Dün, İmam Hatip Lisesinde
okuttuğumuz eski öğrencilerimizden (sonradan öğretmen olan) bir öğretmen kardeşimizle
konuşuyordum.
Eşi de eski öğrencilerimden
olduğu için çoluk-çocuk, ev ahvalini sordum.
Dedi ki:
"Hocam! kayın peder kanser
hastası, tedavi görüyor. Dermanı yok ve bakıma muhtaç, Lavaboya giderken yardım gerekiyor. Kayın valide desen,
kendisine zor bakıyor. O da bakıma muhtaç. Uzaktan bizim bakımımız da tam
olmuyor. Hanıma dedim ki, “Onları evimize getirip burada bakalım.” Şimdi
ikisini de getirdik, onlara bir oda verdik. Eşimle birlikte bakmaya çalışıyoruz."
Bu sözler beni çok
duygulandırdı. İnanın gözlerim yaşardı. “ İşte insan evladı...” dedim içimden.
Bu davranışlarından dolayı kendisini ve eşini tebrik ettim.
“Kayın pederinin başka çocukları
var mı?” diye sordum.
“Hocam! Kayın birader var, başka
şehirde. Onun da kendine göre sıkıntıları var. Baldız da kronik hasta, tedavi
görüyor. En uygun bizim bakmamız.” dedi. Bu söz de beni mutlu etti. Güzel
empati yapıyordu. Hanımının annesi babasına bakmak için eve getirme teklifini
damadın yapması ise ayrı bir güzellik.
Anne- baba yaşlanıp bakıma
muhtaç olduklarında, çocukları için hem zor hem de çok kazançlı bir dönem
başlar. Bu zor dönem çocuklar için aynı zamanda Ahireti kazanma yolunda büyük
bir fırsattır .
Rabbim bizleri hayırlı evlat olanlardan,
ve hayırlı evlat sahibi olanlardan eylesin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder