabbi’ne hamdiyle ve mağfiretini dile, muhakkak ki o bir Tevvab bulunuyor."  (Nasr; 3)